Η μαγική ισορροπία της αταξίας (μαθήματα από μικρούς ανθρώπους)

Κυριακή απόγευμα, ο ήλιος φωτίζει το παιδικό δωμάτιο. Η μικρή χοροπηδάει πάνω στις ακτίνες που πέφτουν στο δωμάτιο.

«Πατάω τον ήλιο μαμά!»

«Όχι, αυτές είναι οι ακτίνες του.»

«Και ο ήλιος θα έρθει μέσα;»

«Όχι, είναι ψηλά στον ουρανό, φεύγει τώρα.»

«Κοντά στον Θεούλη, με το μεγάλο μάτι που μας κοιτάει;»

«Ναι, θα πάει για ύπνο και θα έρθει το φεγγάρι με τα αστέρια να μας κάνουν παρέα τώρα.»  

Σημερινός διάλογος…

Για πολλά χρόνια φρόντιζα όλα να άψογα στο δικό μου μικρό εγωκεντρικό σύμπαν, στο χώρο μας. Οι εργασίες, οι δουλειές μου, η συμπεριφορά μου, όλα καλά δουλεμένα και προσεγμένα, όσο γινόταν. Το σπίτι σε τέλεια τάξη για να μπορώ να συγκεντρωθώ καθημερινά στα γραπτά μου.  

Και μετά ήρθε ο μικρός άνθρωπος! Αρχικά έκανε την παρουσία της αισθητή με κλάματα και φωνούλες στο δωμάτιό της. Μετά την έβαζα στο σαλόνι πάνω σε μια πολύχρωμη κουβέρτα με μαξιλάρια να την κρατούν και πολύχρωμα αντικείμενα που κουδούνιζαν να μπορεί να αγγίζει, αφού δεν μπορούσε να στηριχθεί. Ύστερα ήρθε η ώρα που άρχισε να μπουσουλάει …  Και μετά, σιγά-σιγά, όσο εκείνη μεγάλωνε, τόσο εξαφανίζονταν αντικείμενα διακοσμητικά και τόσο αυξάνονταν οι κουβέρτες, τα καλύμματα. Το σπίτι δεν έχει τίποτα περιττό πλέον πάνω του. Μόνο τα βασικά και τα λειτουργικά.

Έτσι είμαστε και σήμερα, μόνο που σήμερα τρέχει πάνω κάτω σε όλο το σπίτι. Παίζει και ταυτόχρονα πετάει τα παιχνίδια της, μαγειρεύει στο χαλί της κουζίνας χτυπώντας τις κατσαρόλες με κουτάλια, ζωγραφίζει στο τραπεζάκι του σαλονιού με πινέλα και αναμειγνύει χρώματα, πειραματίζεται με τα κραγιόνια της και στο πάτωμα, βουτάει το οτιδήποτε δεν μπορούμε να φανταστούμε, μας διεκδικεί έντονα όταν δεν της δίνουμε σημασία, από απλή φωνή και ευγένεια μέχρι τεράστιες φωνές και ταυτόχρονα νάζια, πλέον ζούμε σε ένα σύμπαν πολύ διαφορετικό.  

Σκεφτείτε, όσο δύσκολο και αν είναι να γράφεις ένα κείμενο, σκεφτείτε πως είναι να γράφεις και να έχεις στην αγκαλιά σου ένα παιδί που ταυτόχρονα στριφογυρίζει στην πλάτη του καθίσματος και σε αγκαλιάζει ενώ ταυτόχρονα φοράει ένα νυχτικό στο κεφάλι της, τόσο απολαυστική είναι αυτή η διαδικασία και δεν ξέρω πως, αλλά βρίσκομαι σε μεγαλύτερη εγρήγορση και διαύγεια για να κάνω πράγματα σχεδόν ολόκληρη τη μέρα.  

Αυτό που διαπιστώνω καθημερινά είναι ότι όσο μεγαλώνει εκείνη, τόσο πετάμε από πάνω μας όσα τυπικά και άχρηστα είχαμε βάλει ή μας είχαν βάλει με το ζόρι, πάνω μας χωρίς λόγο. Όσα δεν είναι δικά μας ξεκολλάνε με έναν μαγικό τρόπο και μένει η ουσία. Γελάμε μαζί της χωρίς λόγο, έτσι, γιατί το νιώθουμε, χωρίς να περιμένουμε κανένας να μας πει μπράβο ή να μας καταλάβει, ξαπλώνουμε η μια δίπλα στην άλλη, στο χαλί και για λίγη ώρα δεν μιλάμε, απλά ακούμε την σιωπή, δεν χρειάζεται κανένας να ασχοληθεί μαζί μας  και το αγαπημένο μας, ουρλιάζουμε δυνατά, φωνάζοντας ‘ΑΑΑΑΑΑΑΑ’ για ώρα, και να προσπαθεί η μια να ξεπεράσει τη φωνή της άλλης όταν μας έρθει και δεν μας νοιάζει καθόλου αν μας κοιτάνε στο πάρκο.  

Δεν ξέρω αν κανείς διαβάζει όσα γράφω, απλά στις μέρες μας, σε τέτοιες κοσμοιστορικές και τόσο επώδυνες αλλαγές που ζούμε, μπορώ να σας μοιραστώ αυτό που νιώθω: Tο να είμαστε αληθινοί με τα θέλω μας και τις επιθυμίες μας, σήμερα, τώρα και όχι αύριο, να είμαστε αυθόρμητοι, να απολαμβάνουμε τη στιγμή, την παρέα, την αγάπη, όπως κάνουν εκείνοι, οι σοφοί μικροί άνθρωποι που είναι κοντά μας (είτε δικοί μας είτε δικών μας ανθρώπων), είναι απαραίτητη συνθήκη για να νιώθουμε άνθρωποι, κάτι που μας βοηθά να αντέχουμε και να συνεχίζουμε.

Με αγάπη και φωτεινή αγκαλιά (σε μια ακόμα πολύ δύσκολη νύχτα για όλους μας σαν έθνος),

Αλεξάνδρα

(Painting: The Holographic Tree by Iona Miller, 1993)

O Ήλιος Μπήκε Μέσα Στο Σπίτι

Η Χαρά, όνομα και πράγμα, ήταν μαζί με τον Πέτρο αρκετά χρόνια. Φτιάχνανε το σπίτι τους, ένα υπέροχο διαμέρισμα με βεράντα σε μια όμορφη πολυκατοικία της δεκαετίας του ’50 με μάρμαρα, ξύλινα πατώματα, ξύλινο με λεπτομέρειες από μπρούτζο ασανσέρ, ένα κρυμμένο στολίδι στην άγρια και ταυτόχρονα τρομοκρατημένη Αθήνα, δηλαδή η Χαρά το επισκεύαζε, αφού της το είχε χαρίσει η γιαγιά της. Πήγαινε κάθε βδομάδα και το έφτιαχνε σιγά-σιγά το έβαφε, του έβαζε έπιπλα και η ζωή τους κυλούσε φαινομενικά ήρεμα. Όμως, μια μέρα, ο Πέτρος εξαφανίστηκε. Κυριολεκτικά έφυγε από τη ζωή της, χωρίς να της πει ούτε μια κουβέντα. Πλήρωσε τους λογαριασμούς του, πήρε μια βαλίτσα μπλε και δεν επέστρεψε ποτέ.

Στο μεταξύ, η Χαρά κλείστηκε, αρρώστησε και δεν το παραδεχόταν ούτε στον ίδιο της τον εαυτό. Φορούσε μόνο μαύρα και συνήθισε να περπατάει με έναν κόμπο στο λαιμό της. Και όταν την συνάντησα, τρόμαξα να τη γνωρίσω. Είχε αδυνατήσει, είχε χάσει τη φρεσκάδα και το χαμόγελό της. Μέχρι τη μέρα που της είπαν να πάει να δει το σπίτι της γιαγιάς επειγόντως, αφού μετά την πρόσφατη καταιγίδα, ακούγονταν θόρυβοι από τα παραθυρόφυλλα και ενοχλούσαν τους γείτονες.

Η Χαρά πήγε με το πάσο της, μια ηλιόλουστη αλλά παγωμένη Κυριακή με βαριά καρδιά. Ξεκλείδωσε τρεις φορές την παλιά πόρτα που έτριξε στο άνοιγμα. Αρχικά, τα μάτια της συνάντησαν σκοτάδι πλήρες. Μετά διέκρινε με τα μάτια της μνήμης, ένα καθιστικό και την κουζίνα και τον απέναντι τοίχο, έναν τοίχο γεμάτο ξύλινα παραθυρόφυλλα που μερικά από αυτά έμοιαζαν να είχαν μισό-ανοίξει, σκόνταψε μπροστά στο τεράστιο τασάκι που ήταν γεμάτο με τα αποτσίγαρα που είχε παρατήσει κάτω στο πάτωμα, όταν εκείνος την είχε αφήσει. Μετά άκουσε το θόρυβο και τρόμαξε, όμως κατευθύνθηκε προς τα παράθυρα. Άκουσε την καρδιά της να κάνει αντίλαλο στο χώρο. Άρχισε να ανοίγει ένα-ένα διαδοχικά τα παραθυρόφυλλα.

Και το φως, το άπλετο φως του ήλιου άρχισε να φωτίζει σε τεράστιες λωρίδες το χώρο μέχρι που ολόκληρος ο ήλιος μπήκε στο σπίτι. Η Χαρά ανακουφίστηκε. Έκλεισε τα μάτια της ενώ ο ήλιος της χάιδευε το πρόσωπο και τα βλέφαρα. Δεν ήξερε πόση ώρα κάθισε έτσι. Όμως… κάτι δεν της ερχόταν καλά. Έπρεπε να δει έξω, να βγει στο μπαλκόνι και… τι να δει! Ένα μπαλκόνι γεμάτο με λουλούδια ανθισμένο! Ζουμπούλια, υάκινθοι, νεραγκούλες, το μπαλκόνι της ήταν ένας κήπος γεμάτος αρωματικά λουλούδια και πολύχρωμους συνδιασμούς…  Δεν είναι δυνατόν, τα είχε ξεχάσει όλα όσα είχε φτιάξει και είχε παρατήσει. Όσο εκείνη κοιτούσε μόνο μέσα της, η ζωή συνεχιζόταν και όλα ομόρφαιναν γύρω της, ερήμην της. Γονάτισε. Άρχισε να αγγίζει τα πέταλα και να χαϊδεύει το κάθε λουλούδι ξεχωριστά, σαν να το ευχαριστούσε. Επιτέλους ξαναζούσε, η πληγή είχε γιατρευτεί.

Από αυτό το σπίτι δεν ξαναέφυγε. Μετακόμισε και είναι τόσο ευτυχισμένη εκεί. Κοιμάται με τα παραθυρόφυλλα ανοιχτά, θέλει να την ξυπνάει ο ήλιος και να βλέπει τα ανθισμένα λουλούδια της, έτσι και αλλιώς δεν φοβάται κανέναν και τίποτα πλέον, το μπαλκόνι της είναι στον 4^ο όροφο.

Κάπου διάβασα την παρακάτω φράση και θυμήθηκα την ιστορία που μόλις σας αφηγήθηκα, την ιστορία της Χαράς. “God doesn’t give you the people you want, he gives you the people you need. To hurt you, to help you, to leave you, to love you and to make you the person you were meant to be.”

Με την ευχή να αγαπάμε καθημερινά τον εαυτό μας (ώστε να μπορούμε να δώσουμε και στους άλλους), παρά τα χτυπήματα της ζωής σε κάθε επίπεδο, και με τη γνώση ότι αυτοί που αντέχουν και επιζούν κάνουν τη διαφορά στη ζωή…

Με αγάπη και φωτεινή αγκαλιά,

Αλεξάνδρα

Κάτι...

Κάτι!

Σχεδόν κάθε μέρα πηγαίνουμε βόλτα με την κορούλα μου. Δεν μας νοιάζει εάν χιονίζει, εάν κάνει κρύο, σχεδόν καθημερινά μια ώρα είναι η δική της μαγική ώρα για το παιχνίδι. Παρατάμε τα πάντα, εκείνη κάθεται πρόθυμη να την ντύσω, να την κουκουλώσω και μετά… με ιαχές χαράς και επιθυμίας, ξεχυνόμαστε έξω! Περπάτημα, ποδήλατο, κούνια, τραμπάλα, τσουλήθρα. Ο κρύος αέρας είναι κρύος, αλλά το παιχνίδι, παιχνίδι είτε μόνη, είτε με άλλα παιδιά, είτε μαζί μου.

Και μετά, αφού χορτάσει παιχνίδι, δεν γυρίζουμε σπίτι. Όχι, με προσήλωση ψάχνουμε. Περπατάμε, και κάθε φορά αναζητούμε να ανακαλύψουμε ‘κάτι’ όπως λέει και εκείνη… μια πολύχρωμη χαρούμενη πέτρα, ένα καραβοτσακισμένο κίτρινο λουλουδάκι, ένα κέλυφος από ένα σαλιγκαράκι που αποφάσισε να πάει στα ξένα, κάτι. Και όταν το βρούμε, όταν εκείνη μόνο νιώσει ότι βρήκε αυτό που ψάχνει, το κοιτάζει με περισσή περηφάνια και το κρατάει στα χέρια της θαυμάζοντάς το. Είναι όλα καλά μέσα της. Πλέον επιστρέφουμε πίσω στο σπίτι με κόκκινα μάγουλα και εσωτερική ικανοποίηση και γαλήνη.

Αναρωτιέμαι λοιπόν, πόσο σοφά είναι τα παιδιά, πόσο αφήνουν την καρδιά τους να γεμίσει με την ουσία της ζωής, αγγίζουν καθημερινά το Θεό με τα μάτια τους και τα ακροδάχτυλά τους, θέλουν κάτι τόσο λίγο να είναι ευτυχισμένα, χαρούμενα, τελικά πλήρη. Θέλουν να τους αφήσουμε χώρο και απλά να τα παρατηρήσουμε. Και εκείνα μας κάνουν δώρο, ‘κάτι’, μόνο κάτι…  

Μήπως θα πρέπει καθημερινά και εμείς να βρίσκουμε αυτό που μας κάνει ποιο γαλήνιους, ποιο πλήρεις; Ένα βιβλίο, μια δημιουργική δραστηριότητα, μια απολαυστική κουβέντα. 

Άραγε, ποιο ήταν το δικό σου 'κάτι' μόνο για σήμερα; 

Με αγάπη, κόκκινα μάγουλα και φωτεινή αγκαλιά,

Αλεξάνδρα

Παράξενοι ταξιδιώτες…

Περπατώ στο κέντρο της Αθήνας, δεν μιλάω για την Ομόνοια και τα γύρω αυτής που την έχουν παρατήσει στην τύχη της χρόνια τώρα, μιλάω για την Ακαδημίας, την Πλατεία Κολοκοτρώνη και βλέπω ανθρώπους άστεγους να απλώνουν το χέρι. Ζευγάρια άστεγων που περπατάνε βιαστικά στο πουθενά, κουβαλάνε τα πράγματά τους σε καραβοτσακισμένες βαλίτσες, τα λιγοστά τους υπάρχοντα. Βλέπω τα πρόσωπά τους γεμάτα απόγνωση και ένα παγωμένο παράξενο βλέμμα, κοιτούν μπροστά. Μακάρι να βρουν καταφύγιο απόψε…

Καταστήματα κλειστά παντού. Μέσα στο κέντρο της Αθήνας. Φυσική κατάληξη λεηλασίας του Κέντρου μετά από τόσα χρόνια διαδηλώσεων, σπασιμάτων, φορολογίας, τελικά απόλυτης έλλειψης καταναλωτικού κοινού.

Εμείς στην Ελλάδα, δεν έχουμε συνηθίσει σε τέτοιες εικόνες. Μας πονάνε αυτές οι εικόνες στο φιλότιμο. Μια σιωπή, ένας βουβός πόνος αυτό το κομμάτι του κέντρου.

Και μετά ένας αγαπημένος μου άνθρωπος, μου λέει τα νέα που διάβαζα και εγώ σήμερα. «Ξέρεις, κάθε βράδυ άνθρωποι καλοντυμένοι μένουν στο Αεροδρόμιο προσποιούμενοι ότι ταξιδεύουν, ενώ κουβαλούν όλα τους τα υπάρχοντα. Πλένονται, κοιμούνται στο Αεροδρόμιο και μετά την άλλη μέρα επιστρέφουν στην Αθήνα μέχρι να σκοτεινιάσει. Είναι νέο-άστεγοι και άμαθοι στο δρόμο, φοβούνται να μείνουν στο κέντρο και έτσι προσποιούνται τους ταξιδιώτες.» Ταξιδιώτες του πόνου αλλά και της απόλυτης αξιοπρέπειας, θα τους χαρακτήριζα. Κρατούν τα προσχήματα με λύσσα, να αντέξουν, καθώς πρέπει να βρουν άκρη με τον εαυτό τους και την κατάσταση που πρέπει να αντιμετωπίσουν, όπως όλοι μας εδώ μέσα, σε αυτό το καζάνι που κοχλάζει.

«Πρέπει να δημιουργήσει ο καθένας τον εαυτό του από την αρχή για το καλό όλων… να πετάξει τα παλιά τα περιττά και να χτίσει την ουσία του.» αυτή είναι η αλήθεια που συζητάμε  όλοι μας, τώρα πρέπει να γίνει πράξη. Και ήδη γίνεται, ο Έλληνας είναι φιλάνθρωπος, βοηθάει, μοιράζεται μέσω οργανώσεων που συντονίζουν, βοηθούν άστεγους, ιδρύματα. (όπως η κοινοφελής κοινότητα «Μπορούμε»). Ο Έλληνας δίνει ζωή στο θαμμένο Κέντρο της Πόλης (λ.χ., το facebook γκρουπ 'Κάθε Σάββατο στην Αθήνα').  Ο Έλληνας είναι πολυμήχανος, δημιουργεί από το μηδέν, φτιάχνει την νέα Ελλάδα και θέλει να την παρουσιάζει στην παγκόσμια αρένα όπως ακριβώς της αξίζει (Peter Economides, ‘Rebranding Greece’). Αντέχουμε, προσφέρουμε, δημιουργούμε. Αυτό χρειαζόμαστε...

Σταματάω να σκέφτομαι.Το ζεστό πράσινο τσάι ήρθε, η κουβέντα εγκάρδια... Είμαι  δυο στενά ποιο πάνω,  στην ‘κανονική’ Αθήνα που θυμάμαι. Φώτα, κίνηση, αυτοκίνητα, καφέ με κόσμο, χαμόγελο, μουσική, εδώ ο χρόνος έχει παγώσει. Έστω και για λίγο, ο κόσμος μοιάζει να λειτουργεί ξένοιαστα, χαλαρώνει, κουτσομπολεύει, εκμυστηρεύεται, μαλώνει πάνω από έναν καφέ, ένα κρασί… είναι ανακουφιστικό να νιώθεις ότι αντέχουμε, παρά τα χτυπήματα. Και είμαι σίγουρη ότι θα τα πάμε ακόμα καλύτερα.

“A Prayer
Refuse to fall down
If you cannot refuse to fall down,
refuse to stay down.
If you cannot refuse to stay down,
lift your heart toward heaven,
and like a hungry beggar,
ask that it be filled.
You may be pushed down.
You may be kept from rising.
But no one can keep you from lifting your heart
toward heaven
only you.
It is in the middle of misery
that so much becomes clear.
The one who says nothing good
came of this,
is not yet listening.”   

- Clarissa Pinkola Estes, The Faithful Gardener: A Wise Tale About That Which Can Never Die

Πόσο αυτοκαταστροφικοί είμαστε τελικά;

Υπάρχει μονάδα μέτρησης της ανοησίας και της αυτοκαταστροφής παγκοσμίως; Ναι, η μονάδα λέγεται ‘βγάζω τα μάτια μόνος μου’ και εφευρέτες είναι οι Έλληνες με πρωταγωνιστές τους πολιτικούς.

 Ναι, ξέρετε ποιοι είμαστε, ας το παραδεχτούμε πλέον, μεταξύ μας είμαστε. Δεν νομίζω ότι άλλος λαός θα ψήφιζε επί δεκαετίες, χτίζοντας συστηματικά το οικοδόμημα του τέρατος με τα πήλινα πόδια που λέγεται Δημόσιο, ποιο άβουλους, ανόητους, καιροσκόπους και ομφαλοσκόπους (πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων και μάλιστα γυναικών, από ότι φάνηκε πρόσφατα) πολιτικούς. Ακόμα, ναι ακόμα και τώρα που βρισκόμαστε ανάμεσα σε ευρώ και οικονομική σκλαβιά και νέο-δραχμή και πτώχευση και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο μας επιφυλάσσει το μέλλον, μαλώνουν για εσωκομματικά θέματα που αφορούν μόνο εκείνους και τα αιώνια τους βολέματα, αδιαφορώντας για τις συνθήκες που διαμορφώνουν για την ελληνική κοινωνία και τις συνέπειες των πράξεών τους . Οι κοκορομαχίες ανάμεσα σε κόμματα αφορούν μόνο αυτούς. Επί της ουσίας, αδιαφορούν εάν  ο ανώνυμος πολίτης, ο καθένας από μας ή από τους κοντινούς μας ή τους γνωστούς μας, έχει να φάει, να πληρώσει τους πάγιους λογαριασμούς του, να αγοράσει πετρέλαιο, να δώσει στο παιδί του φάρμακα, να πάει στον οδοντίατρο. Τα αυτονόητα και κεκτημένα για όλους μας τόσα χρόνια τώρα.  Και δεν ξέρουμε τι και ποιος εποφθαλμιά τη χώρα και σε ποια επίπεδα.

Έχοντας συνεχή διχόνοια (από αρχαιοτάτους χρόνους αυτό δεν μας έχει αφήσει) αδιαφορούν που είμαστε πρώτο θέμα παγκόσμια για πάνω από δύο χρόνια τώρα, και όχι για καλό…  Ειδικά τώρα κινδυνεύουμε με απομόνωση. Όλα τα στερεότυπα κατά της Ελλάδας σε διάφορα επίπεδα και τομείς, είτε καλλιεργούνται συστηματικά, είτε τους δίνουμε απλόχερα αφορμές, έχουν απλωθεί παγκόσμια και αυτό είναι πλέον επικίνδυνο…

Δεν ξέρουν τι τους γίνεται κυριολεκτικά. Τυφλωμένοι από πανικό καθώς τους τρέχουν οι εξελίξεις,  δεν έχουν καν την παραμικρή βούληση να προστατέψουν τη χώρα τους, άγονται και φέρονται τρώγοντας σφαλιάρες κάθε είδους από οποιονδήποτε έχει εξουσία στο παγκόσμιο παιχνίδι νομισμάτων και επιβολής. Και στην πλάτη μας παίζονται παιχνίδια που ούτε καν μπορούμε να συλλάβουμε και που θα αποκαλύψει η ιστορία… Ειλικρινά βαρέθηκα δυο χρόνια τώρα να είμαστε αυτοί  που κατηγορούνται ότι δεν κάνουν τίποτα παγκοσμίως… Γιατί κάνουμε, πως! Με τέτοια άλογη φορολόγηση των πάντων, δεν  αφήνουν τίποτα που παράγει και δημιουργεί, σε αυτόν τον τόπο όρθιο. Διαλύουν ότι έχει μείνει ανέπαφο (από υγιείς επιχειρήσεις)  και η οργή του κόσμου πλέον γίνεται τυφλή και λυσσασμένη.

 Αυτό που δεν συγχωρώ σε κανέναν πολιτικό, είναι η έλλειψη ελπίδας και το αδιέξοδο που οδήγησαν τη χώρα…

Είμαστε λοιπόν στο χειρότερο σκαλί διάλυσης της κοινωνίας… μιας κοινωνίας σάπιας από την αρχή μέχρι το τέλος της, που καν δεν μπορούν να φυτρώσουν οι σπόροι που ρίχνουμε, αφού δεν τους ποτίζουμε, αντίθετα τους ρίχνουμε πετρέλαιο… Είμαστε άραγε άξιοι της μοίρας μας, να μας παίρνουν οι χίλιοι άνεμοι και να μας σκορπίζουν; Όχι, υπάρχει μία και μοναδική, καθαρή λύση. Θα πρέπει να πολεμήσουμε με πίστη και στόχο, σαν γροθιά, επιτέλους μαζί, για να επιβιώσουμε επιτέλους, όλοι μαζί. Υπάρχουν άνθρωποι ιδιαίτερα αξιόλογοι αλλά και πρόθυμοι να βοηθήσουν σε τομείς ανάπτυξης και δημιουργίας. Φτάνει να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας και αυτό δεν είναι πρόταση, είναι μονόδρομος. Δεν μας αξίζει αυτή η Ελλάδα και αυτό το μέλλον. Η χώρα μας είναι και είμαστε πολύ περισσότερα.

*** «Η Ελλάδα για να σωθεί , πρέπει όλοι οι ηγέτες της όπου και αν βρίσκονται, να πάνε εξορία.»  -Γέροντας Παϊσιος

  

Απαλά...

Τα πράγματα κυλάνε μαλακά στον κόσμο της δημιουργίας και της τέχνης, ευτυχώς... Στην 'αληθινή' ζωή απειλούμαστε καθημερινά από διάφορους τομείς... Προτιμώ να βρίσκομαι μέσα στη δημιουργία και την τέχνη, στον δικό μου μοναδικό, 'μυστικό' χώρο που μπορώ να φτιάχνω νέους κόσμους. Προτιμώ να αφήνομαι εκεί παρά να βλέπω έναν κόσμο διαλυμένο από φόβο. Δεν είναι ότι δεν γνωρίζω ή δεν νιώθω τι συμβαίνει γύρω μου αλλά έχω ανάγκη να κάνω κάτι γι'αυτό, να δημιουργήσω με το δικό μου τρόπο... απαλά...

(my dearest photo ever, by Gregory Colbert)

http://iasonbooks.com.gr/authors.html

Το νέο site του εκδοτικού οίκου IASON BOOKS που έχει εκδόσει το βιβλίο "Έτσι έπρεπε να γίνει". 

Όπως υποσχέθηκα...

http://entertainment.in.gr/html/ent/481/ent.106481.asp

Με πολλή χαρά είδα το In.gr να παρουσιάζει το βιβλίο μου. Πλέον το βιβλίο υπάρχει διαθέσιμο on-line (εάν το ψάξει κάποιος στο google) αλλά και στην Εστία, τον Ιανό και την Πρωτοπορία! Όμορφη στιγμή και ευχαριστώ όλους όσους με βοήθησαν να γίνει αλλά και όσους θα μοιραστούν την ιστορία μου...