tag:blogger.com,1999:blog-280943982012-02-12T20:06:00.913+02:00(All rights reserved. No republishment of any blog content before prior approval)Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comBlogger1721100tag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-31688861766285431072012-02-12T20:06:00.000+02:002012-02-12T20:06:00.924+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-Pk7MhP4qYBc/Tzf-bReq35I/AAAAAAAAAUE/CIB1m30On1M/s1600/theholographictree-iona+miller+1993.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="486" src="http://4.bp.blogspot.com/-Pk7MhP4qYBc/Tzf-bReq35I/AAAAAAAAAUE/CIB1m30On1M/s640/theholographictree-iona+miller+1993.jpg" width="640" /></a></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify;"> <span style="font-family: Calibri;">Κυριακή απόγευμα, ο ήλιος φωτίζει το παιδικό δωμάτιο. Η μικρή χοροπηδάει πάνω στις ακτίνες που πέφτουν στο δωμάτιο.</span></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify;"> <span style="font-family: Calibri;">«Πατάω τον ήλιο μαμά!»</span></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify;"> <span style="font-family: Calibri;">«Όχι, αυτές είναι οι ακτίνες του.»</span></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify;"> <span style="font-family: Calibri;">«Και ο ήλιος θα έρθει μέσα;»</span></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify;"> <span style="font-family: Calibri;">«Όχι, είναι ψηλά στον ουρανό, φεύγει τώρα.»</span></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify;"> <span style="font-family: Calibri;">«Κοντά στον Θεούλη, με το μεγάλο μάτι που μας κοιτάει;»</span></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify;"> <span style="font-family: Calibri;">«Ναι, θα πάει για ύπνο και θα έρθει το φεγγάρι με τα αστέρια να μας κάνουν παρέα τώρα.» <span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span></span></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify;"> <span style="font-family: Calibri;">Σημερινός διάλογος…</span></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify;"> <span style="font-family: Calibri;">Για πολλά χρόνια φρόντιζα όλα να άψογα στο δικό μου μικρό εγωκεντρικό σύμπαν, στο χώρο μας. Οι εργασίες, οι δουλειές μου, η συμπεριφορά μου, όλα καλά δουλεμένα και προσεγμένα, όσο γινόταν. Το σπίτι σε τέλεια τάξη για να μπορώ να συγκεντρωθώ καθημερινά στα γραπτά μου. <span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span></span></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify;"> <span style="font-family: Calibri;">Και μετά ήρθε ο μικρός άνθρωπος! Αρχικά έκανε την παρουσία της αισθητή με κλάματα και φωνούλες στο δωμάτιό της. Μετά την έβαζα στο σαλόνι πάνω σε μια πολύχρωμη κουβέρτα με μαξιλάρια να την κρατούν και πολύχρωμα αντικείμενα που κουδούνιζαν να μπορεί να αγγίζει, αφού δεν μπορούσε να στηριχθεί. Ύστερα ήρθε η ώρα που άρχισε να μπουσουλάει …&nbsp; Και μετά, σιγά-σιγά, όσο εκείνη μεγάλωνε, τόσο εξαφανίζονταν αντικείμενα διακοσμητικά και τόσο αυξάνονταν οι κουβέρτες, τα καλύμματα. Το σπίτι δεν έχει τίποτα περιττό πλέον πάνω του. Μόνο τα βασικά και τα λειτουργικά. </span></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify;"> <span style="font-family: Calibri;">Έτσι είμαστε και σήμερα, μόνο που σήμερα τρέχει πάνω κάτω σε όλο το σπίτι. Παίζει και ταυτόχρονα πετάει τα παιχνίδια της, μαγειρεύει στο χαλί της κουζίνας χτυπώντας τις κατσαρόλες με κουτάλια, ζωγραφίζει στο τραπεζάκι του σαλονιού με πινέλα και αναμειγνύει χρώματα, πειραματίζεται με τα κραγιόνια της και στο πάτωμα, βουτάει το οτιδήποτε δεν μπορούμε να φανταστούμε, μας διεκδικεί έντονα όταν δεν της δίνουμε σημασία, από απλή φωνή και ευγένεια μέχρι τεράστιες φωνές και ταυτόχρονα νάζια, πλέον ζούμε σε ένα σύμπαν πολύ διαφορετικό. <span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span></span></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify;"> <span style="font-family: Calibri;">Σκεφτείτε, όσο δύσκολο και αν είναι να γράφεις ένα κείμενο, σκεφτείτε πως είναι να γράφεις και να έχεις στην αγκαλιά σου ένα παιδί που ταυτόχρονα στριφογυρίζει στην πλάτη του καθίσματος και σε αγκαλιάζει ενώ ταυτόχρονα φοράει ένα νυχτικό στο κεφάλι της, τόσο απολαυστική είναι αυτή η διαδικασία και δεν ξέρω πως, αλλά βρίσκομαι σε μεγαλύτερη εγρήγορση και διαύγεια για να κάνω πράγματα σχεδόν ολόκληρη τη μέρα. <span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span></span></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify;"> <span style="font-family: Calibri;">Αυτό που διαπιστώνω καθημερινά είναι ότι όσο μεγαλώνει εκείνη, τόσο πετάμε από πάνω μας όσα τυπικά και άχρηστα είχαμε βάλει ή μας είχαν βάλει με το ζόρι, πάνω μας χωρίς λόγο. Όσα δεν είναι δικά μας ξεκολλάνε με έναν μαγικό τρόπο και μένει η ουσία. Γελάμε μαζί της χωρίς λόγο, έτσι, γιατί το νιώθουμε, χωρίς να περιμένουμε κανένας να μας πει μπράβο ή να μας καταλάβει, ξαπλώνουμε η μια δίπλα στην άλλη, στο χαλί και για λίγη ώρα δεν μιλάμε, απλά ακούμε την σιωπή, δεν χρειάζεται κανένας να ασχοληθεί μαζί μας<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>και το αγαπημένο μας, ουρλιάζουμε δυνατά, φωνάζοντας ‘ΑΑΑΑΑΑΑΑ’ για ώρα, και να προσπαθεί η μια να ξεπεράσει τη φωνή της άλλης όταν μας έρθει και δεν μας νοιάζει καθόλου αν μας κοιτάνε στο πάρκο. <span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span></span></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify;"> <span style="font-family: Calibri;">Δεν ξέρω αν κανείς διαβάζει όσα γράφω, απλά στις μέρες μας, σε τέτοιες κοσμοιστορικές και τόσο επώδυνες αλλαγές που ζούμε, μπορώ να σας μοιραστώ αυτό που νιώθω: <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;">T</span>ο να είμαστε αληθινοί με τα θέλω μας και τις επιθυμίες μας, σήμερα, <u>τώρα</u> και όχι αύριο, να είμαστε αυθόρμητοι, να απολαμβάνουμε τη στιγμή, την παρέα, την αγάπη, όπως κάνουν εκείνοι, οι σοφοί μικροί άνθρωποι που είναι κοντά μας (είτε δικοί μας είτε δικών μας ανθρώπων), είναι απαραίτητη συνθήκη για να νιώθουμε άνθρωποι, κάτι που μας βοηθά να αντέχουμε και να συνεχίζουμε. </span></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify;"> <span style="font-family: Calibri;">Με αγάπη και φωτεινή αγκαλιά (σε μια ακόμα πολύ δύσκολη νύχτα για όλους μας σαν έθνος), </span></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify;"> <span style="font-family: Calibri;">Αλεξάνδρα</span></div> (Painting: The Holographic Tree by Iona Miller, 1993)<br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify;"> <br /></div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-3168886176628543107?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-58014929223108961372012-02-09T15:52:00.004+02:002012-02-09T16:10:22.447+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://3.bp.blogspot.com/-Jikz0tZGaFA/TzPPRsd5ttI/AAAAAAAAAT0/5mmvco4-PlI/s1600/HELIOS.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="492" src="http://3.bp.blogspot.com/-Jikz0tZGaFA/TzPPRsd5ttI/AAAAAAAAAT0/5mmvco4-PlI/s640/HELIOS.jpg" width="640" /></a></div> <br /> <br /> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt; line-height: 115%;">Η Χαρά, όνομα και πράγμα, ήταν μαζί με τον Πέτρο αρκετά χρόνια. Φτιάχνανε το σπίτι τους, ένα υπέροχο διαμέρισμα με βεράντα σε μια όμορφη πολυκατοικία της δεκαετίας του ’50 με μάρμαρα, ξύλινα πατώματα, ξύλινο με λεπτομέρειες από μπρούτζο ασανσέρ, ένα κρυμμένο στολίδι στην άγρια και ταυτόχρονα τρομοκρατημένη Αθήνα, δηλαδή η Χαρά το επισκεύαζε, αφού της το είχε χαρίσει η γιαγιά της. Πήγαινε κάθε βδομάδα και το έφτιαχνε σιγά-σιγά το έβαφε, του έβαζε έπιπλα και η ζωή τους κυλούσε φαινομενικά ήρεμα. Όμως, μια μέρα, ο Πέτρος εξαφανίστηκε. Κυριολεκτικά έφυγε από τη ζωή της, χωρίς να της πει ούτε μια κουβέντα. Πλήρωσε τους λογαριασμούς του, πήρε μια βαλίτσα μπλε και δεν επέστρεψε ποτέ. <o:p></o:p></span></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt; line-height: 115%;">Στο μεταξύ, η Χαρά κλείστηκε, αρρώστησε και δεν το παραδεχόταν ούτε στον ίδιο της τον εαυτό. Φορούσε μόνο μαύρα και συνήθισε να περπατάει με έναν κόμπο στο λαιμό της. Και όταν την συνάντησα, τρόμαξα να τη γνωρίσω. Είχε αδυνατήσει, είχε χάσει τη φρεσκάδα και το χαμόγελό της. Μέχρι τη μέρα που της είπαν να πάει να δει το σπίτι της γιαγιάς επειγόντως, αφού μετά την πρόσφατη καταιγίδα, ακούγονταν θόρυβοι από τα παραθυρόφυλλα και ενοχλούσαν τους γείτονες.<o:p></o:p></span></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt; line-height: 115%;">Η Χαρά πήγε με το πάσο της, μια ηλιόλουστη αλλά παγωμένη Κυριακή με βαριά καρδιά. Ξεκλείδωσε τρεις φορές την παλιά πόρτα που έτριξε στο άνοιγμα. Αρχικά, τα μάτια της συνάντησαν σκοτάδι πλήρες. Μετά διέκρινε με τα μάτια της μνήμης, ένα καθιστικό και την κουζίνα και τον απέναντι τοίχο, έναν τοίχο γεμάτο ξύλινα παραθυρόφυλλα που μερικά από αυτά έμοιαζαν να είχαν μισό-ανοίξει, σκόνταψε μπροστά στο τεράστιο τασάκι που ήταν γεμάτο με τα αποτσίγαρα που είχε παρατήσει κάτω στο πάτωμα, όταν εκείνος την είχε αφήσει. Μετά άκουσε το θόρυβο και τρόμαξε, όμως κατευθύνθηκε προς τα παράθυρα. Άκουσε την καρδιά της να κάνει αντίλαλο στο χώρο. Άρχισε να ανοίγει ένα-ένα διαδοχικά τα παραθυρόφυλλα. <o:p></o:p></span></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt; line-height: 115%;">Και το φως, το άπλετο φως του ήλιου άρχισε να φωτίζει σε τεράστιες λωρίδες το χώρο μέχρι που ολόκληρος ο ήλιος μπήκε στο σπίτι. Η Χαρά ανακουφίστηκε. Έκλεισε τα μάτια της ενώ ο ήλιος της χάιδευε το πρόσωπο και τα βλέφαρα. Δεν ήξερε πόση ώρα κάθισε έτσι. Όμως… κάτι δεν της ερχόταν καλά. Έπρεπε να δει έξω, να βγει στο μπαλκόνι και… τι να δει! Ένα μπαλκόνι γεμάτο με λουλούδια ανθισμένο! Ζουμπούλια, υάκινθοι, νεραγκούλες, το μπαλκόνι της ήταν ένας κήπος γεμάτος αρωματικά λουλούδια και πολύχρωμους συνδιασμούς… <span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span>Δεν είναι δυνατόν, τα είχε ξεχάσει όλα όσα είχε φτιάξει και είχε παρατήσει. Όσο εκείνη κοιτούσε μόνο μέσα της, η ζωή συνεχιζόταν και όλα ομόρφαιναν γύρω της, ερήμην της. Γονάτισε. Άρχισε να αγγίζει τα πέταλα και να χαϊδεύει το κάθε λουλούδι ξεχωριστά, σαν να το ευχαριστούσε. Επιτέλους ξαναζούσε, η πληγή είχε γιατρευτεί.<o:p></o:p></span></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt; line-height: 115%;">Από αυτό το σπίτι δεν ξαναέφυγε. Μετακόμισε και είναι τόσο ευτυχισμένη εκεί. Κοιμάται με τα παραθυρόφυλλα ανοιχτά, θέλει να την ξυπνάει ο ήλιος και να βλέπει τα ανθισμένα λουλούδια της, έτσι και αλλιώς δεν φοβάται κανέναν και τίποτα πλέον, το μπαλκόνι της είναι στον 4^ο όροφο.<o:p></o:p></span></div> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-p8zcy3aDnU8/TzPQWMr9-GI/AAAAAAAAAT8/cTqHWKSrO04/s1600/Balcony-with-beautiful-flowers-furniture-and-green-plants.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/-p8zcy3aDnU8/TzPQWMr9-GI/AAAAAAAAAT8/cTqHWKSrO04/s320/Balcony-with-beautiful-flowers-furniture-and-green-plants.jpg" width="320" /></a></div> <br /> <br /> <br /> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt; line-height: 115%;">Κάπου διάβασα την παρακάτω φράση και θυμήθηκα την ιστορία που μόλις σας αφηγήθηκα, την ιστορία της Χαράς. </span><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US;">“God doesn’t give you the people you want, he gives you the people you need. To hurt you, to help you, to leave you, to love you and to make you the person you were meant to be.”</span><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt; line-height: 115%;"><o:p></o:p></span></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt; line-height: 115%;">Με την ευχή να&nbsp;αγαπάμε&nbsp;καθημερινά τον εαυτό μας (ώστε να μπορούμε να δώσουμε και στους άλλους), παρά τα χτυπήματα της ζωής σε κάθε επίπεδο, και με τη γνώση ότι&nbsp;αυτοί που αντέχουν και επιζούν&nbsp;κάνουν τη διαφορά στη ζωή…<o:p></o:p></span></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt; line-height: 115%;">Με αγάπη και φωτεινή αγκαλιά,<o:p></o:p></span></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt; line-height: 115%;">Αλεξάνδρα<o:p></o:p></span></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify;"> <br /></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify;"> <br /></div> <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-5801492922310896137?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-14503397973435410492012-02-08T10:24:00.002+02:002012-02-08T10:45:42.239+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <br /> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-haQhciTgSng/TzIwynAungI/AAAAAAAAATs/wUfVtNjSPiY/s1600/yellow.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="480" src="http://2.bp.blogspot.com/-haQhciTgSng/TzIwynAungI/AAAAAAAAATs/wUfVtNjSPiY/s640/yellow.jpg" width="640" /></a><br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"> <span style="font-family: Calibri;">Κάτι!</span></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify;"> <span style="font-family: Calibri;">Σχεδόν κάθε μέρα πηγαίνουμε βόλτα με την κορούλα μου. Δεν μας νοιάζει εάν χιονίζει, εάν κάνει κρύο, σχεδόν καθημερινά μια ώρα είναι η δική της μαγική ώρα για το παιχνίδι. Παρατάμε τα πάντα, εκείνη κάθεται πρόθυμη να την ντύσω, να την κουκουλώσω και μετά… με ιαχές χαράς και επιθυμίας, ξεχυνόμαστε έξω! Περπάτημα, ποδήλατο, κούνια, τραμπάλα, τσουλήθρα. Ο κρύος αέρας είναι κρύος, αλλά το παιχνίδι, παιχνίδι είτε μόνη, είτε με άλλα παιδιά, είτε μαζί μου. </span></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify;"> <span style="font-family: Calibri;">Και μετά, αφού χορτάσει παιχνίδι, δεν γυρίζουμε σπίτι. Όχι, με προσήλωση ψάχνουμε. Περπατάμε, και κάθε φορά αναζητούμε να ανακαλύψουμε ‘κάτι’ όπως λέει και εκείνη… μια πολύχρωμη χαρούμενη πέτρα, ένα καραβοτσακισμένο κίτρινο λουλουδάκι, ένα κέλυφος από ένα σαλιγκαράκι που αποφάσισε να πάει στα ξένα, κάτι. Και όταν το βρούμε, όταν εκείνη μόνο νιώσει ότι βρήκε αυτό που ψάχνει, το κοιτάζει με περισσή περηφάνια και το κρατάει στα χέρια της θαυμάζοντάς το. Είναι όλα καλά μέσα της. Πλέον επιστρέφουμε πίσω στο σπίτι με κόκκινα μάγουλα και εσωτερική ικανοποίηση και γαλήνη.</span></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify;"> <span style="font-family: Calibri;">Αναρωτιέμαι λοιπόν, πόσο σοφά είναι τα παιδιά, πόσο αφήνουν την καρδιά τους να γεμίσει με την ουσία της ζωής, αγγίζουν καθημερινά το Θεό με τα μάτια τους και τα ακροδάχτυλά τους, θέλουν κάτι τόσο λίγο να είναι ευτυχισμένα, χαρούμενα, τελικά πλήρη. Θέλουν να τους αφήσουμε χώρο και απλά να τα παρατηρήσουμε. Και εκείνα μας κάνουν δώρο, ‘κάτι’, μόνο κάτι… <span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span></span><br /> <br /> <span style="font-family: Calibri;">Μήπως θα πρέπει καθημερινά και εμείς να βρίσκουμε αυτό που μας κάνει ποιο γαλήνιους, ποιο πλήρεις; Ένα βιβλίο, μια δημιουργική δραστηριότητα,&nbsp;μια απολαυστική κουβέντα.&nbsp;</span><br /> <br /> <span style="font-family: Calibri;">Άραγε, ποιο ήταν το δικό σου 'κάτι' μόνο για σήμερα;&nbsp;</span></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"> <span style="font-family: Calibri;">Με αγάπη, κόκκινα μάγουλα και φωτεινή αγκαλιά,</span></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"> <span style="font-family: Calibri;">Αλεξάνδρα</span></div> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-haQhciTgSng/TzIwynAungI/AAAAAAAAATs/wUfVtNjSPiY/s1600/yellow.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-haQhciTgSng/TzIwynAungI/AAAAAAAAATs/wUfVtNjSPiY/s320/yellow.jpg" width="320" /></a></div> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"> <br /></div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-1450339797343541049?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-9722593953259301622012-02-05T20:43:00.001+02:002012-02-05T20:53:58.251+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt; line-height: 115%;">Περπατώ στο κέντρο της Αθήνας, δεν μιλάω για την Ομόνοια και τα γύρω αυτής που την έχουν παρατήσει στην τύχη της χρόνια τώρα, μιλάω για την Ακαδημίας, την Πλατεία Κολοκοτρώνη και βλέπω ανθρώπους άστεγους να απλώνουν το χέρι. Ζευγάρια άστεγων που περπατάνε βιαστικά στο πουθενά, κουβαλάνε τα πράγματά τους σε καραβοτσακισμένες βαλίτσες, τα λιγοστά τους υπάρχοντα. Βλέπω τα πρόσωπά τους γεμάτα απόγνωση και ένα παγωμένο παράξενο βλέμμα, κοιτούν μπροστά. Μακάρι να βρουν καταφύγιο απόψε…<o:p></o:p></span><br /> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"> <span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt; line-height: 115%;">Καταστήματα κλειστά παντού. Μέσα στο κέντρο της Αθήνας. Φυσική κατάληξη λεηλασίας του Κέντρου μετά από τόσα χρόνια διαδηλώσεων, σπασιμάτων, φορολογίας, τελικά απόλυτης έλλειψης καταναλωτικού κοινού. <o:p></o:p></span></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"> <span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt; line-height: 115%;">Εμείς στην Ελλάδα, δεν έχουμε συνηθίσει σε τέτοιες εικόνες. Μας πονάνε αυτές οι εικόνες στο φιλότιμο. Μια σιωπή, ένας βουβός πόνος αυτό το κομμάτι του κέντρου. <o:p></o:p></span></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"> <span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt; line-height: 115%;">Και μετά ένας αγαπημένος μου άνθρωπος, μου λέει τα νέα που διάβαζα και εγώ σήμερα. «Ξέρεις, κάθε βράδυ άνθρωποι καλοντυμένοι μένουν στο Αεροδρόμιο προσποιούμενοι ότι ταξιδεύουν, ενώ κουβαλούν όλα τους τα υπάρχοντα. Πλένονται, κοιμούνται στο Αεροδρόμιο και μετά την άλλη μέρα επιστρέφουν στην Αθήνα μέχρι να σκοτεινιάσει. Είναι νέο-άστεγοι και άμαθοι στο δρόμο, φοβούνται να μείνουν στο κέντρο και έτσι προσποιούνται τους ταξιδιώτες.» Ταξιδιώτες του πόνου αλλά και της απόλυτης αξιοπρέπειας, θα τους χαρακτήριζα. Κρατούν τα προσχήματα με λύσσα, να αντέξουν, καθώς πρέπει να βρουν άκρη με τον εαυτό τους και την κατάσταση που πρέπει να αντιμετωπίσουν, όπως όλοι μας εδώ μέσα, σε αυτό το καζάνι που κοχλάζει.<o:p></o:p></span></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"> <span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt; line-height: 115%;">«Πρέπει να δημιουργήσει ο καθένας τον εαυτό του από την αρχή για το καλό όλων… να πετάξει τα παλιά τα περιττά και να χτίσει την ουσία του.» αυτή είναι η αλήθεια που συζητάμε <span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span>όλοι μας, τώρα πρέπει να γίνει πράξη. Και ήδη γίνεται, ο Έλληνας είναι φιλάνθρωπος, βοηθάει, μοιράζεται μέσω οργανώσεων που συντονίζουν, βοηθούν άστεγους, ιδρύματα. (όπως&nbsp;η κοινοφελής κοινότητα «Μπορούμε»).&nbsp;Ο Έλληνας δίνει ζωή στο&nbsp;θαμμένο Κέντρο της Πόλης (λ.χ., το facebook γκρουπ 'Κάθε Σάββατο στην Αθήνα').&nbsp;<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span>Ο Έλληνας είναι πολυμήχανος, δημιουργεί από το μηδέν, φτιάχνει την νέα Ελλάδα και θέλει να την παρουσιάζει στην παγκόσμια αρένα όπως ακριβώς της αξίζει (</span><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US;">Peter</span><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt; line-height: 115%;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US;">Economides</span><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt; line-height: 115%;">, ‘</span><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US;">Rebranding</span><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt; line-height: 115%;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US;">Greece</span><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt; line-height: 115%;">’). Αντέχουμε, προσφέρουμε, δημιουργούμε. Αυτό χρειαζόμαστε... </span></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-8RtKvXZoTko/Ty7Null8UgI/AAAAAAAAATk/RGVLCCxmTvk/s1600/sleeping-in-airport.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://1.bp.blogspot.com/-8RtKvXZoTko/Ty7Null8UgI/AAAAAAAAATk/RGVLCCxmTvk/s320/sleeping-in-airport.jpg" width="320" /></a></div> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"> <span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt; line-height: 115%;">Σταματάω να σκέφτομαι.</span><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 12pt; line-height: 115%;">Το ζεστό πράσινο τσάι ήρθε, η κουβέντα εγκάρδια... Είμαι <span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span>δυο στενά ποιο πάνω, <span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span>στην ‘κανονική’ Αθήνα που θυμάμαι. Φώτα, κίνηση, αυτοκίνητα, καφέ με κόσμο, χαμόγελο, μουσική, εδώ ο χρόνος έχει παγώσει. Έστω και για λίγο, ο κόσμος μοιάζει να λειτουργεί ξένοιαστα, χαλαρώνει, κουτσομπολεύει, εκμυστηρεύεται, μαλώνει πάνω από έναν καφέ, ένα κρασί… είναι ανακουφιστικό να νιώθεις ότι αντέχουμε, παρά τα χτυπήματα. Και είμαι σίγουρη ότι θα τα πάμε ακόμα καλύτερα.<o:p></o:p></span></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"> “<u>A Prayer</u><br />Refuse to fall down<br />If you cannot refuse to fall down,<br />refuse to stay down.<br />If you cannot refuse to stay down,<br />lift your heart toward heaven,<br />and like a hungry beggar, <br />ask that it be filled. <br />You may be pushed down.<br />You may be kept from rising.<br />But no one can keep you from lifting your heart<br />toward heaven<br />only you.<br />It is in the middle of misery<br />that so much becomes clear.<br />The one who says nothing good<br />came of this, <br />is not yet listening.”&nbsp;&nbsp;&nbsp;<br /> <br /> - Clarissa Pinkola Estes, The Faithful Gardener: A Wise Tale About That Which Can Never Die</div> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"> <br /></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"> <br /></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"> <br /></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"> <br /></div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-972259395325930162?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-76293246876114839602011-11-03T01:15:00.002+02:002011-11-03T09:53:07.031+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <span style="font-family: Calibri;">Υπάρχει μονάδα μέτρησης της ανοησίας και της αυτοκαταστροφής παγκοσμίως; Ναι, η μονάδα λέγεται ‘βγάζω τα μάτια μόνος μου’ και εφευρέτες είναι οι Έλληνες με πρωταγωνιστές τους πολιτικούς. </span><br /> <span style="font-family: Calibri;"></span><br /> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"> <span style="font-family: Calibri;"><span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span>Ναι, ξέρετε ποιοι είμαστε, ας το παραδεχτούμε πλέον, μεταξύ μας είμαστε. Δεν νομίζω ότι άλλος λαός θα ψήφιζε επί δεκαετίες, χτίζοντας συστηματικά το οικοδόμημα του τέρατος με τα πήλινα πόδια που λέγεται Δημόσιο, ποιο άβουλους, ανόητους, καιροσκόπους και ομφαλοσκόπους (πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων και μάλιστα γυναικών, από ότι φάνηκε πρόσφατα) πολιτικούς. Ακόμα, ναι ακόμα και τώρα που βρισκόμαστε ανάμεσα σε ευρώ και οικονομική σκλαβιά και νέο-δραχμή και πτώχευση και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο μας επιφυλάσσει το μέλλον, μαλώνουν για εσωκομματικά θέματα που αφορούν μόνο εκείνους και τα αιώνια τους βολέματα, αδιαφορώντας για τις συνθήκες που διαμορφώνουν για την ελληνική κοινωνία και τις συνέπειες των πράξεών τους . Οι κοκορομαχίες ανάμεσα σε κόμματα αφορούν μόνο αυτούς. Επί της ουσίας, αδιαφορούν εάν <span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span>ο ανώνυμος πολίτης, ο καθένας από μας ή από τους κοντινούς μας ή τους γνωστούς μας, έχει να φάει, να πληρώσει τους πάγιους λογαριασμούς του, να αγοράσει πετρέλαιο, να δώσει στο παιδί του φάρμακα, να πάει στον οδοντίατρο. Τα αυτονόητα και κεκτημένα για όλους μας τόσα χρόνια τώρα. <span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span>Και δεν ξέρουμε τι και ποιος εποφθαλμιά τη χώρα και σε ποια επίπεδα. </span></div> <span style="font-family: Calibri;"></span><br /> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"> <span style="font-family: Calibri;">Έχοντας συνεχή διχόνοια (από αρχαιοτάτους χρόνους αυτό δεν μας έχει αφήσει) αδιαφορούν που είμαστε πρώτο θέμα παγκόσμια για πάνω από δύο χρόνια τώρα, και όχι για καλό… <span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span>Ειδικά τώρα κινδυνεύουμε με απομόνωση. Όλα τα στερεότυπα κατά της Ελλάδας σε διάφορα επίπεδα και τομείς, είτε καλλιεργούνται συστηματικά, είτε τους δίνουμε απλόχερα αφορμές, έχουν απλωθεί παγκόσμια και αυτό είναι πλέον επικίνδυνο…</span></div> <span style="font-family: Calibri;"> </span><br /> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"> <span style="font-family: Calibri;">Δεν ξέρουν τι τους γίνεται κυριολεκτικά. Τυφλωμένοι από πανικό καθώς τους τρέχουν οι εξελίξεις, <span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span>δεν έχουν καν την παραμικρή βούληση να προστατέψουν τη χώρα τους, άγονται και φέρονται τρώγοντας σφαλιάρες κάθε είδους από οποιονδήποτε έχει εξουσία στο παγκόσμιο παιχνίδι νομισμάτων και επιβολής. Και στην πλάτη μας παίζονται παιχνίδια που ούτε καν μπορούμε να συλλάβουμε και που θα αποκαλύψει η ιστορία… Ειλικρινά βαρέθηκα δυο χρόνια τώρα να είμαστε αυτοί<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>που κατηγορούνται ότι δεν κάνουν τίποτα παγκοσμίως… Γιατί κάνουμε, πως! Με τέτοια άλογη φορολόγηση των πάντων, δεν<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>αφήνουν τίποτα που παράγει και δημιουργεί, σε αυτόν τον τόπο όρθιο. Διαλύουν ότι έχει μείνει ανέπαφο (από υγιείς επιχειρήσεις) <span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span>και η οργή του κόσμου πλέον γίνεται τυφλή και λυσσασμένη.</span></div> <span style="font-family: Calibri;"> </span><br /> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"> <span style="font-family: Calibri;"><span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span>Αυτό που δεν συγχωρώ σε κανέναν πολιτικό, είναι η έλλειψη ελπίδας και το αδιέξοδο που οδήγησαν τη χώρα…</span></div> <span style="font-family: Calibri;"> </span><br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://3.bp.blogspot.com/-aVvBUi6vjyo/TrHPEUwsZxI/AAAAAAAAATc/7drLyNHitdg/s1600/2004-2007Cepolina+photo.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-aVvBUi6vjyo/TrHPEUwsZxI/AAAAAAAAATc/7drLyNHitdg/s320/2004-2007Cepolina+photo.jpg" width="320" /></a></div> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"> <span style="font-family: Calibri;">Είμαστε λοιπόν στο χειρότερο σκαλί διάλυσης της κοινωνίας… μιας κοινωνίας σάπιας από την αρχή μέχρι το τέλος της, που καν δεν μπορούν να φυτρώσουν οι σπόροι που ρίχνουμε, αφού δεν τους ποτίζουμε, αντίθετα τους ρίχνουμε πετρέλαιο… Είμαστε άραγε άξιοι της μοίρας μας, να μας παίρνουν οι χίλιοι άνεμοι και να μας σκορπίζουν; Όχι, υπάρχει μία και μοναδική, καθαρή λύση. Θα πρέπει να πολεμήσουμε με πίστη και στόχο, σαν γροθιά, επιτέλους μαζί, για να επιβιώσουμε επιτέλους, όλοι μαζί. Υπάρχουν άνθρωποι ιδιαίτερα αξιόλογοι αλλά και πρόθυμοι να βοηθήσουν σε τομείς ανάπτυξης και δημιουργίας. Φτάνει να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας και αυτό&nbsp;δεν είναι πρόταση, είναι μονόδρομος.&nbsp;Δεν μας αξίζει αυτή η Ελλάδα και αυτό το μέλλον. Η χώρα μας είναι και είμαστε πολύ περισσότερα.</span></div> <span style="font-family: Calibri;"> </span><br /> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"> <span style="font-family: Calibri;">*** «Η Ελλάδα για να σωθεί , πρέπει όλοι οι ηγέτες της όπου και αν βρίσκονται, να πάνε εξορία.»<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>-Γέροντας Παϊσιος</span></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"> <br /></div> <br /> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"> <span style="font-family: Calibri;"><span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span><span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp;</span></span></div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-7629324687611483960?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-44147758360480335262011-09-17T10:51:00.001+03:002011-09-17T10:53:15.205+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Τα πράγματα κυλάνε μαλακά στον κόσμο της δημιουργίας και της τέχνης, ευτυχώς... Στην 'αληθινή' ζωή απειλούμαστε καθημερινά από διάφορους τομείς... Προτιμώ να βρίσκομαι μέσα στη δημιουργία και την τέχνη, στον δικό μου μοναδικό, 'μυστικό' χώρο που μπορώ να φτιάχνω νέους κόσμους. Προτιμώ να αφήνομαι εκεί παρά να βλέπω έναν κόσμο διαλυμένο από φόβο. Δεν είναι ότι δεν γνωρίζω ή δεν νιώθω τι συμβαίνει γύρω μου αλλά έχω ανάγκη να κάνω κάτι γι'αυτό, να δημιουργήσω με το δικό μου τρόπο... απαλά...<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-3tjGMa3okO4/TnRRPZc8hBI/AAAAAAAAATY/joVn9UijO8Y/s1600/image11.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="215" src="http://1.bp.blogspot.com/-3tjGMa3okO4/TnRRPZc8hBI/AAAAAAAAATY/joVn9UijO8Y/s320/image11.jpg" width="320" /></a></div> <br /> <br /> (my dearest photo ever,&nbsp;by Gregory Colbert)<br /> <br /> <a href="http://iasonbooks.com.gr/authors.html">http://iasonbooks.com.gr/authors.html</a><br /> <br /> Το νέο site του&nbsp;εκδοτικού οίκου IASON BOOKS που έχει εκδόσει το βιβλίο "Έτσι έπρεπε να γίνει".&nbsp; </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-4414775836048033526?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-30402728987679128352011-05-28T13:07:00.000+03:002011-05-28T13:07:38.130+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <a href="http://entertainment.in.gr/html/ent/481/ent.106481.asp">http://entertainment.in.gr/html/ent/481/ent.106481.asp</a><br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-A6bRoY6ly3Q/TeDJXt9Cy9I/AAAAAAAAASw/nCeB7VddyCc/s1600/FINAL-ETSI.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="155" src="http://2.bp.blogspot.com/-A6bRoY6ly3Q/TeDJXt9Cy9I/AAAAAAAAASw/nCeB7VddyCc/s320/FINAL-ETSI.jpg" width="320" /></a></div> Με πολλή χαρά είδα το In.gr να παρουσιάζει το βιβλίο μου. Πλέον το βιβλίο υπάρχει&nbsp;διαθέσιμο on-line (εάν το ψάξει κάποιος στο google) αλλά και στην Εστία, τον Ιανό και την Πρωτοπορία!&nbsp;Όμορφη στιγμή και ευχαριστώ όλους όσους με βοήθησαν να γίνει αλλά και όσους θα μοιραστούν την ιστορία μου...&nbsp;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-3040272898767912835?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-36073544559308013592011-05-06T15:17:00.002+03:002011-05-06T15:32:06.651+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <span class="Apple-style-span" style="color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 16px;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"></span></span><br /> <div style="font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 1.5em; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: left;"> <span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Το χαμόγελο του παιδιού" έχει μόνο 2 μήνες ζωής κι ένα σωρό παιδιά θα γυρίσουν σε γονείς που τα κακοποιούν ή θα μείνουν στο δρόμο. Επίσης, όσα χάνονται, δεν θα έχουν μία πιθανότητα μέσο Amber Alert.</span></div> <div style="font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 1.5em; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: left;"> <br /></div> <div style="font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 1.5em; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: left;"> <span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Στείλτε&nbsp;<strong>SMS</strong>&nbsp;στο&nbsp;<strong>54020</strong>&nbsp;τη λέξη&nbsp;<strong>ΧΑΜΟΓΕΛΟ</strong>&nbsp;ή&nbsp;<strong>XAMOGELO</strong>. 2,46 € / SMS.</span></div> <div style="font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 1.5em; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: left;"> <br /></div> <div style="font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 1.5em; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: left;"> <span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Είναι μικρά παιδιά που θα βρεθούν στο δρόμο... Ας βοηθήσουμε όλοι από ένα μήνυμα. Δεν πρέπει να νιώθουμε αμηχανία στη δυστυχία, αλλά αντίθετα, πρέπει να αποκτούμε δύναμη και να κάνουμε δράση θετική τον πόνο που νιώθουμε. &nbsp;&nbsp;<b>www.hamogelo.gr</b></span></div> <div style="font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; line-height: 1.5em; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: left;"> <span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><br /></span></div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-3607354455930801359?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-63734703183981782992011-05-05T12:24:00.002+03:002011-05-06T18:51:10.432+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <strong>Μετά από αναμονή χρόνων, δουλειά πολλή αλλά πάντα με αγάπη και δημιουργικό πάθος,&nbsp;ήρθε η ώρα, βγήκε το βιβλίο μου "<em>Έτσι έπρεπε να γίνει..</em>."&nbsp; από τις εκδόσεις Iason Books. Τα πράγματα πάντα γίνονται όταν έρθει η ώρα και όταν είναι σωστό...&nbsp; Πρώτη του δειλή εμφάνιση, τώρα, αυτές τις μέρες, στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου στη Θεσσαλονίκη, Περίπτερο 13, stand 70! Σύντομα περισσότερα νέα σχετικά με το που θα το βρείτε και το web-site. </strong><br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-QFMQm412FcA/TcJodtEALnI/AAAAAAAAASo/ivJyYnn5SEM/s1600/ETSI+EPREPE+exofyllo-FINAL.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="155" src="http://2.bp.blogspot.com/-QFMQm412FcA/TcJodtEALnI/AAAAAAAAASo/ivJyYnn5SEM/s320/ETSI+EPREPE+exofyllo-FINAL.jpg" width="320" /></a></div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-6373470318398178299?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-11902517996432762892011-05-03T09:44:00.001+03:002011-05-03T09:45:20.924+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div> Καθημερινά βομβαρδιζόμαστε από τις οθόνες του κομπιούτερ, της τηλεόρασης με ειδήσεις για αναδιάρθωση, στοιχήματα ‘οίκων’ του εξωτερικού για τη διάλυση της χώρας, χρεωκοπία, βρώμικες πολιτικές σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο πίσω και πάνω από τις πλάτες μας, μεθοδεύσεις, βρώμικοι ή/και ανόητοι πολιτικοί όλων των παρατάξεων που διαχειρίζονται με τρόμο, υπονόμευση και ανοησία τα εθνικά, κοινωνικά και οικονομικά θέματα και εμείς με τρομαγμένα μάτια και θολωμένο μυαλό προσπαθούμε να κρατήσουμε την όποια νηφαλιότητα και ηρεμία μας έμεινε, σβήνοντας βιαστικά τις τρομολάγνες ειδήσεις. Φυσικά περιμένουμε επιτέλους αντίδραση από την δικαστική εξουσία, τιμωρία, προς πάσα κατεύθυνση όλων όσων τα έφαγαν και τα τρώνε, περιμένουμε ακόμα… Όσον αφορά τα τρομο-μέιλ, αρνούμαι να δεχθώ ότι μπορεί κάποιος στρατευμένος υπαλληλίσκος τράπεζας να παίξει με τον δικό μου πανικό και με το μυαλό μου για να φάνε και άλλο τα αφεντικά του.<br /> <br /> Αρνούμαι να δεχθώ να βρίζουν τη χώρα μου οι κάθε λογής τύποι<span class="transl_class" id="0" title="Click to correct"><span class="transl_class" id="0" title="Click to correct"><span class="transl_class" id="0" title="Click to correct">।</span></span></span> Είναι το σπίτι μου και το σπίτι των παιδιών μας<span class="transl_class" id="1" title="Click to correct"><span class="transl_class" id="1" title="Click to correct"><span class="transl_class" id="1" title="Click to correct">।</span></span></span> Αρνούμαι να ξεφτιλίζουν το σπίτι μου, την ιστορία μου (φταίμε, το έχουμε πει χίλιες φορές και το πληρώνουμε σε τόσα επίπεδα) αλλά φτάνει πια! Φτάνει πια η χυδαιολογία<span class="transl_class" id="2" title="Click to correct"><span class="transl_class" id="2" title="Click to correct"><span class="transl_class" id="2" title="Click to correct">।</span></span></span> Αρκετά έβρισαν και έφτυσαν εδώ που ζούμε και μεγαλώνουμε εμείς και τα παιδιά μας. Φτάνει λοιπόν.<br /> <br /> Λοιπόν τελείωσε! Από σήμερα αρνούμαι άλλες κακές ειδήσεις. Όσο δύσκολα και να είναι όλα γύρω μας, έχω την καθημερινή υποχρέωση σε μένα και στους δικούς μου να είμαι καλά. Αρνούμαι να υποκύψω στην μιζέρια, τον αρνητισμό και την καταστροφολογία. Αρκετά! Το καλό είναι ότι δεν είμαι μόνη μου. Μιλώντας με φίλους και γνωστούς, βλέπω ότι κάνουν το ίδιο. Κλείνουν τα μάτια και τα αυτιά σε όσα τους τρομάζουν. Όχι γιατί δεν θέλουν να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα (έτσι και αλλιώς την έχουμε ζήσει στο πετσί μας όλοι όσοι ζούμε στη χώρα μας και ίσως και τα χειρότερα δεν έχουν περάσει) αλλά γιατί δεν θέλουν να παραδώσουν τα όπλα έτσι, χωρίς να αγωνιστούν.<br /> <br /> Έχω ανάγκη από καλά νέα, από θετικές κινήσεις, να ακούσω για φιλότιμο, φιλανθρωπία,ελληνική φιλοξενία, δημιουργικότητα, καλλιτεχνικές πρωτοβουλίες, ανθρωπιά, συμπαράσταση, καλοσύνη. Να ακούσω για Έλληνες και όχι για νεο-Έλληνες. Έχω ανάγκη να νιώσω υπερήφανη για τη χώρα μου.<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-Wy9xnuqy0pI/Tb-jrlju7_I/AAAAAAAAASk/YkKrVdmIyVk/s1600/arxagelos2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="229" src="http://4.bp.blogspot.com/-Wy9xnuqy0pI/Tb-jrlju7_I/AAAAAAAAASk/YkKrVdmIyVk/s320/arxagelos2.jpg" width="320" /></a></div> Τα καλά νέα δεν έρχονται, τα δημιουργούμε, ο καθένας από μας με δουλειά, αφοσίωση και αγάπη … έχουμε υποχρέωση ο καθένας στον εαυτό του πρώτα από όλα αλλά και στο σύνολο, σε αυτή την κατακαημένη πατρίδα… Έξω είναι άνοιξη, ο ήλιος, η θάλασσα, η φύση είναι δίπλα μας,ζούμε στην ωραιότερη χώρα του κόσμου, που και όσο και αν την έχουμε πληγώσει εκείνη εξακολουθεί να μας δίνει και είναι καιρός να αφήσουμε λίγη από τη δροσιά και το φως της στην ψυχή μας.<br /> <br /> Y.Γ. H φωτογραφία από τον Αρχάγγελο Πανορμίτη στη μαγική Σύμη.<br /> <div> </div> </div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-1190251799643276289?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-44807901107912119682011-01-21T10:46:00.004+02:002011-01-28T09:33:10.543+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/TUJxIdaZ3vI/AAAAAAAAASQ/B48qUpwUFas/s1600/eros13.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 150px; FLOAT: left; HEIGHT: 225px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5567136479531622130" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/TUJxIdaZ3vI/AAAAAAAAASQ/B48qUpwUFas/s400/eros13.jpg" /></a> <div>Και ένα νέο βιβλίο ιδιαίτερο καθώς 13 Έλληνες άνδρες συγγραφείς γράφουν για τον έρωτα. Ανάμεσα σε αυτούς γράφουν και άνθρωποι που ξέρω και καλοί φίλοι όπως ο Δημήτρης Μαμαλούκας, ο Γιώργος Γλυκοφρύδης και ο Αλέξης Σταμάτης. <p></p></div> <div>Καλοτάξιδο λοιπόν.</div> <div></div> <p></p> <p> </p> <div></div> <div></div> <div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-4480790110791211968?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-58131427918525746892010-12-31T22:13:00.008+02:002010-12-31T22:37:21.740+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/TR497AesxkI/AAAAAAAAASI/MDXonXMCUHM/s1600/gift-img.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 240px; FLOAT: left; HEIGHT: 183px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5556947074172110402" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/TR497AesxkI/AAAAAAAAASI/MDXonXMCUHM/s400/gift-img.jpg" /></a> <div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/TR48IQIrTRI/AAAAAAAAASA/Tg1PjsTx2aA/s1600/dolphin2smqg0.jpg"></a> <strong><strong><span style="color:#000099;">ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΓΕΝΝΑΙΟ 2011. Μόνο για σήμερα…</span> <p> <strong><span style="color:#3333ff;">- Σταμάτα να ανησυχείς: Μόνο για σήμερα ξεκουράζω το μυαλό μου. </span> <p> <span style="color:#993399;">- Μην νευριάζεις: Μόνο για σήμερα είμαι γαλήνιος. </span> <p> <span style="color:#ffcc00;">- Κέρδισε τίμια το ψωμί σου: Ζω τίμια, δεν πειράζω κανέναν και τίποτα ούτε και το περιβάλλον. </span> <p> <span style="color:#009900;">- Τίμα όποιον γνωρίζεις: Σέβομαι τους γονείς, τους μεγαλύτερους, τα παιδιά, τους φίλους και τον εαυτό μου. </span> <p> <span style="color:#339999;">- Δείξε ευγνωμοσύνη: Είμαι ευγνώμων για όσα έχουν συμβεί και σε όλα τα πλάσματα του πλανήτη, όποια και αν είναι γιατί με δίδαξαν και με βοήθησαν να εξελιχθώ. </span> <p> <span style="color:#000099;">Just for today… </span> <p> <span style="color:#6600cc;">- Stop worrying: Just for today, my mind is easy. </span> <p> <span style="color:#993399;">- Do not get angry: Just for today, I am at peace. </span> <p> <span style="color:#ffcc00;">- Earn an honest living: I earn my living honestly, doing no harm to anyone, or anything, nor harming the environment. </span> <p> <span style="color:#009900;">- Honour everyone you meet: I honour my parents, elders, teachers, children, friends and myself. </span> <p> <span style="color:#336666;">- Show gratitude to every living thing: I give thanks to all living things and situations, whatever they may be, for their valuable lessons in growth and understanding. </span> <p> <span style="color:#330033;">(Reiki principles)</span></strong></strong></strong></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-5813142791852574689?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-30786546917381668382010-12-22T01:31:00.006+02:002010-12-22T02:00:41.392+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/TRE7NkAXkUI/AAAAAAAAARs/6uZ0e8IUqpA/s1600/geddes194.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 343px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/TRE7NkAXkUI/AAAAAAAAARs/6uZ0e8IUqpA/s400/geddes194.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5553284919714091330" /></a> Γιατί πλησιάζουν άγιες μέρες... Γιατί όπως είμαστε θολωμένοι, βαδίζουμε σε σκοτεινά νερά, κοιτάζουμε με αβεβαιότητα την κάθε μέρα και δεν έχουμε χρόνο για κανέναν. Γιατί χρειάζεται περισυλλογή από όλους μας για όσα κάνουμε και για όσα δεν κάνουμε. Γιατί έχουμε ξεχάσει πως είναι η προσφορά και η αγάπη σε καθημερινό επίπεδο. Στις μέρες μας όλο ένα και περισσότεροι άνθρωποι μας έχουν ανάγκη. Κυρίως παιδιά, παιδιά που δεν έχουν τη δύναμη να διεκδικήσουν. Και εμείς μπορούμε να προσφέρουμε το ελάχιστο για να τα ανακουφίσουμε. Είναι εθελοντική εργασία, είναι μετρητά, είναι βοήθεια, όλα είναι δεκτά.<p> Ωφείλουμε εμείς οι 'προνομιούχοι' να βοηθήσουμε τα αγγελικά πλάσματα που είτε δέχθηκαν βία σωματική, είτε εγκατάλειψη από τέρατα. Εμείς οφείλουμε σε εμάς και στα παιδιά μας, να μαλακώσουμε τον πόνο ψυχών που δεν έφταιξαν σε τίποτα και να τα βοηθήσουμε να χτίσουν όσα είναι δυνατόν να ξαναφτιάξουν. Δεν πρέπει να κλείνουμε τα μάτια σε καταστάσεις που ταράζουν την ψυχή και τον νου μας. Πρέπει να δίνουμε από το περίσευμα της ψυχής μας, το ελάχιστο που μπορούμε και έχουμε, το οφείλουμε σε εμάς τους ίδιους.<p> Από καρδιάς εύχομαι το Φως των Άγιων Ημερών να μας βοηθήσει να δούμε λίγο βαθύτερα μέσα μας και γύρω μας, να κάνουμε αυτή τη σκοτεινή περίοδο λίγο καλύτερη για κάποια μικρή ψυχή που έχει πληγωθεί.<p> Και για όσους θέλουν να βοηθήσουν, σημειώνω το http://www.hamogelo.gr/<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-3078654691738166838?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-68335305576132709622010-11-28T13:27:00.001+02:002010-11-28T13:29:55.447+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/TPI9JEfKWkI/AAAAAAAAARk/0_hhNwa8pXY/s1600/akropolis%2521.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/TPI9JEfKWkI/AAAAAAAAARk/0_hhNwa8pXY/s400/akropolis%2521.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544561317279062594" /></a> «Ναι, νοιάζομαι πάρα πολύ για σας τους Έλληνες και νομίζω ότι όλοι οι αληθινοί Ευρωπαίοι υποφέρουν από το γεγονός ότι περνάτε μια τόσο επώδυνη περίοδο. Νομίζω ότι όλοι θα περάσουμε μέσα από αυτή τη στενωπό στα επόμενα χρόνια. Το γεγονός όμως ότι περνάτε μέσα από μια τέτοια στενωπό αυτήν την περίοδο δεν μπορεί να πλήξει την όλη σας παρουσία. Θα το βρουν μπροστά τους όλοι αυτοί, θα βρουν την ‘παγκόσμια’ συνείδηση». Λέει ο μεγάλος Πήτερ Μπρουκ σήμερα στο Βήμα στη συνέντευξη του Μάκη Προβατά, όταν τον ρώτησε εάν νοιάζεται για τους Έλληνες. Να’ ναι καλά ο άνθρωπος που μας δίνει κουράγιο γιατί στην Ελλάδα δεν τολμά κανείς να μας δώσει θάρρος… <p/> Πόσα έγιναν μέσα σε ένα χρόνο… Είναι σαν να πέρασε μια δεκαετία ή και κάτι ακόμα. Πρώτη φορά η αίσθηση του χρόνου έχει χαθεί. Όλα όσα είχαμε δεδομένα για όλους εδώ και δεκαετίες, άλλαξαν. Τέτοια αποδόμηση εισοδημάτων, επαγγελμάτων, εξαθλίωση κοινωνικών στρωμάτων, δεν θυμάμαι τα χρόνια που ζω ούτε και θυμάται κανείς από παλαιότερες γενιές – ακόμα και οι γενιές του ’40. Ναι λοιπόν, ζούμε σε περίοδο Κατοχής και Πολέμου και καλό είναι να το καταλάβουμε. Είναι παγκόσμιος πόλεμος οικονομικός χωρίς θύματα αλλά με διάλυση των όσων ήξερε η Ελλάδα μέχρι σήμερα. Πρόκληση λοιπόν είναι πλέον να επιβιώσουμε και να εξελιχθούμε με αυτά που έχουμε και αυτά που εμείς οι ίδιοι πλέον καλούμαστε να δημιουργήσουμε!<p/> Ποτέ δεν μου άρεσαν τα κόμματα και η πελατειακή τους σχέση με τους πολίτες. Θα μιλήσω όμως για τους Πολιτικούς που διέλυσαν τη χώρα μου από το ’80 μέχρι και σήμερα, με τη δική μου ανοχή. Γιατί έτρωγαν τα δις από μίζες διαφόρων ειδών και ανάγκαζαν και εμένα και εσένα και τον διπλανό σου για να κάνουμε τη δουλειά μας, να ΄λαδώσουμε’, και αυτό έγινε καθεστώς. Και ένα τέτοιο σύστημα ήταν τόσο ισχυρό, που σε παρέσυρε σε μια κατάσταση εκτός ελέγχου, είτε ήσουν μέσα είτε έξω.<p/ Και αυτή η ‘μαύρη-λαδωμένη’ κατάσταση πλημύρισε τη χώρα. Το χρήμα έρεε – σε λίγους φυσικά - και ξαφνικά όλοι γίναμε λάτρεις του ‘lifestyle’, της ακριβής ζωής, των ακριβών αντικειμένων και διακοπών, που συγκεκριμένα περιοδικά επέβαλαν. Γιατί; Γιατί τόσος ευδαιμονισμός σε μια χώρα που έπρεπε να χτίζει τα θεμέλια για τις άλλες γενιές; Και μετά την τόση Πλασματική ευτυχία, ήρθε η ξαφνική σφαλιάρα – η πραγματική εικόνα, η Αλήθεια, που όλοι ήξεραν και την περνούσαν στα ψηλά γράμματα και απλά περίμεναν σε ποιου τα χέρια θα σκάσει και από ποια αιτία… Και ήρθε λοιπόν η στιγμή που η Ελλαδίτσα έγινε η αιχμή του δόρατος ανάμεσα στο Δολάριο και το Ευρώ. Τα υπόλοιπα μας είναι επώδυνα γνωστά…<p/> Χαίρομαι που επιτέλους μπαίνει τάξη στο Δημόσιο, χαίρομαι που επιτέλους θα σταματήσουμε να συντηρούμε ένα Υδροκέφαλο τέρας μόνο που δεν έγινε υπό φυσιολογικές συνθήκες – κανένας δεν ήθελε να πάρει το κόστος. ΜΑΣ ΤΟ ΕΠΕΒΑΛΑΝ. Αλλά από πίσω δεν υπάρχει επιχειρηματική υποδομή να στηρίξει την οικονομία… Ποιος πληρώνει, αγαπητοί Πολιτικοί μου, το κόστος; Κόσμος βρίσκεται χωρίς δουλειά, στον Δημόσιο και Ιδιωτικό τομέα, υγιείς επιχειρήσεις δεν μπορούν να μαζέψουν τα λεφτά τους, άλλες ‘βαράνε κανόνι’ που λένε λαϊκά, άλλοι επιστρέφουν στα χωριά τους, άλλοι ζουν από τη σύνταξη της γριας μητέρας τους, άλλοι σκέφτονται την ξενιτιά. Μιλώντας για ξενιτιά, 40.000 πτυχιούχοι έχουν κάνει αίτηση να φύγουν για το εξωτερικό. Αλλά τα λάθη δεν είναι τωρινά… Ρωτάτε πόσες επιχειρήσεις, βιοτεχνίες ρούχων τις ‘έστειλαν’ με ευνοικούς όρους σε όλα τα Βαλκάνια, ρωτάτε πόσο έχουν θιχτεί τα τελευταία χρόνια η δόμηση, η γεωργία, ο τουρισμός και η ναυτιλία, οι πυλώνες της Ελληνικής οικονομίας – από όσο μάθαινα και εγώ στην πατριδογνωσία; Αυτό που μας χτύπησε δεν ήταν χαστούκι, ήταν ένα τσουνάμι που το βλέπαμε όμως χρόνια να έρχεται και εμείς τρώγαμε από τα δανεικά…<p/> Και θα μου πείτε, γιατί ο κόσμος δεν αντιδρά, γιατί δεν βγαίνει στους δρόμους; Θα σας πω όχι ακόμα… Ο κόσμος είναι σοφός. Ξέρει ότι για την κατάσταση που βρίσκεται η καημένη χώρα έχει βάλει και εκείνος το λιθαράκι του. Από το να ήταν ο ίδιος στα κυκλώματα μέχρι το ότι δεν ζητούσε απόδειξη. Ξέρει ότι το λάθος του ήταν ότι λειτουργούσε απόλυτα ατομικά ενώ έπρεπε να βλέπει και γύρω του και μπροστά του. Και το πληρώνει, φυσικά, με τεράστια ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ.<p/> Και τώρα τι μένει; Ποιο είναι το μέλλον, αφού μας το έχουν κλέψει, αφού δεν μας δίνουν Ελπίδα;<p/> Η ουσία είναι να κοιτάξουμε μέσα μας. Να κρίνουμε τον ίδιο μας τον εαυτό και επιτέλους, να ΔΡΑΣΟΥΜΕ με όσα και να μας βασανίζουνε. Γιατί η μη δράση είναι Θάνατος… Και θα μου πείτε πως θα δράσουμε τώρα, υπό αυτές τις συνθήκες, με όσα μας έχουν κάνει; Μα μας έχουν εκπαιδεύσει να μην αντιδρούμε. Απλά χρειάζεται μια απόφαση. Απόφαση να προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα, να σκεφτούμε εναλλακτικές. Η πρόκληση είναι να βρούμε εμείς οι ίδιοι το θάρρος να πολεμήσουμε χωρίς να περιμένουμε κανείς να μας σώσει. Γιατί όσοι μας ‘έσωσαν’ τα τελευταία χρόνια μας βούλιαξαν στο καζάνι με την καυτή πίσσα. Δεν είναι τίποτα εύκολο... Πώς να ξεκινήσεις στα 25, 35, 40, 50 σου κάτι νέο, από το μηδέν; Εκεί λοιπόν είναι η πρόκληση, η ‘μαγκιά’ που λένε. Να το ψάξεις. Και αρχίζουν σιγά-σιγά και ακούγονται από δω και από κει άνθρωποι που έχασαν τη δουλειά τους αλλά όχι και το θάρρος τους και τα κατάφεραν κάνοντας το απόλυτα αντίθετο (χαρακτηριστικό παράδειγμα, ‘γάτα’ γνωστή μου με τρία παιδιά, έχασε την επιχείρησή της και τώρα πουλάει ‘τούρτες-πάνες’ για νεογέννητα και πάει μάλιστα και πολύ καλά! – γιατί πάντα ο κόσμος θα παντρεύεται και θα κάνει παιδιά).<p/> Δεν πρέπει να περιμένουμε από το κράτος, ήρθε η ώρα να δράσουμε και εμείς για εμάς. Εμείς οι ίδιοι να βοηθήσουμε τη γειτονιά, τον δήμο, την κοινωνία μας. Για παράδειγμα οι Atenistas που ομορφαίνουν την πόλη και την ψυχή μας. Ο εθελοντισμός είναι μια τέτοια δύναμη που κινεί βουνά (ας θυμηθούμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες και τους Εθελοντές που τους στήριξαν). Ας επιστρέψουμε σε αξίες όπως η τέχνη σε κάθε της μορφή που είχαμε σνομπάρει σαν χώρα για δεκαετίες. Η ψυχή μας το έχει ανάγκη… Ας προτιμήσουμε Ελληνικά προϊόντα και παραγωγούς, όχι από σωβινισμό, από ανάγκη να στηρίξουμε την χώρα. Το ποιο σημαντικό από όλα που ήθελα να θίξω είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι λιγότερο τυχεροί, σε διάφορα επίπεδα, από μας και είναι υποχρέωσή μας να δώσουμε το ελάχιστο – γιατί σε τέτοιες εποχές η ψυχή μας είναι περισσότερο ανοιχτή από όσο παλιά.<p/> Αν ρωτάτε εμένα, δεν έχω όλες τις λύσεις και τις απαντήσεις, ξέρω ότι πρέπει να αλλάξουμε όχι συνήθειες αλλά μυαλό και μάτια ψυχής. Ξέρω ότι τα πράγματα πρέπει να τα δούμε με τόλμη, θάρρος και ανθρωπιά, γιατί είναι ο μόνος δρόμος που μας απομένει. Και πιστεύω ότι στο τέλος, στο βάθος, υπάρχει τελικά Φως, το χρωστάμε στα παιδιά μας και στη χώρα για την οποία εγώ προσωπικά είμαι υπερήφανη!<p/> *** Και όχι, η Ακρόπολη δεν είναι κλισέ, είναι υπενθύμιση... <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-6833530557613270962?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-84857252305131332052010-07-20T20:20:00.000+03:002010-07-20T20:21:45.985+03:00http://hamomilaki.blogspot.com/2009/03/against-child-abuse.html Το χαμομηλάκι - Διαμαρτυρία για την κακοποίηση του Παιδιού «Δεν μπορούμε να αλλάξουμε το Παρελθόν - Αλλά μπορούμε να αλλάξουμε το Μέλλον». Τα παιδιά δεν θα έχουν δεύτερη ευκαιρία. Τα παιδιά παιδιά που κακοποιούνται σεξουαλικά στις ιστοσελίδες παιδικής πορνογραφίας δεν μπορούν να μιλήσουν για τον εαυτό τους. Εσύ όμως μπορείς. Με την βοήθεια σου μπορούμε να εξαλείψουμε αυτή την παρανομία. ΔΕΝ χρειαζόμαστε τα χρήματά σου. Την υπογραφή σου χρειαζόμαστε. Όσες περισσότερες υπογραφές, τόσο ισχυρότερη φωνή. Η διαμαρτυρία θα χρησιμοποιηθεί να πιέσει κυβερνητικούς, πολιτικούς, οργανισμούς, διαδικτυακούς παρόχους, εταιρείες και νομικούς, ώστε να εξαλειφθεί η παιδική πορνογραφία στο διαδίκτυο. Μπορούμε να το πετύχουμε. Μαζί, μπορούμε να εξαλείψουμε την εμπορική εκμετάλλευση των παιδιών. Όσο περισσότεροι συνυπογράψουμε το αίτημα τόσο μεγαλύτερη θα είναι η ισχύς του! Είναι ανάγκη όλοι μαζί, το συντομότερο, να πολεμήσουμε τις μάστιγες που ακούν στο όνομα: •- εμπορία παιδιών, •- παιδική πορνεία, •- παιδική πορνογραφία •- παιδική κακοποίηση Λαμβάνοντας υπόψη τις τεράστιες ελλείψεις του συστήματος πρόληψης, αρωγής, καταπολέμησης, προστασίας και αντιμετώπισης του φαινομένου της Παιδικής Κακοποίησης και του Ανήλικου Θύματος, διεκδικούμε: •Ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης για το κακοποιημένο παιδί •Πρόληψη από την μάστιγα της παιδικής κακοποίησης •Εισαγωγή στα σχολεία εκπαιδευτικού προγράμματος για την ενημέρωση εκπαιδευτικών, γονέων, μαθητών •Πρόσληψη παιδοψυχολόγων στα σχολεία για την ανίχνευση περιστατικών κακοποίησης •Συνεργασία με όλους τους φορείς που ασχολούνται με το παιδί για την πρόληψη και περίθαλψη •Κινητοποίηση των πολιτών για την πρόληψη και καταστολή της παιδικής κακοποίησης<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-8485725230513133205?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-86805110548823191772009-08-25T22:28:00.004+03:002009-08-25T22:33:47.664+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/SpQ8OC6afLI/AAAAAAAAARM/W1wPlQtqwxU/s1600-h/IMG_2580.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/SpQ8OC6afLI/AAAAAAAAARM/W1wPlQtqwxU/s400/IMG_2580.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5373986467357555890" /></a> Λίγο μόνο να αγαπούσαν την πατρίδα μας όσοι έχουν δύναμη... Μόνο λίγο... P> Υ.Γ.: Ένα αγαπημένο μου μέρος καιγόνταν για τρεις ημέρες. Η θάλασσα ήταν ακριβώς από κάτω και το παρθένο δάσος καιγόταν ανήμπορο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-8680511054882319177?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-46508215905931888052008-12-24T22:28:00.003+02:002008-12-24T22:36:11.150+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/SVKccuoF0MI/AAAAAAAAAQs/CUYJ6lYkFnY/s1600-h/IMG_1815.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/SVKccuoF0MI/AAAAAAAAAQs/CUYJ6lYkFnY/s400/IMG_1815.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5283457330225467586" /></a> <p> <strong><strong><strong>Με την ελπίδα και την ευχή να έχουμε ήρεμες και καλοτάξιδες μέρες, Χρόνια Πολλά Φωτεινές αγκαλιές σε όλους! Αλεξάνδρα</strong></strong></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-4650821590593188805?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-2437794821433019152008-10-02T18:44:00.003+03:002008-10-02T18:49:59.089+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/SOTtjpXj38I/AAAAAAAAAQc/S1yV60hJJ_k/s1600-h/IMG_2506.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/SOTtjpXj38I/AAAAAAAAAQc/S1yV60hJJ_k/s400/IMG_2506.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5252584262076719042" /></a> <strong>Πότε πότε τα δειλινά μια όψη<p/> μας κοιτάζει απ'τα βάθη ενός καθρέφτη<p/> σαν κι αυτόν πρέπει η τέχνη τον καθρέφτη<p/> να μας δείχνει την ίδια μας την όψη.<p/> "Ποιητική Τέχνη", τετράστιχο από τον Χόρχε Λούις Μπόρχες (1899-1986) </strong><em></em> <p/> (photo by me, rhodes, this summer)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-243779482143301915?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-83008449879616982512008-09-16T23:28:00.001+03:002008-09-16T23:33:34.035+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/SNAX_OCJ6dI/AAAAAAAAAQU/pSiX83mzP6c/s1600-h/IMG_2564.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/SNAX_OCJ6dI/AAAAAAAAAQU/pSiX83mzP6c/s400/IMG_2564.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5246719940752959954" /></a> <strong>Καληνύχτα και καλό ταξίδι...</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-8300844987961698251?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-20262887220413388942008-09-07T13:05:00.005+03:002008-09-07T13:14:28.944+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/SMOo2h6dxXI/AAAAAAAAAQE/geeIRbKShqY/s1600-h/IMG_2082_3.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5243220045959382386" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/SMOo2h6dxXI/AAAAAAAAAQE/geeIRbKShqY/s400/IMG_2082_3.JPG" border="0" /></a> <div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">Εκεί που ένιωθα ότι έχω πλησιάσει κάποια άλλη διάσταση για πρώτη μου φορά, κάτι με άρπαξε και με οδήγησε σε ένα καταπράσινο, τροπικό δάσος. Έμοιαζε με Ασιατική περιοχή. Από ψηλά το θέαμα ήταν μαγευτικό. Όμως όταν ακούμπησα στη γη, είχε τόση υγρασία που δεν μπορούσα καν να αναπνεύσω. Είχα ήδη ιδρώσει και τα υπερμεγέθη κουνούπια έστηναν τσιμπούσι πάνω στην ασκέπαστη, καλομαθημένη, καλό-αναθρεμμένη επιδερμίδα μου. Κοιτώντας στα δεξιά μου διέκρινα ένα κοριτσάκι με σχιστά μάτια. Φορούσε μια μακριά φούστα, μια ξεπλυμένη μπλούζα ακαθόριστου χρώματος και παπούτσια τουλάχιστον πέντε νούμερα μεγαλύτερα. Με πλησίασε, ήταν χαμογελαστό. Μου άπλωσε το χεράκι της και εγώ το έπιασα. Ήταν σαν να έπιανα χέρι γριάς, τόσο άγριο ήταν. Το βλέμμα μου πλανήθηκε γύρω στο χώρο. Ένα σπίτι που έμοιαζε χειρότερο από το κοτέτσι που έχουμε στο χωριό φιλοξενούσε την οικογένεια… δυο αγοράκια χωρίς εσώρουχα έπαιζαν με ένα ξύλο δίπλα-δίπλα με τα γουρούνια της οικογένειας και λίγες κότες. Πανομοιότυπα σπίτια-παραπήγματα βρίσκονταν το ένα δίπλα στο άλλο. Τα περισσότερα παιδιά κουβαλούσαν νερό σε κουβάδες, έσκαβαν και έκαναν χειρονακτικές εργασίες που κανείς από μας δεν θα τολμούσε να ζητήσει ή να σκεφτεί από ένα παιδί επτά ετών. Δυο-τρία είχαν ξεκλέψει στιγμές ξεγνοιασιάς και κυνηγούσαν ένα βατραχάκι μέσα σε έναν νερόλακκο. <p> Περίμενα οι σκοτεινές εικόνες να φύγουν και να επιστρέψω στην προηγούμενη ευφορία μου. Όμως βρέθηκα στην Αφρική, δίχως να το καταλάβω. Ένα σκελετωμένο μωρό, ένα αγοράκι μηνών, αφημένο να ακολουθήσει την άγρια μοίρα του πάνω στην σκασμένη από δίψα γη, με τα μεγαλύτερα μάτια που έχω δει ποτέ μου, που το έτρωγαν οι μύγες και η βρώμα, βρέθηκε στο διάβα μου (αυτά τα μάτια έχουν σημαδέψει με πυρωμένο σίδερο την ψυχή μου). Δίπλα του, μια ετοιμοθάνατη γυναίκα με φουσκωμένη κοιλιά με κοίταξε με μάτια που έκλαιγαν χωρίς δάκρυα. Μου είπε όσα δεν χρειάστηκε να ακούσω… και ακόμα περισσότερα. Έχεις νιώσει ποτέ ανίκανος και αδύναμος ταυτόχρονα; Έτσι ήμουν… <p> Το στομάχι μου σφίχτηκε και άλλο μόλις βρέθηκα στην Ανταρκτική. Νόμιζα ότι δεν θα επέστρεφα ποτέ πίσω… Πανικοβλήθηκα. Κομμάτια πάγων επέπλεαν σαν κομμάτια βούτυρο μέσα σε μια ζεματιστή σούπα. Άλλα έπεφταν σαν λιωμένο παγωτό μέσα στη θάλασσα ντροπιασμένα, άδοξα. Ο ήλιος έκαιγε ανελέητα και οι πάγοι έλιωναν, ενώ τα ζώα όπως οι φώκιες και οι πιγκουίνοι, έβρισκαν θάνατο από τους λιγοστούς ανθρώπους που κυνηγούσαν αδυσώπητα. Άλλα έψαχναν για τροφή, όμως μάταια, δεν έβρισκαν και μετακινούνταν με δυσκολία από κομμάτι σε κομμάτι πάγου. <p> Δεν μπορούσα να αναπνεύσω. <p> Η καρέκλα μου εξαφανίστηκε. Ένιωθα να πέφτω, να πέφτω… να πέφτω σε ένα αβυσσαλέο κενό. Τρυπούσα συνεχή στρώματα από σύννεφα, από αόρατα εμπόδια και το έδαφος πλησίαζε απειλητικά πάνω μου όλο και περισσότερο. Ο αέρας ούρλιαζε μέσα στα αυτιά μου και το κρύο μου περόνιαζε το κορμί. Φυσικά η προηγούμενη, σαν σε νιρβάνα ευφορία μου εξαφανίστηκε. Βούλιαζα ιλιγγιωδώς σε μια άβυσσο δίχως τέλος, Κόλαση… <p> Πάλευα, προφανώς, μέχρι που η αεροσυνοδός με ταρακούνησε: «Όλα καλά; Είστε λίγο ανήσυχη!» <p> Εγώ ένευσα με κοινωνική ευγένεια «Όχι, όχι ευχαριστώ πολύ. Όλα καλά.» <p> Στην πραγματικότητα, πονούσε το κορμί μου και το κεφάλι μου… ζαλιζόμουν. Μόλις που είχα καταλάβει που βρισκόμουν! Τότε έστρεψα το κεφάλι μου στο παράθυρο, ξανά. Ο ήλιος βρισκόταν ακριβώς πίσω από το αεροσκάφος. Ήταν απόγευμα και οι ιριδισμοί που έδινε απλόχερα το φωτεινό αστέρι που έδυε είχαν γεμίσει τον ορίζοντα με χρυσές, πορτοκαλιές και μαβιές πινελιές. Πήρα μια βαθιά ανάσα. Φτάναμε και σκέψεις κλωθογύριζαν στο μυαλό μου (θα καταφέρουμε να γυρίσουμε τους δείκτες του ρολογιού πίσω; Θα καταφέρουμε να βοηθήσουμε;). <p> Έχουν περάσει πέντε ολόκληρα χρόνια από τότε, ποτέ άλλοτε δεν έχω αισθανθεί τόσο έντονα το ελάχιστο της ύπαρξής μου μέσα στο σύμπαν… Το έζησα με τον καλύτερο και τον χειρότερο τρόπο. Όπως είναι και η ανθρώπινη ύπαρξη. Ικανή για το θεϊκό αλλά και για το κτηνώδες… Όλα όσα ήταν σε ασφαλή απόσταση και μακριά μου με είχαν πλησιάσει τόσο που είχα νιώσει την καυτή ανάσα τους πάνω μου, μέσα μου. Γιατί το είδα; Γιατί σε μένα; Δεν μπορώ να απαντήσω. Και θυμάμαι ακόμα και την παραμικρή λεπτομέρεια αυτής της εμπειρίας. Τα χρώματα, τις μυρωδιές, τα πρόσωπα, τα αγγίγματα, τα συναισθήματα και τις ιδέες. Όλα μέσα μου ακόμα και θα τα κουβαλάω όσο ζω και έχω το λογικό μου. Μετά από αυτό το όνειρο τα καθημερινά είναι μικρότερα και τα ουσιαστικά, πιάνουν μεγαλύτερο χώρο μέσα μου, γύρω μου. Έτσι πρέπει να’ ναι, υποθέτω, τα ταξίδια της ψυχής… <p> (*) Snakes on a Plane: ‘Φίδια σε αεροπλάνο’, ταινία δράσης/θρίλερ του Χόλυγουντ, παραγωγή 2006, με θέμα φίδια σε ένα αεροπλάνο και πως καταφέρνουν οι επιβάτες να επιβιώσουν (ή όχι)! <p> (Δημοσιεύθηκε τον Μάιο του 2008, </span></strong><a href="http://www.artbomber.com/items/detail/72/"><strong><span style="color:#000099;"><a href="http://www.artbomber.com/items/detail/72/)%3Cp/">http://www.artbomber.com/items/detail/72/</span></strong></a><strong><span style="color:#000099;">)<p>/</a>> </span></strong></p><strong><span style="color:#000099;"></span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#000099;"><p>photo by me, st. Loukas monastery </p></span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-2026288722041338894?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-4092100327168121302008-09-02T20:09:00.005+03:002008-09-02T20:18:48.063+03:00<div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/SL10v8jQ03I/AAAAAAAAALY/yYT4ksk5S1U/s1600-h/IMG_2581.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241473908385829746" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/SL10v8jQ03I/AAAAAAAAALY/yYT4ksk5S1U/s400/IMG_2581.JPG" border="0" /></a> <div align="center">Δημοσιεύθηκε στη συλλογή διηγημάτων 'To Ωραιότερο Όνειρο που Είδα' των ηλεκτρονικών εκδόσεων The Artbomber, Μάιος 2008 </div><p align="center"></p> <a href="http://www.artbomber.com/">http://www.artbomber.com/</a> <p></p> <div align="justify"> <span style="color:#000099;"><strong>Το θέμα ήταν ότι είχα φοβηθεί. Ο χώρος του αεροδρομίου ήταν γεμάτος μεταλλικό και γρανιτένιο γκρι, όπως και ο ουρανός εκείνη τη μέρα. Το ζαλισμένο πλήθος περπατούσε στους διαδρόμους, ανάμεσα στα μαγαζιά χωρίς να βλέπει, έμοιαζε να βρίσκεται αλλού το μυαλό του: Σε αυτούς που άφηνε πίσω ή σε αυτούς που θα έβλεπε στο τέλος του προορισμού. Αγχώθηκα ξαφνικά πολύ. Ήθελα να παρατήσω το καυτό τσάι με τον αρωματικό καπνό που λικνίζονταν σαν χορεύτρια μπροστά μου και το, σαν πλαστικό, αρωματισμένο με βούτυρο κρουασάν εκεί και να φύγω τρέχοντας στο κρεβάτι του σπιτιού μου, στην ασφάλεια του πουπουλένιου μου σκεπάσματος. Όμως δεν το έκανα. Ήταν ήδη αργά. Στο Λονδίνο με περίμεναν ραντεβού και επαγγελματικά σεμινάρια κλεισμένα μήνες πριν. Ήπια δυο καυτές γουλιές από το ρόφημα, άφησα με το ζόρι το χέρι που με κρατούσε τρυφερά και σηκώθηκα. Φίλησα και χαιρέτησα με έναν τριπλό κόμπο στο λαιμό και στο στήθος τον σύντροφό μου. Ένιωθα ότι δεν θα τον ξανάβλεπα… Είχα ξεσυνηθίσει να ταξιδεύω μόνη μου! Φόβος και άλλος και άλλος συσσωρεύονταν μέσα μου, τόσος που μου έκοβε την ανάσα. <p/></strong></span></div><p align="justify"> <span style="color:#000099;"><strong>Πέρασα τον έλεγχο, δεν κουδούνισε τίποτα, ήμουν καθαρή (φυσικά ήταν μια από τις ελάχιστες φορές σε αεροδρόμιο που δεν με έψαξαν και δεν έκαναν την τσάντα μου άνω κάτω!). Βρήκα τον σωστό διάδρομο, Α09, πτήση της Ολυμπιακής Αεροπορίας για Λονδίνο. Κάθισα και προσπάθησα να συγκεντρωθώ στο βιβλίο μου, ‘Καμίνο Ρεάλ’ του Τενεσί Ουίλλιαμς. Ένας αυστηρός γέρος με εκνεύρισε. Μιλούσε τόσο δυνατά που η φωνή του μου τρυπούσε τα αυτιά. Κατανόησα τον φόβο του για τα αεροπλάνα ή την έλλειψη ακοής του, όμως, δεν σταματούσε το γεγονός ότι με ενοχλούσε φρικτά το μέταλλο της φωνής του. Έβαλα μουσική στα αυτιά μου. Επιτέλους, ηρεμία για λίγο… Μέχρι που μια παρέα φοιτητών στα πίσω καθίσματα άρχισε να φωνάζει χειρότερα από πριν! Άρχισαν και εκείνοι να ξορκίζουν τους φόβους τους μιλώντας δυνατά για θρίλερ με πτώσεις αεροπλάνων, βιβλικές καταστροφές μέχρι και το τελευταίο, το «Snakes on a Plane*», όλα αυτά, λίγα λεπτά πριν την απογείωση! Έχοντας όλους αυτούς τους ήχους γύρω μου, παρέμεινα ακίνητη σαν να ήμουν το θήραμα σε ένα κυνήγι μέσα στη ζούγκλα. Γιατί δείλιαζα; Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί φοβόμουν. Ήταν αδιανόητο, εγώ, η, παντός καιρού, ατρόμητη ταξιδιώτισσα, να έχω δεθεί πισθάγκωνα από τις εκατομμύρια αόρατες κλωστές του φόβου. </strong></span></p><p align="justify"> <span style="color:#000099;"><strong>Αφού η ιλιγγιώδης ταχύτητα του Airbus 340 κόλλησε το σώμα μου προς τα πίσω και αφού ένιωσα ότι ανεβήκαμε σε ασφαλές ύψος, ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά ηπιότερα και επιτέλους άνοιξα τα μάτια μου. Μετά αν και άρχισαν οι αναταράξεις δεν φοβήθηκα, παράξενο, μα δεν μου είχαν μείνει άλλες δυνάμεις για ανησυχία. Το στόμα μου είχε σχεδόν ξεραθεί από την προηγούμενη πολύωρη αγωνία. Και μετά, επιτέλους, χαλάρωσα. Ηρέμησα και χωρίς καν να το καταλάβω, βάρυναν τα μάτια μου. Πετούσαμε στα 11.600 πόδια, ταξιδεύαμε με 798 χιλιόμετρα την ώρα και η εξωτερική θερμοκρασία ήταν -56 βαθμοί, θυμάμαι καλά, ήταν οι τελευταίες ενδείξεις πριν με πάρει ο ύπνος. </strong></span></p><p align="justify"> <span style="color:#000099;"><strong>Βάρυνα, βυθίστηκα σε έναν ύπνο χωρίς αλήθεια και χωρίς ψέμα. Ήταν σαν να είχα ναρκωθεί από πολύ και γλυκό κρασί. Και μετά, ο ήλιος χάιδεψε σιγά-σιγά και δειλά λίγο από το χέρι μου και μετά την γωνία του δεξιού μου ποδιού και μετά, βιαστικά, απλώθηκε πάνω σε όλο μου το κορμί, φωτίζοντας κάθε μου κύτταρο και κάθε αρτηρία. Το σώμα μου δεν είχε βαρύτητα, ούτε σκοτεινιά. Το αεροπλάνο είχε διαλυθεί, είχε εξαφανιστεί και εγώ ταξίδευα δεμένη πάνω στη θέση μου. Ένα παχουλό σύννεφο με ταξίδευε βιαστικά, ενώ ήμουν λουσμένη στο φως. Τα σύννεφα πολλαπλασιάστηκαν και με πήγαιναν στον προορισμό μου, σαν να τα κατεύθυνε μια ανώτερου είδους νοημοσύνη, απόλυτα ακατανόητη για τη δική μου, μικρή λογική. </strong></span></p><p align="justify"> <span style="color:#000099;"><strong>Χιλιάδες εύθραυστες αποχρώσεις του λευκού, του ουράνιου μπλε, του λαμπερού ήλιου, σχεδόν με τύφλωναν. Έπεφταν πάνω μου ατόφια τα χρώματα και με σκέπαζαν, αφού εκεί πάνω και εκεί έξω, δεν υπήρχε διύλιση του φωτός και των χρωμάτων (και είχα αφήσει και τα γυαλιά ηλίου στο σκάφος). Όλα ήταν στην απόλυτη μορφή τους. Κρινόλευκοι όγκοι από νέφη με κύκλωναν. Και μέσα μου και γύρω μου άκουγα μια μουσική σιωπή να διηγείται την ωραιότερη μελωδία που είχε ακούσει ποτέ του άνθρωπος. Ήμουν τόσο τυχερή! Ένιωθα για ατελείωτη ώρα, που ίσως τώρα που θυμάμαι, να κράτησε απλά λίγα δευτερόλεπτα, το μεγαλείο της Θεϊκής ύπαρξης. Εκεί που κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι κυνικός, κακός, άγριος, παρά μόνο να σκύβει το κεφάλι, γιατί βρίσκεται πολύ κοντά Του. Εκεί που και ο άθεος, νιώθει ότι υπάρχει κάτι πέρα και πάνω από αυτόν... Εκεί λοιπόν, ένιωσα μια ολάκερη αιωνιότητα. Ένιωσα γαλήνη… Περνούσαν από πάνω μου νέφη βροχής, αστραπές, χαλάζι, χιόνι και φως… Όλα αυτά τα γευόμουν και τα δεχόμουν πάνω στο θνητό μου σώμα σαν εξαγνισμό, σαν ξέπλυμα από τα ανθρώπινα, τα τετριμμένα, τα τόσο μικρά και αποπροσανατολιστικά. </strong></span></p><p align="justify"><span style="color:#000099;"><strong></strong></span></p> (συνεχίζεται) <p></p> (photo by my favourite beach in the Korinthian) </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-409210032716812130?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-77506136136374526122008-07-01T20:53:00.003+03:002008-11-13T06:58:57.421+02:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/SGpv8aYeF_I/AAAAAAAAALQ/Uj0oS0LsxkY/s1600-h/dolphin2smqg0.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5218106201926932466" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/SGpv8aYeF_I/AAAAAAAAALQ/Uj0oS0LsxkY/s400/dolphin2smqg0.jpg" border="0" /></a> <strong><span style="color:#ff6666;"><em>Όπως έχετε καταλάβει, έχω τόση πίεση που δεν προλαβαίνω καν να γράψω! <p></em></span></strong></p> <strong><span style="color:#ff6666;"><em></em></span></strong> <strong><span style="color:#ff6666;"><em>Ήδη έκλεισα δύο ολόκληρα χρόνια blogging τον περασμένο Μάιο... Πως περνάει έτσι ο καιρός... <p></em></span></strong></p> <strong><em><span style="color:#ff6666;">Παραθέτω την ιστορία που έχω γράψει εδώ και καιρό και για κάποιο λόγο έχει μιλήσει στην καρδιά μου.<p/> </span></em></strong> <strong><span style="color:#ff6666;"><em></em></span></strong> <strong><span style="color:#ff6666;"><em>Εύχομαι να επανέλθω το συντομότερο! <p></em></span></strong></p> <strong><span style="color:#ff6666;"><em></em></span></strong> <strong><span style="color:#ff6666;"><em>φωτεινές σκέψεις σε όλους όσους έρχονται στο σπιτικό μου! </em></span></strong> <strong><span style="color:#ff6666;"><em></em></span></strong> <strong><span style="color:#ff6666;"><em></em></span></strong> <strong><span style="color:#3333ff;">Τον θυμάμαι χρόνια πριν… Καθόταν στην βεράντα, χειμώνα-καλοκαίρι. Και πίσω του η δίφυλλη μπλε πόρτα με το μπρούτζινο χεράκι. Φορούσε πάντα γιλέκο και μισό-τριμμένο μάλλινο παντελόνι. Πίσω του οι δυο λόφοι, σαν να τον προστάτευαν. Ήταν τόσο γέρος που οι ρυτίδες που σχηματίζονταν στο πρόσωπό του, έμοιαζαν με χαραγμένο χάρτη… Μιας χώρας άγνωστης. Ήταν ένας άνδρας μειλίχιος, γεμάτος αισθαντικότητα και αγαθοποιός, όπως έλεγαν όλοι στο χωριό, που αν και χτυπημένος από τη ζωή και τη μοίρα (ή είναι το ίδιο και το αυτό η ζωή και η μοίρα; Τέλος πάντων) αντιμετώπιζε τα πράγματα με κουράγιο εντυπωσιακό. Η αγροικία ήταν παλιά, βασανισμένη από τον χρόνο, έμοιαζε τόσο ταιριαστή με τον ιδιοκτήτη της. Κτίριο με παλιά κεραμίδια, ασπρισμένους τοίχους, μερικές φορές ο κατεστραμμένος σοβάς έδειχνε την στιβαρή πέτρα που στήριζε το κτίριο.<p/></span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#3333ff;"></span></strong> </div><div align="justify"><strong><span style="color:#3333ff;">Την πρώτη φορά που τον είχα δει, τέλος Δημοτικού πρέπει να ήμουν, καλοκαίρι ήταν, τον είχα φοβηθεί. Κοιμόταν και εμείς οι ‘σπόροι’ της γειτονιάς είχαμε όρεξη για σκανταλιές. Εγώ ειδικά, είχα πρόσφατα χάσει τον πατέρα μου και δεν με χωρούσε ο τόπος. Ο ουρανός, στιγμιαία, είχε σκεπάσει με το αιθέριο πέπλο του τον καυτό ήλιο. Και εκείνος σαν να το κατάλαβε, άνοιξε τα μάτια του μονομιάς. Και πέτυχε εμένα το βλέμμα του να τον παρατηρώ ανάμεσα από τα ξύλινα κάγκελα. Μάτια τόσο καθαρά και γαλανά, όσο μια καλοκαιρινή μέρα. Ίσως περίμενα μάτια γέρικου, σχεδόν τυφλού σκύλου και βρήκα μάτια παιχνιδιάρη έφηβου. Από τότε άρχισε η διαδικασία γκρεμίσματος των στερεοτύπων που είχα στο μυαλό μου… Να μην πιστεύω αυτό που βλέπουν τα μάτια μου, αλλά αυτό που κρύβει η καρδιά του καθενός που είχα απέναντί μου. «Έλα εδώ εσύ!» ήταν οι πρώτες του κουβέντες με τη βροντερή του, γενναιόδωρη φωνή.<p/></span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#3333ff;"></span></strong> </div><div align="justify"><strong><span style="color:#3333ff;">Εγώ είχα χάσει τον πατέρα μου, παππού δεν γνώρισα και εκείνος ήταν μόνος στη ζωή. Ο ένας μας συμπλήρωνε σαν δεκανίκι τον άλλο… Ο ένας σπασμένο πόδι, ο άλλος χέρι. Πότε τα καταφέρναμε να ισορροπούμε, πότε όχι. Αλλά αυτή η ιδιόμορφη, καθημερινή παρέα μας άρεσε. Και τις περισσότερες φορές στη βεράντα. Χειμώνα-Καλοκαίρι. Εκείνος ήταν στη δύση της ζωής του και εγώ στην ανατολή… Η μάνα μου θορυβημένη θετικά από την εξέλιξή μου από μέτριο και αδιάφορο μαθητή σε καλό, ερχόταν πότε να μας φέρει πίττα, πότε να μας φέρει φασόλια-σούπα και ζυμωμένο ψωμί και μας παρατηρούσε σιωπηλά. Μας τάιζε και μας νοιαζόταν και τους δυο. Διάβαζα να περάσω στο Πανεπιστήμιο με δική του προτροπή, αφού στο μεταπολεμικό χωριό μου, το φροντιστήριο ήταν πολυτέλεια. Αλλά εκείνος με έσπρωχνε… <p/></span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#3333ff;"></span></strong> </div><div align="justify"><strong><span style="color:#3333ff;">Είχε τελειώσει το Σχολαρχείο, ήξερε να με καθοδηγεί και μου ενέπνεε σιγουριά εκεί που δεν είχα δράμι. «Μόλις γίνεις φοιτητής, ξέχνα τα κοντά παντελονάκια! Κύριος σωστός θέλω να γίνεις. Άνθρωπος καλλιεργημένος! Ότι έχεις στο μυαλό σου ποτέ δεν πρόκειται να στο πάρει κανείς… Εκεί χτίζεις τώρα.» μου έλεγε και με προέτρεπε να συνεχίσω το διάβασμα. Συγκεκριμένα, κάθε απόγευμα πήγαινα εκεί και διάβαζα δυνατά τύπους φυσικής, ενώσεις χημείας, ανώμαλα ρήματα και ουσιαστικά, ιστορία… Και εκείνος εκεί, να με στηρίζει απλά ακούγοντας την ανάγνωσή μου.Αφού πέρασα στο Πανεπιστήμιο, κάτι που για εκείνον ήταν απόλυτα φυσικό, για λίγο, ξέχασα τη μάνα, το χωριό, τους φίλους μου που έμειναν εκεί να καλλιεργούν τα χωράφια και τον κυρ-Γιάννη. Η Αθήνα, η Μητρόπολη ήταν ελκυστική, γεμάτη ήχους, χρώματα, αρώματα, φώτα όλη τη νύχτα, φλερτ, σπουδές… Τόσα πράγματα μπροστά μου και εγώ τόσο άπειρος και διψασμένος... <p/></span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#3333ff;"></span></strong> </div><div align="justify"><strong><span style="color:#3333ff;">Εκείνο το βράδυ τον είδα στον ύπνο μου. Είχα να τον δω μήνες ολόκληρους αφού οι μετακινήσεις τότε ακόμα δεν ήταν εύκολες ούτε και τα λεφτά τα ξεκολλούσε η χήρα μάνα μου από τον τοίχο, και το χαρτζιλίκι που έπαιρνα στις οικοδομές όσα σαββατοκύριακα δούλευα μου κάλυπταν προσωπικές ‘πολυτέλειες’ όπως βιβλία, τυρί ναξιώτικο και κανένα μπουκάλι βερμούτ. Ρωτούσα τη μητέρα μου από το τηλέφωνο για εκείνον και εκείνη μου έλεγε ότι του πήγαινε φαγητό, ψωμί, φάρμακα και καραμέλες που τόσο του άρεσαν. Η οικογένειά μου τον είχε ‘υιοθετήσει’. «Έχει καταπέσει Κώστα μου… ο παππούς. Φώναξα και γιατρό προχθές. Δεν τον βλέπω καλά. Εσύ τρως καλά;» Μου είχε πει η μητέρα μου το προηγούμενο Σάββατο που την είχα πάρει.Εκείνο το βράδυ είχαμε μεθύσει με βερμούτ και υποσχέσεις από όμορφες κοπέλες και αδιάκοπο φλερτ με το φεγγάρι και τη θάλασσα. Και είχα αγοράσει και το πρώτο μου πακέτο με τσιγάρα… Άσσος ήταν, του Παπαστράτου. Μαγική νύχτα. Αλλά ξύπνησα στην πρώτη ώρα… Τον είχα δει να έχει έρθει στο φοιτητικό μου, φτωχικό κοινόβιο. Είχε έρθει πάνω από το προσκεφάλι μου, με ακούμπησε, με φίλησε στο μέτωπο και με αποχαιρέτησε. Θυμάμαι ακόμα και ανατριχιάζω με τις κουβέντες του «Εγώ σε είχα σαν γιο και εγγονό μου μαζί. Τους είχα χάσει όλους με την Κατοχή και εσύ με έκανες να θέλω να συμπαθήσω το ανθρώπινο γένος ξανά. Μου χάρισες την αγάπη σου απλόχερα, χωρίς να ζητήσεις τίποτα, μου έδωσες ζωή από τη ζωή σου… Την ευχή μου, αγόρι μου.» και μετά χάθηκε. Η μορφή του έσβηνε σιγά-σιγά. Ξύπνησα με κλάματα.<p/></span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#3333ff;"></span></strong> </div><div align="justify"><strong><span style="color:#3333ff;">Το πρωί, ημέρα Κυριακή, πήρα τη μητέρα τηλέφωνο στο μπακάλικο του χωριού. Ώσπου να έρθει η μάνα, ο κυρ-Στάθης μου τα έδωσε τα μαντάτα. «Σου τα είπα Κωστάκη; Ο γέρο-Καιρός*, που φρόντιζε η μάνα σου, ο κυρ-Γιάννης πέθανε…» Εκείνη την ώρα η μάνα του βούτηξε το τηλέφωνο. «Έσβησε… Θα έρθεις;» Με ρώτησε μονάχα. Εγώ μόνο το κεφάλι μου μπορούσα να κουνήσω, καταφατικά.Σήμερα που σας μιλάω είμαι εξήντα ετών… έκανα οικογένεια, παιδιά, άνοιξα επιχείρηση μόνος μου και επιδιώκω να είμαι Άνθρωπος. Άλλες φορές τα καταφέρνω άλλες όχι… Αλλά έχω τις κουβέντες του μέσα μου. Ακόμα και σήμερα ξέρω ότι έχω έναν φύλακα-άγγελο στο πλάι μου… <p/></span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#3333ff;"></span></strong> </div><div align="justify"><strong><span style="color:#3333ff;">Όταν η ζωή με αγριεύει με τις κακοτοπιές και τις φουρτούνες της και προσπαθεί να με διαλύσει, εγώ έχω κάπου να πάω… Ανηφορίζω και πάω ακολουθώντας το μονοπάτι στο σπίτι ανάμεσα στους δυο λόφους μέρα καλοκαιρινή και εκεί με περιμένει ο καρδιακός φίλος και θετός παππούς μου να με παρηγορήσει και να με βοηθήσει να βρω τη λύση, μόνος μου… Με τα γαλανά του, καθάρια μάτια να με κοιτά γαλήνια. Γιατί η ζωή μας φέρνει αγγέλους… αρκεί να έχουμε ανοιχτά τα μάτια της ψυχής μας και να τους αφήσουμε να σταθούν πλάι μας.*= αυτό το παρατσούκλι είχε γιατί είχε ζήσει χρόνια και κακουχίες.<p/></span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#3333ff;"></span></strong> </div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;"><strong>(Η ιστορία είναι απόλυτα φανταστική. Απλά σε εποχές βρώμικων χαρακτήρων, εξαθλιωμένων καταστάσεων, αδικίας και υποκρισίας, θεώρησα σημαντικό να διηγηθώ μια απλή και καθαρή ιστορία, την ανθρώπινη ανάγκη για επικοινωνία ψυχής… και το πώς μπορεί κάποιος να αγγίξει την ψυχή ενός παιδιού, ενός ανθρώπου στην εξέλιξή του σε όλα τα επίπεδα).</strong> </span></div><strong><span style="color:#3333ff;"></span></strong> <strong><span style="color:#ff6666;"></span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-7750613613637452612?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-31585473207291666942008-05-15T17:51:00.001+03:002008-11-13T06:58:57.666+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/SCxOu4l1y2I/AAAAAAAAALI/mBCNvp91VUA/s1600-h/fairy2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5200618237078129506" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/SCxOu4l1y2I/AAAAAAAAALI/mBCNvp91VUA/s400/fairy2.jpg" border="0" /></a> <div align="justify"><strong><span style="color:#6600cc;">Τελικά όλα ξεκινούν από την παιδική ηλικία. Από χρώματα, αρώματα, εμπειρίες, εικόνες της πρώτης παιδικής ματιάς. <p> </span><span style="color:#000000;">Θυμάμαι, κάποτε μου έλεγαν, να μην λέω ψέματα. <p></span></strong></p></div> <div align="justify"><strong><span style="color:#000000;">Τώρα μαθαίνω ότι έξυπνος είναι όχι μόνο αυτός που λέει ψέματα, έξυπνος είναι αυτός που κρύβει την αλήθεια αλλά και αυτός που παραπλανά. <p></span></strong></p></div> <div align="justify"><strong><span style="color:#000000;">Κάποτε μου έλεγαν να μοιράζομαι τα παιχνίδια μου, να δίνω το παλιό μου σε κάποιον που δεν έχει… <p></span></strong></p></div> <div align="justify"><strong><span style="color:#000000;">Τώρα έξυπνος είναι όποιος κρατάει και κρύβει και παίρνει και περισσότερα από άλλους. <p></span></strong></p></div> <div align="justify"><strong><span style="color:#000000;">Τέλος κάποτε μου έμαθαν να βοηθάω και να σέβομαι τους συνανθρώπους μου και ειδικά αυτούς που έχω ανάγκη… <p></span></strong></p></div> <div align="justify"><strong><span style="color:#000000;">Τώρα είναι βολικότερο ‘αυτούς’ να τους κρύβουμε και να τους θάβουμε πίσω από τοίχους που γράφουν ‘όλα πεντακάθαρα, όπως η συνείδησή μας…’ </span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-3158547320729166694?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-87892265845450641112008-05-12T20:44:00.005+03:002008-11-13T06:58:58.254+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/SCiC1ol1y1I/AAAAAAAAALA/TcEkdyOebY0/s1600-h/IMG_2350.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5199549627740048210" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/SCiC1ol1y1I/AAAAAAAAALA/TcEkdyOebY0/s400/IMG_2350.JPG" border="0" /></a> <div align="center"><strong>Αφιερωμένο στην <span style="color:#ff6666;">Cook the Book</span> που με κάλεσε! Ένα ποίημα που βρίσκεται στην καρδιά μου αλλά και μπροστά από το αγαπημένο μυθιστόρημα της Φρανσουάζ Σαγκάν, <span style="color:#cc33cc;">'Καλημέρα Θλίψη'</span>.</strong> </div><p></p> <div></div> <div><a href="http://autographcollectors.blogspot.com/">http://autographcollectors.blogspot.com/</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-8789226584545064111?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-58687373757181640102008-05-07T18:26:00.001+03:002008-11-13T06:58:58.529+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/SCHLr8BBWhI/AAAAAAAAAK4/V9ElozZVhFQ/s1600-h/IMG_2267.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5197659400667486738" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/SCHLr8BBWhI/AAAAAAAAAK4/V9ElozZVhFQ/s400/IMG_2267.JPG" border="0" /></a> <div> <span style="color:#000099;"><strong>Τόσο πολύ τη μέθυσε ο χυμός του ήλιουπου έγειρε το κεφάλι της και δέχτηκε να γίνει,σιγά-σιγά: η μικρή Πορτοκαλένια! </strong></span><p> <span style="color:#000099;"><strong>Eτσι καθώς γλαυκόλαμψαν οι εφτά ουρανοί,έτσι καθώς αγγίξαν μια φωτιά τα κρύσταλλα,έτσι καθώς αστραψανε χελιδονοουρές,σάστησαν πάνω οι άγγελοι και κάτω οι κοπελιές,σάστησαν πάνω οι πελαργοί και κάτω τα παγόνια,κι όλα μαζί συνάχτηκάν κι όλα μαζί την είδαν,κι όλα μαζί τη φώναξαν: <span style="color:#ff6600;">Πορτοκαλένια!</span>Μεθάει το κλήμα κι ο σκορπιός, μεθάει ο κόσμος όλος,όμως της μέρας η κεντιά τον πόνο δεν αφήνει.Τη λέει ο νάνος ερωδιός μέσα στα σκουληκάκια,τη λέει ο χτύπος του νερού μες στις χρυσοστιγμές,τη λέει κ' η δρόσο στου καλού βοριά το απανωχείλι: </strong></span><p> <span style="color:#000099;"><strong>-Σήκω μικρή, μικρή, μικρή πορτοκαλένια!Oπως σε ξέρει το φιλί κανένας δεν σε ξέρει.Μήτε σε ξέρει ο γελαστός θεός,που με το χέρι του ανοιχτό στη φλογερή αντηλιάγυμνή σε δείχνει στους τριανταδυό ανέμους! </strong></span><p><span style="color:#000099;"><strong></strong></span></p></div> <div><span style="color:#000099;"><strong></strong></span></div> <div><span style="color:#000099;"><strong>(Από τον Οδυσσέα Ελύτη)</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-5868737375718164010?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-30679962846076648502008-04-30T16:53:00.005+03:002008-11-13T06:58:58.986+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/SBh9FhNjfaI/AAAAAAAAAKo/IMpGqdT77k0/s1600-h/IMG_2240.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5195039703939906978" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/SBh9FhNjfaI/AAAAAAAAAKo/IMpGqdT77k0/s400/IMG_2240.JPG" border="0" /></a> <div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/SBh8VhNjfZI/AAAAAAAAAKg/8ivovXc_oyg/s1600-h/IMG_2224.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5195038879306186130" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/SBh8VhNjfZI/AAAAAAAAAKg/8ivovXc_oyg/s400/IMG_2224.JPG" border="0" /></a> <div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/SBh6bhNjfXI/AAAAAAAAAKQ/a4tag5BroDA/s1600-h/IMG_2217.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5195036783362145650" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/SBh6bhNjfXI/AAAAAAAAAKQ/a4tag5BroDA/s400/IMG_2217.JPG" border="0" /></a> <span style="color:#993399;"><strong>Λονδίνο, αγαπημένος προορισμός... Στιγμές από την φωτογραφική μου κάμερα (σσ. η πρώτη είναι από το πολυκατάστημα Selfridges &amp; Co.). </strong></span> <div></div> <div></div> <div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-3067996284607664850?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-64348777805000970142008-04-02T23:52:00.003+03:002008-11-13T06:58:59.394+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/R_PyfZ9zT5I/AAAAAAAAAKI/CG4zpW2RuSU/s1600-h/%CF%86%CF%81%CE%B1%CF%87%CF%84%CE%B7%CF%82.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5184754217393541010" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/R_PyfZ9zT5I/AAAAAAAAAKI/CG4zpW2RuSU/s400/%CF%86%CF%81%CE%B1%CF%87%CF%84%CE%B7%CF%82.jpg" border="0" /></a> <div align="justify"><strong>Η Παρασκευή πάντοτε ζούσε κρυμμένη πίσω από κλειστές πόρτες, ψηλούς τοίχους και φράχτες. Κοιτούσε τον κόσμο μέσα από τα παράθυρα και τις τρύπες από τον ξύλινο φράχτη που είχε φτιάξει ο πατέρας της από τότε που ήταν τεσσάρων χρνών. Της είχαν πει ότι έτσι έπρεπε. Την έκρυβαν προστατευτικά οι γονείς της από την πρώτη στιγμή που γεννήθηκε. Αλλά όταν πέθανε ο πατέρας, ξαφνικά, αναγκάστηκε να βγει έξω… Η φιλντισένια επιδερμίδα έλαμψε στο φως και όλοι εντυπωσιάστηκαν από το φωτεινό κορίτσι. Όμως αισθάνθηκε τις ματιές των ανθρώπων γεμάτες κριτική, άγριες και επιθετικές ακόμα και στον μεγαλύτερο πόνο της. Τρόμαξε γιατί για πρώτη της φορά αποκαλύφθηκε το ελάττωμα που είχε: Δεν μπορούσε να ζήσει νιώθοντας κακία πάνω της. Ένιωθε τις σκέψεις και τις αρνητικές ιδέες μέσα στο μυαλό της και τρελαινόταν. Μύριζε την φοβία και την επίθεση σαν ζώο. Αυτό το αόρατο υλικό της κακίας άρχιζε σιγά-σιγά και κοκκίνιζε την επιδερμίδα της, πονούσαν οι κλειδώσεις της μα περισσότερο από όλα έσφιγγε το στήθος της… Όλα γύρω της γύριζαν, ένιωσε έναν κόμπο στο λαιμό. Δεν μπορούσε να αναπνεύσει όσο έβλεπε κάποιους να την κοιτάζουν με επιθετικότητα και άγριο βλέμμα… έψαξε να βρει τη μητέρα της. Αλλά πουθενά. Γύρω της κόσμος την παρηγορούσε ενώ κοιτούσε και το παράξενο κορίτσι. <p> Όταν γύρισαν στο σπίτι η κόρη έκαμε να συνέλθει μέρες. Η άμοιρη μάνα δεν έφτανε που έχασε τον σύντροφο, έβλεπε και την κόρη να’ναι σε κακό χάλι. Και τότε η Παρασκευή ρώτησε τη μητέρα της: «Μπορείς τελικά να είσαι αληθινός χωρίς να νιώσεις την ανάγκη του άλλου να σε κρίνει, να σε χτυπήσει, να καλύψει την δική του ανεπάρκεια;» <p> Η μάνα την κοίταξε παραξενεμένη: «Tί λες παιδάκι μου; Παραμιλάς;» <p> Και η Παρασκευή συνέχισε: «Όχι, δεν παραμιλώ… (σιωπή). Είχα χρόνια να βγω έξω από το σπίτι. Εδώ μέσα κλεισμένη και σκεπασμένη, με προστατεύατε και με κρύβατε για να μην πληγωθώ. Είχατε ποτέ σκεφτεί ότι ίσως, ίσως έπρεπε να βγω… Να ανασάνω τον μολυσμένο αέρα, τις αρρωστημένες σχέσεις, τις λάθος εντυπώσεις, τους εύκολους αφορισμούς; Να αρρωσταίνω καθημερινά και να δηλητηριάζομαι λίγο-λίγο όπως όλοι γύρω μας; Να βρίζω και να μην υπολογίζω; Να χτυπάω και να μην με ενδιαφέρει το αίμα και οι πληγές που θα αφήσω στο διάβα μου; Γιατί με κάνατε έτσι; Ένα τέρας καλοσύνης και ανθρωπιάς; Τρομάζει ο κόσμος στο διάβα μου... Γιατί να πνίγομαι από τα πρέπει και τις επιθυμίες των άλλων που διαβάζω συνεχώς στο μυαλό τους; Ένα μπερδεμένο σκοτεινό και αραχνιασμένο κουβάρι όλα γύρω μου. Μάνα, πώς θα επιζήσω αν μείνω μονάχη μου; Θα συνεχίσω να είμαι η τρελή του χωριού που δεν αντέχει την κακία του κόσμου;» <p> Η μητέρα δεν απάντησε. Την φρόντισε και η Παρασκευή ανάρρωσε, έγινε καλά και… έφυγε από το σπίτι. Περπάτησε και βγήκε έξω μια φωτεινή, γεμάτη μυρωδιές ανοιξιάτικη μέρα. Από εκείνο το πρωινό η μάνα δεν έμαθε ποτέ νέα της Παρασκευής… </strong></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-6434877780500097014?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-91464286428702150842008-03-06T00:05:00.002+02:002008-11-13T06:58:59.687+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/R88apuVZlNI/AAAAAAAAAKA/nytjx6QDRzA/s1600-h/IMG_2119.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5174383800986735826" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/R88apuVZlNI/AAAAAAAAAKA/nytjx6QDRzA/s400/IMG_2119.JPG" border="0" /></a> <div align="justify"><strong>Ήταν ακόμη σχεδόν ξημερώματα. Τα φώτα στο δρόμο ακόμα έλαμπαν, ενώ όλοι όσοι περπατούσαν στο υγρό, βρώμικο και γκρίζο πεζοδρόμιο, έμοιαζαν ακόμα μισό-ξύπνιοι. Έμοιαζαν σαν να σκέπτονταν τα όνειρα της προηγούμενης νύχτας. </strong></div><p align="justify"> <strong>Βρίσκομαι στη στάση του λεωφορείου. Το κρύο μεταλλικό κάθισμα κάθε άλλο παρά πρόθυμο να με υποδεχθεί είναι, τόσο παγωμένο και τόσο κρύο! Χάθηκε να κάνουν ένα ωραιότατο ξύλινο παγκάκι; (Λάθος, είμαι οικολόγος) Αφού τακτοποιήθηκα έτσι ώστε να κρατάω την τσάντα, την μεγάλη τσάντα στα πόδια μου, να ακούω την απαραίτητη για την ψυχική ισορροπία μουσική μου, άνοιξα το βιβλίο μου και άρχισα να διαβάζω, όπως κάθε πρωί εδώ και δεκατέσσερα συναπτά έτη. Έτσι κάνω πριν πάω στο γραφείο. </strong></p><p align="justify"> <strong>Αλλά, κάτι είχε αλλάξει. Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ. Το βλέμμα μου έφευγε από τις λέξεις του βιβλίου, η ματιά μου πότε αντάμωνε με αγριεμένους περαστικούς, πότε με βρώμικες επιγραφές, πότε με νυσταγμένα μάτια. Μέχρι που είδα… </strong></p><p align="justify"> <strong>Μια τεράστια ουρά ανθρώπων. Έμοιαζε με συσσίτιο. Τα μάτια μου δεν σταματούσαν να τους παρατηρούν με τεράστια απορία. Τι συνέβαινε; Ποιοι ήταν και γιατί περίμεναν; Φόρεσα τα γυαλιά μου για να τους διακρίνω. Ήταν μπροστά στην τράπεζα, σήμερα ήταν Παρασκευή, λογικά, σκέφτηκα, θα περιμένουν να ανοίξει η τράπεζα… Μα όλοι αυτοί; Από τόσο νωρίς; Γιατί; Σε κλάσματα δευτερολέπτων κατάλαβα… Τα μάτια μου έβλεπαν καθαρά. Ήταν όλοι τους συνταξιούχοι. Μάτια κουρασμένα, ρυτιδιασμένα, σώματα βαριά και πονεμένα. Οργή και ταυτόχρονος πόνος με γέμισε. Άνθρωποι που ζητιάνευαν τα δεδουλευμένα μιας ζωής. Ήταν σιωπηλοί, κάθονταν όρθιοι, παρά τα χρόνια που τους επέβαλαν να λιποθυμήσουν, να ζαλιστούν να αρρωστήσουν. Εκείνοι ήταν στητοί, βουβοί, σαν να έπαιζαν όλοι τους σε μια τραγική ταινία. Εκεί ήταν η Κατερίνα που όλη της τη ζωή έβγαλε τα μάτια της ράβοντας και ξηλώνοντας για να μεγαλώσει τα παιδιά και τα εγγόνια, εκεί και ο Παναγιώτης, που στην πλάτη του κουβάλησε πολυκατοικίες ολόκληρες, μάντρες και δρόμους, εκεί και ο Παντελής που οι αριθμοί και η αριθμομηχανή έκαναν παρέα του δεκαετίες ολόκληρες, ενώ εκείνου έτρεμαν τα δάκτυλα πότε από το κρύο, πότε από το άγχος μην κάνει λάθος… Όλοι εκεί.</strong></p><p align="justify"><strong>Έμοιαζαν σαν τεράστια μωρά, σαν να καθρεπτίζονταν η παιδικότητα και η αθωότητα στο βλέμμα τους, στιγμιαία.... Έβγαινε η αύρα της ψυχής τους. <p></strong></p><p align="justify"><strong>Το λεωφορείο ήρθε, εγώ ανέβηκα. Τα μάτια μου πλέον δεν χρειάζονταν γυαλιά… Η τελευταία εικόνα ήταν δυο μεγάλες γυναίκες με τσάντες υφασμάτινες φαρμακείου, να κρατά η μία την άλλη και να ακουμπούν με κόπο τα σώματά τους στον γκρίζο τοίχο της τράπεζας… Κάτι λέγανε από παλιά για τα άλογα όταν γερνάνε… <p></strong></p><p align="justify"><strong></strong> </p><p>(Photo by me, Parnassos mountain)</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-9146428642870215084?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-90702704515908310232008-02-06T18:22:00.000+02:002008-11-13T06:58:59.872+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/R6nf970YF5I/AAAAAAAAAJ4/Pq3znUZFIxA/s1600-h/IMG_1959.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5163904702879373202" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/R6nf970YF5I/AAAAAAAAAJ4/Pq3znUZFIxA/s400/IMG_1959.JPG" border="0" /></a> <div align="center"><strong><span style="color:#ff6666;">Η κόπωση είναι μέρος του παιχνιδιού... Μερικές φορές και η σιωπή είναι απαραίτητη για τη συνέχεια. Για λίγο...</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-9070270451590831023?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-65829512817313932502008-01-19T02:48:00.000+02:002008-11-13T06:59:00.082+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/R5FKkfVHmuI/AAAAAAAAAJw/KzZG6yTxBRw/s1600-h/shell.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5156985039061752546" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/R5FKkfVHmuI/AAAAAAAAAJw/KzZG6yTxBRw/s400/shell.jpg" border="0" /></a> <div>Καλή μου Σταυρούλα, συνήθως δεν προλαβαίνω να ακολουθώ τα 'παιχνίδια' αλλά σ'αυτό συμμετέχω. Μου θύμισες το αγαπημένο ποίημα που με συνοδεύει από τα 14 μου χρόνια και δεν έχει αλλάξει μέχρι σήμερα... <p></p></div> <div></div> <div><a name="Ἡλικία_τῆς_γλαυκῆς_θύμησης"><strong><em><span style="color:#000099;">Ἡλικία τῆς γλαυκῆς θύμησης</span></em></strong></a><strong><em><span style="color:#000099;"> </span></em></strong><p></p></div> <div> <strong><span style="color:#3333ff;">Ἐλαιῶνες κι ἀμπέλια μακριὰ ὡς τὴ θάλασσα</span></strong></div> <div><strong><span style="color:#3333ff;">Κόκκινες ψαρόβαρκες μακριὰ ὡς τὴ θύμηση</span></strong></div> <div><strong><span style="color:#3333ff;">Ἔλυτρα χρυσά του Αὐγούστου στὸνμεσημεριάτικο ὕπνο</span></strong></div> <div><strong><span style="color:#3333ff;">Μὲ φύκια ἢ ὄστρακα. </span></strong></div> <div><strong><span style="color:#3333ff;">Κι ἐκεῖνο τὸ σκάφος</span></strong></div> <div><strong><span style="color:#3333ff;">Φρεσκοβγαλμένο, πράσινο, ποὺ διαβάζειςἀκόμηστὴν εἰρήνη τὸν κόλπου τῶν νερῶν ἔχει ὁΘεός. </span></strong><p> <strong><span style="color:#3333ff;">Περάσανε τὰ χρόνια φύλλα ἢ βότσαλα</span></strong></p></div> <div><strong><span style="color:#3333ff;">Θυμᾶμαι τὰ παιδόπουλα τοὺς ναῦτες ποὺἔφευγανΒάφοντας τὰ πανιὰ σὰν τὴν καρδιά τους.</span></strong></div> <div><strong><span style="color:#3333ff;">Τραγουδοῦσαν τὰ τέσσερα σημεῖα τουὁρίζοντα.</span></strong></div> <div><strong><span style="color:#3333ff;">Κι εἶχαν ζωγραφιστοὺς βοριάδες μὲς στὰστήθια. </span></strong><p> <strong><span style="color:#3333ff;">Τί γύρευα ὅταν ἔφτασες βαμμένη ἀπ᾿ τὴνἀνατολὴ τὸν ἥλιου</span></strong></p></div> <div><strong><span style="color:#3333ff;">Μὲ τὴν ἡλικία τῆς θάλασσας στὰ μάτια</span></strong></div> <div><strong><span style="color:#3333ff;">Καὶ μὲ τὴν ὑγεία τὸν ἥλιου στὸ κορμὶ - τίγύρευα</span></strong></div> <div><strong><span style="color:#3333ff;">Βαθιὰ στὶς θαλασσοσπηλιὲς μὲς στὰεὐρύχωρα ὄνειρα</span></strong></div> <div><strong><span style="color:#3333ff;">Ὅπου ἄφριζε τὰ αἰσθήματά του ὁ ἄνεμος;</span></strong></div> <div><strong><span style="color:#3333ff;">Ἄγνωστος καὶ γλαυκὸς χαράζοντας στὰστήθια μουτὸ πελαγίσιο του ἔμβλημα.</span></strong></div> <div><strong><span style="color:#3333ff;">Μὲ τὴν ἄμμο στὰ δάχτυλα ἔκλεινα τὰδάχτυλαΜὲ τὴν ἄμμο στὰ μάτια ἕσφιγγα τὰ δάχτυλα</span></strong></div> <div><strong><span style="color:#3333ff;">Ἦταν ἡ ὀδύνη </span></strong><p> <strong><span style="color:#3333ff;">Θυμᾶμαι ἦταν Ἀπρίλης ὅταν ἔνιωθα πρώτηφορᾶ τὸ ἀνθρώπινο βάρος σου.</span></strong></p></div> <div><strong><span style="color:#3333ff;">Τὸ ἀνθρώπινο σῶμα σου πηλὸ κι ἁμαρτία</span></strong></div> <div><strong><span style="color:#3333ff;">Ὅπως τὴν πρώτη μέρα μας στὴ γῆ.Γιόρταζαν οἱ ἀμαρυλλίδες - </span></strong></div> <div><strong><span style="color:#3333ff;">Μὰ θυμᾶμαιπόνεσες</span></strong></div> <div><strong><span style="color:#3333ff;">Ἤτανε μία βαθιὰ δαγκωματιὰ στὰ χείλια</span></strong></div> <div><strong><span style="color:#3333ff;">Μία βαθιὰ νυχιὰ στὸ δέρμα κατὰ κεῖ ποὺχαράζεται παντοτινὰ ὁ χρόνος. </span></strong><p> <strong><span style="color:#3333ff;">Σ' ἄφησα τότες</span></strong></p></div> <div><strong><span style="color:#3333ff;">Καὶ μία βουερὴ πνοὴ σήκωσε τ᾿ ἄσπρασπίτια</span></strong></div> <div><strong><span style="color:#3333ff;">Τ᾿ ἄσπρα αἰσθήματα φρεσκοπλυμένα ἐπάνω</span></strong></div> <div><strong><span style="color:#3333ff;">Στὸν οὐρανὸ ποὺ φώτιζε μ' ἕνα μειδίαμα.</span></strong></div> <div><strong><span style="color:#3333ff;">Τώρα θά ῾χω σιμά μου ἕνα λαγήνι ἀθάνατονερὸ</span></strong></div> <div><strong><span style="color:#3333ff;">Θά ῾χω ἕνα σχῆμα λευτεριᾶς ἀνέμου ποὺκλονίζει</span></strong></div> <div><strong><span style="color:#3333ff;">Κι ἐκεῖνα τὰ χέρια σου ὅπου θὰ τυραννιέταιὁ ἔρωτας</span></strong></div> <div><strong><span style="color:#3333ff;">Κι ἐκεῖνο τὸ κοχύλι σου ὅπου θ' ἀντηχεῖ τὸΑἰγαῖο. </span></strong><p> </p></div> <div><strong><span style="color:#3333ff;">(Προσανατολισμοί) ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-6582951281731393250?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-37810637337448583852008-01-09T18:53:00.000+02:002008-11-13T06:59:00.407+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/R4T-4_VHmtI/AAAAAAAAAJo/tJl7JfRtDOA/s1600-h/alexander_graham_bell_building.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5153524128644831954" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/R4T-4_VHmtI/AAAAAAAAAJo/tJl7JfRtDOA/s400/alexander_graham_bell_building.jpg" border="0" /></a> <div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/R4T8yPVHmsI/AAAAAAAAAJg/obmuI0-aggY/s1600-h/max.jpg"></a> <div align="justify"><strong><span style="color:#3366ff;">Έξω ο βοριάς λυσσομανούσε ενώ εκείνη έβλεπε τηλεόραση κάνοντας συνεχώς ζάπινγκ. ‘Μόνη μου, ακόμα ένα βράδυ.’ Σκέφτηκε βαριεστημένα, ενώ έπεσε το μάτι της σε ένα εξαιρετικό τηλεμάρκετινγκ συσκευών κοπής λαχανικών. Ήδη είχαν περάσει τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά και είχε γλιτώσει, για ακόμα μια φορά την αυτοκτονία, αφού η μοναξιά την είχε κυκλώσει επικίνδυνα. Το μόνο που την είχε γλιτώσει από το πέσιμο, την ώρα που άκουγε στα γύρω διαμερίσματα ‘Καλή Χρονιά’, φωνές και γέλια, ήταν μια στατιστική που έλεγε ότι τρεις στους τέσσερις που αυτοκτονούν από τον πέμπτο όροφο, το μετανιώνουν στον τέταρτο. Έτσι έκλεισε την πόρτα και μπήκε μέσα να δει τι άλλο, τηλεόραση.</span> <p/> <span style="color:#6633ff;">Η Κάτια άλλαξε κανάλι. Ένας ευπροσήγορος γέροντας εξηγούσε εις μάτην σε ένα παντελώς αδιάφορο ακροατήριο την έλλειψη ποιότητας στην ζωή μας. Αναστέναξε… Και μετά πάτησε ένα κουμπί κατά λάθος. Η οθόνη μαύρισε! Σαν να τη ρούφηξε το κουτί μέσα της! Βρέθηκε όχι σε κανένα μαγικό μέρος, αλλά στο απέναντι διαμέρισμα, εκείνο με τον όμορφο άνδρα που ποτέ της δεν είχε τολμήσει να μιλήσει, ούτε καλημέρα να πει! Εκείνον που κοιτούσε μήνες τώρα και παρατηρούσε τη ζωή του σαν σε ταινία. Και τώρα; Τώρα βρισκόταν με το τηλεκοντρόλ στο χέρι απέναντι από τον Στέφανο. ‘Σε περίμενα τόσο καιρό!’ της είπε με ένα χαμόγελο στα χείλη. <p/> </span> <span style="color:#cc33cc;">Το τηλεκοντρόλ της έπεσε από το χέρι. Ξύπνησε με πονοκέφαλο ενώ η τηλεόραση πουλούσε λαστέξ και κρέμες από σαλιγκάρια. Επιτέλους, μέσα στην παραζάλη της διέκρινε έναν θόρυβο συνεχή. Κάποιος χτυπούσε την πόρτα! ‘Καλησπέρα, έχετε λίγο μέλι; Με πονάει ο λαιμός μου και σκέφτηκα να χτυπήσω σε σας! Συνήθως σας βλέπω από το παράθυρό μου και ξέρω ότι δεν κοιμάστε… ’ Ο όμορφος άνδρας βρισκόταν στο κατώφλι της. Η Κάτια προσπάθησε να φτιάξει τα μαλλιά της… ‘Ναι Στέφανε, αμέσως!’ Ο άνδρας την κοίταξε καλά-καλά. ‘Μα που ξέρετε το όνομά μου;’ Η Κάτια χαμογέλασε… Στην τηλεόραση ένα ανοιξιάτικο τοπίο σκόρπισε τις μυρωδιές του στο χώρο. <p/> </span></strong></div></div>photo of the Graham Green building, Edinburg<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-3781063733744858385?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-30279892230251314632007-12-15T13:05:00.000+02:002008-11-13T06:59:00.737+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/R2O4uvVHmrI/AAAAAAAAAJY/tglIe8_LnAM/s1600-h/IMG_1816.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5144158312505776818" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/R2O4uvVHmrI/AAAAAAAAAJY/tglIe8_LnAM/s400/IMG_1816.JPG" border="0" /></a> <div align="justify"><strong><span style="color:#009900;">Εχθές το βράδυ ονειρεύτηκα ότι ήταν ήδη Χριστούγεννα. Και ότι ένα θαυμαστό γεγονός συνέβη μέσα μου. Μεταφέρθηκα σε ένα νησί που ήταν όλο δικό μου, πέρα από το χρόνο και τον τόπο. Το σώμα μου είχε εντελώς αλλάξει. Στην αρχή πήρε όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου, μετά άρχισε να δημιουργείται μια τεράστια βεντάλια γεμάτη χρώματα τόσο φωτεινά και τόσο δυνατά σαν να φωτίζονταν μαγευτικά πετράδια και διαμάντια από μέσα… <p> </span><span style="color:#ffcc00;">To νησί είχε τρία ηφαίστεια. Το ένα εκτόξευε καραμέλες πολύχρωμες που έλιωναν στο στόμα, το άλλο χρωματιστούς καπνούς που προκαλούσαν γέλιο και το τρίτο μαλλί της γριάς σε χρώμα <span style="color:#ff99ff;">ροζ </span>και <span style="color:#66ffff;">σιέλ</span>. <p> </span><span style="color:#3366ff;">Ξαφνικά βλέπω τεράστια πουλιά, έμοιαζαν με δεινόσαυρους, που εμφανίστηκαν και κρατούσαν απαλά στα τεράστια γαμψά νύχια τους μικρά παιδιά που κρατούσαν ένα τσουβαλάκι με <span style="color:#ffcc00;">χρυσόσκονη</span>. Μόλις το έριχναν αυτό πάνω στα δέντρα, το νησί άλλαξε μορφή. Από χειμώνας, έγινε καλοκαίρι. Τα δέντρα έγιναν <span style="color:#ffff00;">χρυσά</span>, γέλιο, χαρά και ξεγνοιασιά γέμισε ο τόπος. Ο <span style="color:#ffff00;">ήλιος</span><span style="color:#3366ff;">, </span>χαμήλωσε το φως του και κατέβηκε και έγινε μπάλα για τα γυμνά πόδια των νεαρών ποδοσφαιριστών πάνω στην χρυσή αμμουδιά. Ενώ το <span style="color:#c0c0c0;">φεγγάρι</span>, με τις ασημένιες του ακτίνες, έγινε κούνια για τις κούκλες των κοριτσιών που κάθονταν στη σκιά πιο πέρα. <p> </span><span style="color:#cc33cc;"><em>Το παραπάνω κείμενο είναι αφιερωμένο σε όσα παιδιά <span style="color:#000000;">δεν </span>έχουν αυτή την ξεγνοιασιά και αυτή την αγάπη μέσα τους, τουλάχιστον όχι αυτή τη χρονιά. Όσοι θέλετε να βοηθήσουμε να στείλετε ένα χαμόγελο, υπάρχει λύση. Αν θέλετε να προτείνετε και άλλα χρήσιμα link παρακαλώ γράψτε τα σε σχόλια. Ευχαριστώ πολύ. <p> </em></span> </strong><a href="http://www.actionaid.gr/"><strong>www.actionaid.gr</strong></a> <a href="http://www.unicef.gr/"><strong>www.unicef.gr</strong></a> <a href="http://www.sos-villages.gr/"><strong>www.sos-villages.gr</strong></a> <strong> <p> <span style="color:#339999;">(Σας οφείλω μια εξήγηση. Τον τελευταίο καιρό λείπω… Έχω ιδιαίτερη πίεση στη γραφή και έτσι αναγκάζομαι να μην είμαι τόσο συνεπής όσο θα ήθελα. <p></span></strong></p></div> <div align="justify"><strong><span style="color:#339999;"></span></strong></div> <div align="justify"><strong><span style="color:#339999;">Όμως φίλοι μου, σας εύχομαι καλές γιορτές… <span style="color:#cc33cc;">Πάνω από όλα υγεία και φωτεινές σκέψεις και συναισθήματα.</span> Να είστε αληθινοί με τα συναισθήματά σας και διώξτε μακριά, τολμήστε να διώξετε, όσα σας πληγώνουν και σας καταπιέζουν. </span></strong><span style="color:#339999;"><strong>Σας φιλώ και σας στέλνω ακτίνες φωτός, Αλεξάνδρα) <p/></strong></span></div><span style="color:#339999;"><strong></strong></span> <p><span style="color:#339999;"><strong></strong></span> </p><p><span style="color:#339999;"><strong>photo: by my brother Costas in Myconos, this summer. </p><div align="justify"> </strong> </div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-3027989223025131463?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-73853664488214643542007-12-03T19:03:00.000+02:002008-11-13T06:59:01.311+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/R1Q4Kf4XuXI/AAAAAAAAAJQ/O-_PTN8UvzM/s1600-R/prisoniers+by+gilles+tran+2000.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5139794827744360818" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/R1Q4Kf4XuXI/AAAAAAAAAJQ/SUFKRBnkIfM/s400/prisoniers+by+gilles+tran+2000.jpg" border="0" /></a> <div> <em><strong>Η γυναίκα ήθελε να φτιάξει τα χέρια της. Καθόταν σιωπηλά και παρατηρούσε τη νεαρή κοπέλα να κάνει τη δουλειά της με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και όρεξη. </strong></em><p> <em><strong>Είχε χαλαρώσει, αφού το ζεστό νερό στα χέρια της, η απαλή μουσική και η ησυχία της ηρεμούσαν το μυαλό της από τις σκοτούρες της έγγαμης ζωής. Τη δουλειά, το φαγητό, το σπίτι, τα χρήματα, τις υποχρεώσεις κοινωνικές και μη… </strong></em><p> <em><strong>Μέχρι που κάθισε δίπλα της μια κυρία. Στην αρχή της φάνηκε ήρεμη. Πόσο λάθος εκτίμηση έκανε… Η γυναίκα άρχισε να μιλάει ακατάσχετα και δυνατά για την ‘βούρβερι’ τσάντα της και πόσο απίθανη είναι πάνω της. Για το ‘φόλεξ’ ρολόι της που το έχει κληρονομήσει από τον πατέρα της, αφού είναι γόνος πλουσίας οικογενείας, όπως τόνιζε χαρακτηριστικά στις κοπέλες που δούλευαν για το μεροκάματο και κατέβαζαν τα μάτια. Για την αγορά μιας τσάντας από το Βρετανικό μουσείο. Μιλούσε και για τον τρόπο που είναι τόσο λιτή και τόσο κομψή στις πανάκριβες επιλογές της σε αντικείμενα ιδιαίτερα ακριβά. ‘Μα είδες πως ξεχώριζα προχθές που βρεθήκαμε στο ίδιο πάρτι; Θα έχεις να λες με τους φίλους σου για καιρό για μένα!’ </strong></em><p> <em><strong>Μέχρι που η άλλη, η σιωπηλή γυναίκα που είχε πάει πρώτη, δεν άντεξε. ‘Δεν μπορούμε να κρίνουμε τον άλλο από το πώς φαίνεται, εκτιμώ.’ Είπε ξερά και ξανά-γύρισε τα μάτια της στα πονεμένα από τις δουλειές, χέρια της. </strong></em><p> <em><strong>‘Φυσικά’ της απάντησε η εκπρόσωπος όλων των εταιριών που διαφημίζουν τα λογότυπά τους και τα χρυσοπληρώνει. ‘Εγώ έχω λεφτά και εσύ δεν έχεις. Τα πράγματα είναι απλά!’ </strong></em><p> <em><strong>Νόμιζε ότι τα αυτιά της δεν άκουγαν καλά ή δίπλα της είχε στηθεί μια φάρσα… Κι όμως. Δεν ήταν φάρσα. Ήταν η άγρια, επιθετική διάθεση της εποχής μας. Το απόλυτο κενό συναισθημάτων που καλύπτεται από την απόλυτη ανάγκη ύλης. Και όταν το έχουμε, ακόμα καλύτερα, το κοπανάμε στη μούρη των αδυνάτων. </strong></em><p> <em><strong>Πρώτη της φορά δεν ευχαριστήθηκε το μανικιούρ. Αηδιασμένη και με σφιγμένη καρδιά, σηκώθηκε βιαστικά να φύγει. Είχε καιρό να αισθανθεί ότι σιχαίνεται κάποιον που δεν της είχε κάνει τίποτα παρά μόνο άφηνε το ένστικτο της να νιώσει και ντράπηκε που ένιωσε έτσι για εκείνη τη γυναίκα. Πηγαίνοντας να πληρώσει, άφησε κατά λάθος το κινητό της στο ταμείο. Πριν προλάβει να το πάρει, η άλλη, ακούμπησε με δύναμη την ‘βούρβερυ’ τσάντα στο κινητό της, αγνοώντας το και δείχνοντας με δύναμη την απαξίωσή της. ‘Μου πατήσατε το κινητό!’ αντέδρασε σθεναρά και έφυγε αφού δεν άντεξε άλλο να βρίσκεται στον ίδιο χώρο, της έπαιρνε το οξυγόνο της… </strong></em><p> <em><strong>Η βλακεία και η ανασφάλεια πάντα κάνουν θόρυβο, ειδικά όταν συνδυάζονται και με ύλη, ακόμα μεγαλύτερο… Έτσι είναι η εποχή μας, καιρός να το καταλάβουμε, όσοι δεν αντέχουν, ας πάρουν τα βουνά ή ας κλειστούν σε βιβλιοθήκες και γκαλερί… εδώ που ζούμε, μόνο η ύλη και η επιφάνεια επιβραβεύονται και αυτό πονάει μερικές φορές πολύ! </strong></em><p> <em><strong><p/> </p></div></strong></em><em><strong><div><p>(photo 'prisoners' by gilles tran, 2000) </p></strong></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-7385366448821464354?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-76480694169315611422007-11-20T00:37:00.000+02:002008-11-13T06:59:01.841+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/R0IQvDRqKZI/AAAAAAAAAJI/4A1TiTtiDj0/s1600-h/geddes194.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5134684925675055506" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/R0IQvDRqKZI/AAAAAAAAAJI/4A1TiTtiDj0/s400/geddes194.jpg" border="0" /></a> <div align="justify"><strong><span style="color:#3366ff;"><span style="color:#ffcc33;">Aφιερωμένο σε έναν μικρό πανέμορφο άνθρωπο που ήρθε στη ζωή την προηγούμενη εβδομάδα… Με όλη μου την αγάπη… <p/></span> <p> Τα μάτια μου είχαν θαμπώσει από το πολύ φως. Μόλις είχα βγει στην επιφάνεια… δυο υπέροχα γαλάζια μάτια με κοιτούν με λατρεία και ακόμα ένα ζευγάρι καστανά δακρύζουν. Αλλά αυτό είναι το τέλος της ιστορίας μου. <p/></p><p>Η αρχή ήταν διαφορετική. Δεν ξέρω πότε απέκτησα συνείδηση. Ξέρω ότι κολυμπούσα για μήνες, προστατευμένος από κάθε τι κακό, άκουγα φωνές και τραγούδια για μήνες… Κολυμπούσα μέσα σε μια θάλασσα από τριαντάφυλλα. Αισθανόμουν χάδια, αισθανόμουν τη μουσική, γευόμουν το παγωτό που σου άρεσε μαμά… Έμοιαζε ατελείωτος ο χρόνος, όπως είναι το σύμπαν… </p><p> Ξέρω ότι ταξίδευα για καιρό για να έρθω στην αγκαλιά σας. Ταξίδευα μέσα στο φως και στη ζεστασιά, αλλά ταξίδευα. Γι’ αυτό και είμαι κουρασμένος και θέλω να κοιμάμαι... Ξέρω ότι μ’ αγαπήσατε πριν έρθω… Με λαχταρήσατε και με επιθυμήσατε. Μόνο έτσι θα μπορούσα να έρθω… Μου ζητήσατε να έρθω και ήρθα κοντά σας. Ξέρω ότι τα μάτια μου σας εξετάζουν τόσο πολύ και σας παραξενεύει. Κουβαλάω γνώση που θα πρέπει να ξεχάσω και να αποκτήσω ξανά… από την αρχή. <p> Δεν περίμενα ότι ο ερχομός μου θα σήμαινε αγωνία αλλά και πόνο για σας και για μένα. Δεν περίμενα ότι θα υπήρχε πόνος ανάμεσά μας μαμά… Αλλά και μια απίστευτη, ασύλληπτη, αστείρευτη χαρά. Φως είναι αυτό που έχει γεμίσει το σπίτι σας και το ξέρετε. Ταξίδεψα πολύ όλους αυτούς τους μήνες. Εξελίχθηκα, μεγάλωσα, δημιουργήθηκα. Μέσα στο σύμπαν, ανάμεσα από τα φωτεινά αστέρια, τους λαμπερούς κομήτες και το περίεργο φως που περιβάλει τα πάντα στο διαστημόπλοιο που λέγεται ουρανός, ταξίδεψα πολύ για να κατέβω και να εμφανιστώ στη ζωή σας. Γιατί με ζητήσατε… και ήταν η ώρα μου να έρθω στην αγκαλιά σας. <p> photo: (c) anne geddes</span></strong></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-7648069416931561142?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-76947150775185470922007-11-06T19:28:00.000+02:002008-11-13T06:59:02.498+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RzCkdbfSMEI/AAAAAAAAAJA/oNrnOcllvWc/s1600-h/vermeer.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5129780801077129282" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RzCkdbfSMEI/AAAAAAAAAJA/oNrnOcllvWc/s400/vermeer.jpg" border="0" /></a> <div>1662 – Ρότερνταμ <p> <span style="color:#993300;"><strong>Η Κατερίνα καθόταν στην κουνιστή πολυθρόνα. Η κίνηση εκκρεμούς που έκανε το σώμα της αυθόρμητα, έμοιαζε νωχελική. Λίγες άσπρες-μπλε πορσελάνες (ντελφ) ήταν κρεμασμένες με περηφάνια δίπλα στην τραπεζαρία. Έξω από το παράθυρο, δίπλα της λυσσομανούσε ο άνεμος και η βροχή. Το τοπίο ήταν γκρίζο. Το τζάκι είχε μισό-σβήσει. Η φιγούρα της φαινόταν ήρεμη. Μόνο η ταχύτητα των δακτύλων της και των δύο βελονών και της κλωστής πρόδιδαν τον εκνευρισμό της. </strong></span><p> <span style="color:#993300;"><strong>Το ρολόι πάνω από το τζάκι χτυπούσε τα δευτερόλεπτα με ζήλο. Θα μπορούσε να μοιάζει με πίνακα ολλανδού ζωγράφου, αφού το ολόλευκο πρόσωπο με το λευκό μαντήλι, η μακριά της φούστα και το μισό-σκότεινο δωμάτιο φωτίζονταν από τις σκιές που χοροπηδούσαν πότε στο χώρο και πότε στην ανθρώπινη ύπαρξη. Και μετά ακούστηκε το κλειδί στην ξύλινη πόρτα. Εκείνη πετάχτηκε, αλλά κράτησε την υπομονή της, συνεχίζοντας την πάλη των χεριών της με τις βελόνες. ‘Ήρθαν!’ σκέφτηκε. </strong></span><p> <span style="color:#993300;"><strong>Δύο άνδρες ταλαιπωρημένοι, παγωμένοι, βρεγμένοι και θυμωμένοι εμφανίστηκαν. Ακόμα μια μέρα στη γη, ακόμα μια μέρα να πολεμούν με τα φράγματα και τη στάθμη της θάλασσας. ‘Ανησύχησα!’ τους είπε η Κατερίνα. </strong></span><p> <span style="color:#993300;"><strong>‘Δεν έπρεπε… Σου είχα πει ότι θα είμαστε με τους υπόλοιπους στο φράγμα. Τι θέλεις τώρα;’ Απάντησε ο άνδρας της. </strong></span><p> <span style="color:#993300;"><strong>‘Δεν είπα τίποτα, απλά… είπα ότι νύχτωσε και ανησύχησα αν όλα είναι καλά. Φοβήθηκα για σας...’ Τους απάντησε εκνευρισμένα. </strong></span><p> <span style="color:#993300;"><strong>‘Ε, φυσικά εσύ είσαι γυναίκα, όταν μπλέκονται τα φουστάνια ξέρουμε τι γίνεται, δεν ξέρουμε;’ Αναρωτήθηκε ο σύζυγος και ο νεαρός γιος συμφώνησε βουβά. Την κοίταξαν απαξιωτικά και της κοπάνησαν την πόρτα φεύγοντας ξανά μέσα στη νύχτα. </strong></span><p> <span style="color:#993300;"><strong>‘Πάμε για ένα ποτό στο καπηλιό, εδώ δεν μας σηκώνει το κλίμα…’ ακούστηκε από τον άνδρα της, αφήνοντάς την ξανά μόνη. </strong></span><p> <span style="color:#993300;"><strong>Η Κατερίνα γύρισε στη φωτιά. Κατέβασε το κεφάλι της μετανιωμένα, νιώθοντας τα μάτια της να γεμίζουν δάκρυα. Κάθε φορά που αντιμιλούσε αυτό γινόταν. Έπρεπε να τελειώσει και αυτό το πλεκτό. Οι σκιές συνέχισαν να παίζουν πότε πάνω στον τοίχο, πότε στην καρδιά της κάνοντας την νύχτα ατελείωτη. </strong></span><p> <span style="color:#993300;"><strong>(εμπνευσμένο από τον πίνακα ζωγραφικής του Johannes Vermeer, ‘A Woman Holding a Balance’ 1662-1663 ) </strong></span> </p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-7694715077518547092?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-48265098763384202182007-10-29T23:33:00.000+02:002008-11-13T06:59:02.828+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RyZS_7fSMDI/AAAAAAAAAI4/EtRhsgmT65k/s1600-h/GEORGE+KAV..jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5126876484062031922" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RyZS_7fSMDI/AAAAAAAAAI4/EtRhsgmT65k/s400/GEORGE+KAV..jpg" border="0" /></a> <div align="justify"><strong><span style="color:#3333ff;">Μόλις είχα ξυπνήσει από τη νάρκωση. Αισθανόμουν ανάλαφρη αλλά και ζαλισμένη. Κοίταξα γύρω μου. Όλα είχαν αυτό το χρώμα του ξεπλυμένου πράσινου που κυριαρχεί στα χειρουργεία… Κάποιο λόγο καταπραϋντικό θα εξυπηρετεί, σκέφτηκα. Είχα ένα περίεργο είδος διαύγειας εκείνη την ώρα. Η μυρωδιά του αντισηπτικού μου χτυπούσε τα ρουθούνια, ενώ οι ήχοι καρφώνονταν στο μυαλό μου. <p></p></div></span></strong><p align="justify"> <span style="color:#3366ff;"><strong>Και μετά με ξαναπήρε ο ύπνος. Κυλούσα σαν να ήμουν πάνω σε μαγικό χαλί. Κάποιος με οδηγούσε χωρίς να κουνάω το μικρό μου δαχτυλάκι, στο δωμάτιο που προοριζόταν για μένα. Ένιωθα ότι κάτι είχε φύγει από πάνω μου αλλά δεν πονούσα ακόμα… </strong></span></p><p align="justify"> <span style="color:#3366ff;"><strong>Τους έδιωξα όλους. ‘Είμαι καλά, μια χαρά! Aλήθεια! Να πάτε όλοι να ξεκουραστείτε.’ Τους είπα. Άναψα την τηλεόραση και έβλεπα τις εικόνες να χοροπηδούν μπροστά μου. Λίγες ώρες πριν είχα κοντέψει να φύγω και τώρα έβλεπα καρτούν… πόσο περίεργη μπορεί να είναι η ζωή μας. Εναλλαγές τοπίων στην καρδιά μας αλλά και στο σώμα μας. Από την έρημο στο πράσινο λιβάδι και αντίστροφα. Ευτυχώς που έχω ακόμα δύναμη να πολεμάω, ευτυχώς… τουλάχιστον απόψε. </strong></span><p><span style="color:#3366ff;"><strong></strong></span></p><p align="justify"><span style="color:#3366ff;"><strong></strong></span></p><p align="justify"><span style="color:#3366ff;"><strong>photo by my friend George: </strong></span><a href="http://george29.blogspot.com/"><span style="color:#3366ff;"><strong>http://george29.blogspot.com/</strong></span></a></p><p align="justify"> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-4826509876338420218?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-53512138642061692792007-10-25T14:05:00.000+03:002008-11-13T06:59:03.141+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RyB54exfmnI/AAAAAAAAAIw/N7ztCmKrwf4/s1600-h/rainbow.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5125230387187915378" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RyB54exfmnI/AAAAAAAAAIw/N7ztCmKrwf4/s400/rainbow.jpg" border="0" /></a> <div><span style="color:#ffcccc;"><strong><span style="color:#cc33cc;">καλαμι,ελατο, κρισ-κραφτ, αμαξα &amp; φαλαινα! </div></span></strong></span><p align="justify"> Η φιλενάδα μου, η όμορφη και αξιαγάπητη, <span style="color:#cc33cc;"><strong>‘Μάουρα η βιβλιοφάγος’</strong></span>, <a href="http://maoura.blogspot.com/">http://maoura.blogspot.com/</a>, που πρέπει να είναι η μικρότερη μπλόγκερ, που με τιμά με τη φιλία της και τη ζεστή αγκαλιά της, μου έδωσε αυτές τις λέξεις! Αυθόρμητα, της έφτιαξα δώρο ένα παραμύθι! </p><p align="justify">Το μοιράζομαι με όλους σας με μια φωτεινή αγκαλιά! Γιατί όλοι μας κρύβουμε ένα παιδί κάπου εκεί πίσω, ναι εκεί! <p align="justify"><span style="color:#cc33cc;"><strong><em>Ο καιρός είχε φτάσει! Χριστούγεννα επιτέλους! Η μικρή πριγκίπισσα Μάουρα μόλις είχε γυρίσει από το σχολείο! Πέταξε το ροζ μπουφάν της και έτρεξε στο μαγικό Χριστουγεννιάτικο δέντρο που της είχαν φτιάξει η μαμά και ο μπαμπάς, για εκείνη και για τον αδερφό της… Ένα πελώριο έλατο γεμάτο φωτεινές πασχαλίτσες, πυγολαμπίδες και φωτεινά λουλούδια και στην κορυφή, ένα αληθινό φωτεινό αστέρι που λίγο πριν είχαν κόψει από τον ουρανό! </em></strong></span><p align="justify"> <span style="color:#cc33cc;"><strong><em>Εκεί η κάθε μπάλα ήταν από κρύσταλλο και έκρυβε μαγικές ευχές. Η Μάουρα, που ήθελε να δει τι κάνει η κάθε μπάλα, άρχισε να ψάχνει σιγά-σιγά γύρω από το δέντρο. Τότε είδε ένα καλάμι! </em></strong></span></p><p align="justify"> <span style="color:#cc33cc;"><strong><em>‘Μα τι να το κάνω το καλάμι εγώ; Χρειάζεται στο δέντρο;’ </em></strong></span></p><p align="justify"> <span style="color:#cc33cc;"><strong><em>Και πιάνει τη μπάλα στο τριανταφυλλένιο χέρι της. Εκείνη την ώρα αισθάνθηκε ότι ήταν καλοκαίρι. Τα τζιτζίκια τραγουδούσαν και τα μυρμήγκια κουβαλούσαν ακούραστα στις πλάτες τους τεράστιους σπόρους από στάρι. Είδε ότι βρισκόταν δίπλα στη θάλασσα και ψάρευε. Ένα καλάμι ήταν στο χέρι της και ένα ψάθινο καπέλο με σατέν κορδέλα σκέπαζε τα μεταξένια μακριά μαλλιά της. Και τότε αισθάνθηκε ότι κάτι έπιασε! Νόμισε ότι ήταν κάτι μικρό, αλλά δεν ήταν. Οι κύκλοι του νερού γίνονταν ολοένα και μεγαλύτεροι! </em></strong></span></p><p align="justify"> <span style="color:#cc33cc;"><strong><em>Μια άσπρη-ασημένια φάλαινα εμφανίστηκε μπροστά της χαμογελαστή. Η πριγκίπισσα Μάουρα, όχι μόνο δεν τη φοβήθηκε, αλλά της μίλησε. </em></strong></span></p><p align="justify"> <span style="color:#cc33cc;"><strong><em>‘Γιατί δεν με αφήνεις να ψαρέψω όμορφες πεταλούδες του ύπνου που βρίσκονται βαθειά μέσα στο βυθό;’ </em></strong></span></p><p align="justify"> <span style="color:#cc33cc;"><strong><em>Η φάλαινα άφησε γύρω της, ανυπόμονα, άσπρα κύματα σαν να ήταν κρισ-κραφτ και της πρότεινε. </em></strong></span></p><p align="justify"> <span style="color:#cc33cc;"><strong><em>‘Πάω να δω την ωραιότερη ανατολή του κόσμου και να ακούσω το τραγούδι του σύμπαντος!’ της είπε βιαστικά. </em></strong></span></p><p align="justify"> <span style="color:#cc33cc;"><strong><em>‘Περίμενε, περίμενε έρχομαι και εγώ να σε βρω!’ της είπε η Μάουρα. ‘Αλλά πώς να έρθω; Δεν έχω ουρά να σε ακολουθήσω… ’ και συννέφιασαν τα όμορφα μάτια της. Και η φάλαινα αποκρίθηκε. ‘Γιατί στενοχωριέσαι; Ανέβα πάνω μου, σαν να είσαι αμαξάς πάνω σε άμαξα και έλα μαζί μου!’ Πράγματι, και έτσι έγινε! Πήγαν μαζί και είδαν το ωραιότερο θέαμα του κόσμου! Ένα ουράνιο τόξο και έναν ήλιο όμορφο πολύ που τους χαμογελούσε! Η φάλαινα χαμογέλασε και της είπε ‘Τώρα είναι η ώρα να γυρίσεις πίσω! Να δεις και άλλη κρυστάλλινη μπάλα!’ και της έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο. Αν θέλεις να με ξαναδείς απλά πιάσε ξανά την κρυστάλλινη μπάλα!’ Και αμέσως, η Μάουρα βρέθηκε κάτω από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο! ‘Μάουλα έλα, ήρθε η ώρα να φάμε!’ τη φώναξε ο μικρός της αδελφός. Η Μάουρα γεμάτη χαρά, υποσχέθηκε να ξαναγυρίσει πίσω να δει τι κρύβουν και οι υπόλοιπες μπάλες! </em></strong></span></p><p align="justify"> <span style="color:#6666cc;">photo by</span>: <a href="http://www.cs.princeton.edu/~rywang/berkeley/singles/rainbows/fortissimo.html">http://www.cs.princeton.edu/~rywang/berkeley/singles/rainbows/fortissimo.html</a> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-5351213864206169279?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-1836916191547756542007-10-23T16:26:00.000+03:002008-11-13T06:59:03.363+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/Rx3438Ui6oI/AAAAAAAAAIo/NBKoB8LSJ2w/s1600-h/IMG_1738.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5124525590986287746" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/Rx3438Ui6oI/AAAAAAAAAIo/NBKoB8LSJ2w/s400/IMG_1738.JPG" border="0" /></a> <div><strong><em>Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην <span style="color:#33ccff;">Ελένη Γκίκα</span> που προχθές την Κυριακή με είχε 'καλεσμένη' της στο χώρο που φιλοξενεί τους bloggers, στο Κυριακάτικο Έθνος! </em></strong><p></p></div> <div><strong><em></em></strong></div> <div><strong><em><span style="color:#3333ff;">Ειλικρινά την ευχαριστώ για τα καλά της λόγια, την προτίμηση και το χώρο που διέθεσε για μένα! <p/></span></em></strong> <p></p></div> <div><strong><em></em></strong></div><div></div><div>Εδώ σας παραθέτω το κείμενο: <p></p></div> <div></div> <div> Τη συναντάμε στη διεύθυνση: <a href="http://www.alexandra-daily.blogspot.com/">http://www.alexandra-daily.blogspot.com/</a>. Η Αλεξάνδρα Μπελεγράτη, εκτός από μπλόγκερ είναι και συγγραφέας. Ως «ασκήσεις θάρρους» το είδε στο ξεκίνημα. Οι αναγνώστες, απολαμβάνουν τα δικά της υπέροχα κείμενα. Αλλά για το μπλογκ της ο λόγος στην ίδια: <p></p></div> <div> «Το μπλογκ ήταν η λογική συνέχεια της όψιμης προσωπικής επανάστασης που είχε προηγηθεί έναν χρόνο νωρίτερα. Αρχές του 2005 παραιτήθηκα από τη φυσιολογικήδουλειά μου (που έκανα για 13 ολόκληρα χρόνια), ολοκλήρωσα τις σπουδές μου στο London School of Journalism (Novel Writing) μέσω ίντερνετ και ξεκίνησα να γράφω βιβλία κάθε μέρα, ώρες ολόκληρες, χωρίς να ξέρω, ακόμα σήμερα που μιλάμε πού θα οδηγηθώ. <p></p></div> <div></div> <div>Αλλά ήμουν ιδιαίτερα εσωστρεφής... Ετσι, δύο αγαπητοί φίλοι, η Φωφώ, σκηνοθέτης και ο Χρήστος, συγγραφέας, μου πρότειναν ασκήσεις θάρρους. Γιατί δεν γράφεις σε ένα μπλογκ, έτσι ώστε να δει κόσμος τα γραπτά σου; Να εξασκηθείς; Να δοκιμάσεις διαφορετικά στυλ γραφής; Να αντιμετωπίσεις άλλα μάτια και καρδιές; Να αφήσεις να σε κρίνουν; Την άλλη μέρα το ξεκίνησα! <p></p></div> <div> Ετσι ξεκίνησα να γράφω συχνά-πυκνά και να προσπαθώ να βρω το στίγμα μου. Ηταν και είναι ο προσωπικός μου χώρος. Ο πειραματισμός μου στη γραφή. Τα προσωπικά μου στοιχήματα κάθε μέρα. Το καθημερινό μου σαλπάρισμα στη θάλασσα της σκέψης και της φαντασίας. Η παιδική μου χαρά, που όμως μοιραζόμουν, σιωπηλά, με πολλούς άλλους. Αλλά όλο αυτό γινόταν φυσικά, χωρίς πρόγραμμα. <p></p></div> <div></div> <div>Σιγά σιγά το μπλογκ εξελίχθηκε: Από απλή καταγραφή σκέψεων και συναισθημάτων, σε μικρές ιστορίες. Πράγματι αυτό που εκτιμώ ότι χαρακτηρίζει τη γραφή στο μπλογκ πλέον, είναι οι μικρές ιστορίες. Μέσα σε 300-400 λέξεις προσπαθώ να αγγίξω και να ευαισθητοποιήσω τους αναγνώστες. Δεν μου αρέσει να γράφω άσχημα, επιθετικά, μαύρα. Ξέρω ότι υπάρχει αυτή η διάθεση στις μέρες μας και από επιλογή προτιμώ να στρέφομαι στο φως, όπως λέω... <p></p></div> <div></div> <div>Θέλω να ξυπνήσει η αθωότητα που έχουμε θάψει μέσα μας. Η ελπίδα... η πίστη και η εμπιστοσύνη στον άνθρωπο και στις αξίες. Δεν αντέχω να επαναλαμβάνω γραπτώς την άγρια πραγματικότητα (φυσικά το σέβομαι σε άλλους). Γιατί; Γιατί πιστεύω ότι οι λέξεις έχουν δονήσεις και έχουν δύναμη στην ψυχή μας. Αλλες φορές το πετυχαίνω, άλλες προσπαθώ... Αλλες φορές γράφω τρυφερά, άλλες πικρά. Οπως μας φέρεται και η ζωή. Αλλες φορές είμαστε καλύτερα, άλλες χειρότερα. <p></p></div> <div> Λέω, ίσως αφελώς, ότι αποφεύγω να γράφω προσωπικές ιστορίες. Πράγματι. Ολες οι ιστορίες είναι στη σφαίρα του φανταστικού. Από την άλλη, οι ιστορίες αυτές είναι εγώ. Είναι το στίγμα μου, η άποψή μου, η κοσμοθεωρία μου, τα συναισθήματά μου, οι φιλτραρισμένες εμπειρίες μου... <p></p></div> <div> Ενα πράγμα θα σας πω. Παρ όλο που μου αρέσει η τεχνολογία, με το μπλογκ ξέρω τα βασικά. Απλά γράφω και ανεβάζω το κείμενο αυτό είναι όλο. Α, μπορώ να ανεβάζω και φωτογραφίες! Ούτε μουσική ούτε links ούτε τίποτα! Ακόμα δεν ξέρω πώς με έβρισκαν και με βρίσκουν όλοι αυτοί οι φίλοι! Γιατί απέκτησα φίλους πολύτιμους στην πορεία του μπλογκ. Φίλους που μοιράζομαι τα ίδια ενδιαφέροντα, τις ίδιες σκέψεις αλλά και ακριβώς αντίθετες και τόσο, μα τόσο ενδιαφέρουσες! <p></p></div> <div> Αν μου λέγατε σήμερα τι κρατάς από αυτό το μπλογκ θα έλεγα, το πολύπλευρο προσωπικό ταξίδι εξέλιξης και τους λίγους, πολύτιμους νέους φίλους». <p></p></div> <div></div> <div>Here is the link: <p></p></div> <div></div> <div><a href="http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=10041&amp;subid=2&amp;PubID=140049&amp;word=%E1%EB%E5%EE%DC%ED%E4%F1%E1+%EC%F0%E5%EB%E5%E3%F1%DC%F4%E7">http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=10041&amp;subid=2&amp;PubID=140049&amp;word=%E1%EB%E5%EE%DC%ED%E4%F1%E1+%EC%F0%E5%EB%E5%E3%F1%DC%F4%E7</a></div> <div></div> <div></div> <div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-183691619154775654?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-75868279183939839262007-10-14T22:32:00.000+03:002008-11-13T06:59:05.287+02:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RxJvy8Ui6nI/AAAAAAAAAIg/bkJGD7-3OhQ/s1600-h/umaxi016.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5121278647250119282" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RxJvy8Ui6nI/AAAAAAAAAIg/bkJGD7-3OhQ/s400/umaxi016.jpg" border="0" /></a> <div align="justify"><strong><span style="color:#996633;">Τα μάτια της δεν μπορούσαν να ξεκολλήσουν από το παράθυρο. Περνούσε σχεδόν όλη τη μέρα σε αυτό το παράθυρο. Κοιτούσε το τεράστιο κλουβί που είχε στον κήπο και ένα χαμόγελο πάγωνε στα χείλη της. Ένα τεράστιο δωμάτιο-κλουβί γεμάτο με εξωτικά πουλιά και δέντρα κάθε είδους. Κόκκινα, πράσινα, κίτρινα, πολύχρωμα και αεικίνητα. Άκουγε τα τιτιβίσματα άλλες φορές με χαμόγελο, άλλες με σπασμένα νεύρα, ανάλογα με τη διάθεσή της. Έμοιαζαν και εκείνα να ακολουθούν τις διαθέσεις της. </span></strong></div><p align="justify"> <strong><span style="color:#996633;">Άλλες φορές το τιτίβισμα ενός αηδονιού την έκανε να δακρύσει ενώ άλλες το κρώξιμο κάποιων παπαγάλων την τρόμαζε. Αλλά αυτή εκεί… Τα φρόντιζε και όσο περνούσε ο καιρός τόσο αγόραζε και άλλα. Και αυτό το κλουβί άρχιζε να μοιάζει σαν ζούγκλα. Μερικές φορές έκλεινε το παράθυρο και τα παρατηρούσε σαν εικόνα χωρίς ήχο, σαν να τα είχε παγώσει ο χρόνος, σαν ζωντανό πίνακα ζωγραφικής. Τα παρατηρούσε να κινούνται, να μαλώνουν, να διεκδικούν, να ερωτεύονται. Ποτέ της δεν είχε σκεφτεί να τα ελευθερώσει. Έτσι κυλούσαν τα χρόνια… </span></strong></p><p align="justify"> <strong><span style="color:#996633;">Εκείνο το πρωινό βγήκε στον κήπο. Είχε χιονίσει και το κρύο της περόνιαζε τα δάχτυλα. Περπατούσε και έκλαιγε. Είχε παραγγείλει το κλουβί εκείνο το βράδυ Δευτέρας, που έμαθε ότι εκείνος είχε φύγει. Εκείνη τη βραδιά που ένιωσε να πεταρίζει η ψυχή της, να θέλει να φύγει από το σώμα της και εκείνη την κράτησε με όλη της τη δύναμη, συγκρατώντας και πνίγοντας τα δάκρυά της. Από τότε μετρούσε τις μέρες με τιτιβίσματα. Άφησε την πόρτα ανοιχτή πίσω της και δεν γύρισε να κοιτάξει… Είχε έρθει η ώρα να ζήσει ξανά. </span></strong></p><p align="justify"><strong><span style="color:#996633;"></span></strong></p> <strong><span style="color:#996633;"></span></strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-7586827918393983926?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-76716471122392507942007-10-09T23:10:00.000+03:002008-11-13T06:59:05.653+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RwvglMUi6mI/AAAAAAAAAIY/hkbEucyp8hc/s1600-h/ionian24_b.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5119432331003882082" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RwvglMUi6mI/AAAAAAAAAIY/hkbEucyp8hc/s400/ionian24_b.jpg" border="0" /></a> <div>‘Εμένα και το νερό δεν μας χωρίζει τίποτα… Μόνο λίγα μέτρα. Μόνο αυτό μπορώ να κάνω τώρα. Όλα τα άλλα έχουν διαλυθεί στη ζωή μου. Έχω καταστραφεί οικονομικά, δεν έχω δουλειά, χρωστάω, κανείς δεν με θέλει, είμαι ένα ρεμάλι… Δεν έχω να χάσω τίποτα άλλο. Να, έτσι να κάνω το πόδι μου και όλα τελείωσαν. Και όλα ξεχάστηκαν. Και επιτέλους ηρέμησα!’ Άπλωσε το πόδι του στο κενό. <p> Του άρεσε αυτή η πτώση. Ένιωσε ότι πετάει. Και εκείνη τη στιγμή, άκουσε το θόρυβο του σκοτεινού νερού να τον καταπίνει. Έβλεπε το σκοτεινό νερό σιγά-σιγά να παίρνει χρώμα, ένα βαθύ μπλε, σαν να έβλεπε μπροστά του ένα είδος λυκόφωτος. Ήταν ένα είδος απόλαυσης. Μπορούσε να αντιδράσει αλλά δεν το έκανε, αντιστάθηκε στο ένστικτο αυτοσυντήρησης . Έκλεισε την ανάσα του και πάλεψε με την αναπνοή που ήθελε να βγει έξω. Πολέμησε και άλλο με τον εαυτό του και εκείνη τη στιγμή μετάνιωσε που δεν είχε βάλει βαρίδια στα πόδια του και πέτρες στις τσέπες. Όλα θα ήταν ευκολότερα. Προσπάθησε ξανά να συγκεντρωθεί στην πτώση. </p></div><div><p> Ξάφνου ένιωσε κάτι να τον τυλίγει. Τρόμαξε! Πανικοβλήθηκε! Ήθελε να πεθάνει ήσυχα. Να μην τον ταράξει κανείς… και να μην τον φοβίσει κανείς παρά μονάχα ο Θάνατος. Αλλά είχε υπολογίσει χωρίς την Μοίρα. Ένας ψαράς τραβούσε από πάνω, ξανά-τραβούσε με κόπο. ‘Αργύρη! Ρε Αργύρη κάτι βαρύ πιάσαμε! Έλα βόηθα με τα δίχτια ρε!’ Άκουσε μια πνιχτή φωνή. Λίγα λεπτά μετά βρισκόταν πάνω σε μια βάρκα! Τον είχαν ψαρέψει στην βάρκα Καπετάν-Ανδρέας, μεγάλη η χάρη του! Ο ψαράς με το βοηθό του σταυροκοπήθηκαν. Το ίδιο έκανε και ο φίλος μας. Ήταν ένα σημάδι. Έτσι βρεγμένος, βγήκε στο δρόμο και ξεκίνησε να περπατάει σφυρίζοντας μέσα στο σκοτάδι. Δεν είχε κάτι άλλο να φοβηθεί για απόψε. <p></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-7671647112239250794?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-75299254435872574032007-10-04T00:46:00.000+03:002008-11-13T06:59:05.932+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RwQOycUi6lI/AAAAAAAAAIQ/rZXHyb0Ctfc/s1600-h/man+ray.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5117231336358341202" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RwQOycUi6lI/AAAAAAAAAIQ/rZXHyb0Ctfc/s400/man+ray.jpg" border="0" /></a> <div><strong><em>‘Πάντα έχεις εύκολο το δάκρυ!’ Ήταν η μόνιμη παρατήρηση όλων από την πρώτη φορά που συνειδητοποίησα ότι αυτά τα αόρατα μαργαριτάρια κυλούν από τα μάτια μου, κάτι αιώνες πριν. Μου το έλεγαν σχεδόν καθημερινά, η μητέρα μου και ο αδερφός μου. Μάλιστα, με έλεγαν θεατρίνα. Πίστευαν ότι θα γινόμουν και διάσημη! <p></em></strong></p></div><div><strong><em></em></strong></div><div><strong><em>Είχα εκπαιδεύσει τον εαυτό μου να κλαίει μόνος του. Αφού ψαχούλευα την τουαλέτα της μαμάς, έβλεπα τις κολώνιες, φορούσα τα δαχτυλίδια της, το κραγιόν της, λουζόμουν με τη 'Μυρτώ', ερχόταν η ώρα της αυτοσυγκέντρωσης. Καθόμουν σε ένα καθρέπτη για ώρα και βυθιζόμουν στον εαυτό μου. Κοιτούσα προς τα κάτω και σκεφτόμουν το χειρότερο πράγμα που μπορούσε να μου συμβεί. Να μην είχα μαμά! Και τότε τα δάκρυα έπεφταν το ένα πίσω από το άλλο. Θυμόμουν τη ζοφερή μέρα του θανάτου του πατέρα και διαλυόμουν. Έκανα προβολή του φόβου και δημιουργούσα συναίσθημα. Αλλά όσο εξελισσόμουν, ηλικιακά να μην μπερδευόμαστε, τόσο αυτή η προβολή κρυβόταν και εξαφανιζόταν. Πάγωνα, δεν αντιδρούσα, γιατί έτσι με ήθελε η κοινωνία. Έβλεπα εικόνες κρεμασμένων, βασανισμένων, δυστυχισμένων και εγώ κοιτούσα ατάραχη. Στη Μέση Ανατολή, στη Αφρική, το βλέμμα παρέμενε ατάραχο. Είχα τρομάξει, δεν μπορούσα να κλάψω. Έκλαιγα χωρίς δάκρυα! <p></em></strong></p></div><p> <strong><em>Οι δικοί μου άνθρωποι με κοιτούσαν παραξενεμένοι. Πώς εγώ, αυτό το συναισθηματικό πλάσμα έγινα έτσι. Παγωμένη, χωρίς συναισθήματα… Μιλούσα απότομα, επιθετικά. Τους είχα ξαφνιάσει όλους και δεν τολμούσαν να μου μιλήσουν. Νευρίαζα! Είχα αναγκαστεί, χωρίς να το καταλάβω, λίγο-λίγο να γίνω κάτι άλλο. Γιατί κάθε μέρα έπρεπε να πολεμήσω εκεί που πήγαινα. Και όσο περισσότερο μαλακή και γλυκιά ήμουν και το έδειχνα, τόσο γύρω μου τα θηρία αλυχτούσαν και ήθελαν να επιτεθούν. Τους τρόμαζε η καθαρότητα του βλέμματος. Κάτι κρύβει αυτή έλεγαν. Δεν μπορεί τέτοια καλοσύνη. Κάτι θέλει! Άμυνα λοιπόν ήταν αυτή η παγωμάρα… Έφτασα στο σημείο να αγοράζω ψεύτικα δάκρυα γιατί τα μάτια μου είχαν στεγνώσει. </p></em></strong><strong><em><p></em></strong></p><p><strong><em>Και πώς να ξαναγεμίσει η καρδιά ζέστη; Πώς; Μέχρι εκείνη τη μέρα... Εκείνα τα μάτια τα έκαναν όλα. Εκείνα τα μάτια έφεραν πίσω τον ήλιο και τη χαρά. Εκείνα τα μάτια μου άνοιξαν την ψυχή… Σήμερα είμαι περισσότερο παιδί από τότε. Τολμώ να είμαι τόσο αληθινή γιατί έτσι με αγαπάει εκείνος, όπως είμαι… Τώρα δεν ντρέπομαι. Και ας συμφωνεί και εκείνος 'Πάντα έχεις εύκολο το δάκρυ!' </p></em></strong><strong><em><p></em></strong></p><p><strong><em></em></strong></p><p><strong><em>(photo: beloved Man Ray) <p/></em></strong></p><strong><em></em></strong> <strong><em><p> </p></em></strong><p align="center"><strong><em><span style="color:#ff0000;">Η 4η Οκτωβρίου 2007έχει οριστεί ως Διεθνής Ημέρα των Bloggers για την Βιρμανία.</span></em></strong></p><p><span style="color:#ff0000;"><strong><em> </p></em></strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-7529925443587257403?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-26788363310516656412007-09-18T16:23:00.000+03:002008-11-13T06:59:06.179+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/Ru_TNVNog3I/AAAAAAAAAH8/vx64_6JxCKM/s1600-h/IMG_1983.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5111536328074888050" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/Ru_TNVNog3I/AAAAAAAAAH8/vx64_6JxCKM/s400/IMG_1983.JPG" border="0" /></a> <div> Ο μεσημεριανός ήλιος έλουζε το επαρχιακό νοσοκομείο. Το μπλε ραφ αυτοκίνητο πλησιάζει σιγά-σιγά, μέχρι που φτάνει στην είσοδο που γκαζώνει ξαφνικά, για να μην το σταματήσουν οι φύλακες. Παρκάρουν και βγαίνουν έξω. Δύο άτομα, δύο γυναίκες, ανεβαίνουν βιαστικά τα μαρμάρινα σκαλιά μέχρι το 5ο επίπεδο, την Καρδιολογική Μονάδα, όπως έγραφε μια επιγραφή έξω από την διπλή πόρτα με το τζάμι. <p> Τα βήματα πάνω στον πλαστικό διάδρομο του νοσοκομείου πνίγονται. Οι άρρωστοι μόλις έχουν φάει και η μυρωδιά του φαγητού είναι έντονη. Τα ρουθούνια ενοχλούνται από αυτή την επίμονη μυρωδιά. Το δωμάτιο 513. Φτάσαμε. Η πόρτα ανοίγει με θόρυβο. <p> Το δωμάτιο του νοσοκομείου είναι πεντάκλινο. Τέσσερα μεγάλα παράθυρα φωτίζουν το χώρο, ενώ το απαλό αεράκι λικνίζει τις κουρτίνες. Πέντε γυναίκες ηλικιωμένες βρίσκονται μέσα και κοιτούν με περιέργεια αυτούς που τάραξαν την ησυχία τους. Το βλέμμα την αναζητά, ενώ μια γυναίκα με άνοια αρχίζει να ουρλιάζει ‘Πάρτε το από πάνω μου! Καίγομαι, καίγομαι σας λέω! Λυπηθείτε με!’ <p> Δίπλα της είναι. Κλεισμένα μάτια και μοιάζει με μωρό, χωρίς δόντια, αδύναμη, μικροκαμωμένη, τρυφερή, μοιάζει αβοήθητη. ‘Μαμά ήρθαμε! Ήρθε και η Κατερίνα, η εγγόνα σου! Δες την!’ της είπε με δυνατή φωνή η κόρη της. <p> Η κοπέλα την πλησίασε. Η γιαγιά είχε ακόμα κλειστά τα μάτια. Τα άνοιξε αλλά έβλεπε θολά. Δεν έβλεπε εδώ, ήταν αλλού. <p> Η εγγόνα άρχισε να τη χαιδεύει στα μάτια, στα μάγουλα, στο μέτωπο. Άρχισε να τη φιλάει, όπως φιλάμε ένα μωρό. Η γιαγιά είχε κλείσει τα μάτια της με αγαλλίαση. Είχε απόλυτη αδυναμία η μία στην άλλη, τριάντα χρόνια τώρα. Η εγγόνα αισθανόταν ότι βρισκόταν αλλού, σαν να έβλεπε την ψυχή να θέλει να φύγει. Της φάνηκε ότι είδε ένα περιστέρι να κάθεται στο στήθος της γιαγιάς. <p> ‘Είσαι το κορίτσι μου γιαγιά!’ έτσι την έλεγε πάντα, αφού η γιαγιά ήταν πάντα αεικίνητη, μικρόσωμη και έμοιαζε τουλάχιστον είκοσι χρόνια μικρότερη από την ηλικία της. Και έτσι της είχε βγει το υπέροχο παρατσούκλι. Η αντιστροφή των ρόλων, ειρωνικά πλέον είχε συμβεί… Νανούριζε η εγγόνα την γιαγιά. 'Θα έρθει το λεωφορείο;' ήταν η μόνη ερώτηση που έκανε η γιαγιά. 'Ναι, σε λίγο κάνε υπομονή' της απάντησε εκείνη. <p> Η ώρα πέρασε, η γιαγιά έκλεισε τα μάτια, η μάνα έμεινε, η εγγόνα ήθελε να φύγει. Δεν άντεχε άλλο. Κατέβηκε τα σκαλιά του νοσοκομείου ένα-ένα αργά, ενώ μια ηλιαχτίδα φώτιζε το πλατύσκαλο. </p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-2678836331051665641?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-15691810640939840072007-09-12T00:25:00.000+03:002008-11-13T06:59:06.648+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RucJFHnjTbI/AAAAAAAAAH0/y6brCHzAZW4/s1600-h/IMG_0030.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5109062285824052658" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RucJFHnjTbI/AAAAAAAAAH0/y6brCHzAZW4/s400/IMG_0030.JPG" border="0" /></a> <div><strong>‘Δυο τσιγάρα δρόμος.’ Έτσι έλεγε πάντα ο πατέρας που μας τηλεφωνούσε από τις στάσεις που έκανε κάθε πέντε ώρες. Αθήνα-Μόναχο με φορτηγό χειμώνα καιρό. Χρόνια δύσκολα. Που μια σοκολάτα και ένα πάζλ μετρούσαν σαν χίλια ευρώ για ένα οκτάχρονο παιδί. Έτσι ήταν τότε. Δεν είχαμε και εκτιμούσαμε… Τώρα τα έχουμε όλα δεδομένα, όλα εύκολα, όλα στο χέρι μας. </strong><p> <strong>Χριστούγεννα και εκείνος πάλι έλειπε. Η σιωπή στο σαλόνι του σπιτιού έκανε κρότο. Μόνο το ρολόι του τοίχου, ένας κούκος χτυπούσε τα λεπτά με πρόστυχη αυθάδεια, χωρίς σεβασμό για τη σιωπή που κρατούσαμε για εκείνον που έλειπε. Το τραπέζι στρωμένο, το τραπεζομάντηλο κολλαριστό, τα απλά λευκά σερβίτσια τοποθετημένα με ακρίβεια. Και ήμασταν οι τρείς μας… Η μαμά, η αδερφή μου και εγώ. Η μαμά με το ζόρι κρατούσε τα δάκρυά της. Της έλειπε και δεν ήθελε να το δείξει. Εγώ και η αδερφή μου κουνούσαμε αμήχανα τα πόδια μας ενώ το ραδιόφωνο έπαιζε παλιές ορχήστρες σουίνγκ από το τρίτο πρόγραμμα. </strong><p> <strong>Ήταν η μεγαλύτερη νύχτα της ζωής μου. Αυτή η έλλειψη, μέρα Χριστουγέννων. Το βράδυ εκείνο θυμάμαι ότι έκλαψα με όλη μου την ψυχή. Το φχαριστήθηκα. Δεν νομίζω κανείς να έχει ευχαριστηθεί όπως εγώ, αφού εκείνη την ώρα όλα μου έμοιαζαν σκοτεινά και άγρια. </strong><p> <strong>Εκείνο το πρωί, αν και υπναρού, ξύπνησα βιαστικά. Πέταξα τα σκεπάσματα στο πλάι. Μύριζε φρεσκοψημένος καφές, τσουρέκι και το σπίτι ήταν ήδη ζεστό, η σόμπα είχε ήδη πάρει μπροστά αγκομαχώντας. Πριν σπρώξω την πόρτα της κουζίνας, άκουσα ψιθύρους, γέλια. Και μετά κατάλαβα. Σχεδόν κλώτσησα την πόρτα και χύθηκα στην αγκαλιά του. Είχε έρθει. Εκείνη την ώρα κλαίγαμε και γελούσαμε όλοι μας από τη χαρά μας. Σκέτο πανηγύρι στο σπίτι! Και μου έδωσε και το δώρο μου. Ένα ζευγάρι κόκκινα λουστρινένια παπούτσια! Τρελάθηκα. Ήπια το γάλα μου, έφαγα μια τεράστια φέτα τσουρέκι και έτσι χορτάτη, επέστρεψα στο δωμάτιο να ξανακοιμηθώ, πλέον χωρίς έννοια. ‘Δυο τσιγάρα δρόμο’ το έκανε για να είναι κοντά μας… <p></strong></p><strong></strong></div><div><strong>(photo by me, σσ. είχα καιρό να μου'ρθει έτσι ξαφνικά μια ακόμα ιστοριούλα!) </strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-1569181064093984007?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-89423753843858305112007-09-10T19:59:00.000+03:002008-11-13T06:59:06.947+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RuV5E3njTaI/AAAAAAAAAHs/WA1hH-tiIoM/s1600-h/IMG_1987.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5108622476877974946" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RuV5E3njTaI/AAAAAAAAAHs/WA1hH-tiIoM/s400/IMG_1987.JPG" border="0" /></a> <div><span style="color:#00cccc;"><strong><em>Εχθές το απόγευμα καθόμουν στην παραλία. Ησυχία γύρω μου. Ελάχιστοι, δυο-τρεις άνθρωποι κολυμπούσαν χωρίς να ακούγοντα. Ησυχία… Η θάλασσα έμοιαζε με γιγαντιαία πισίνα. Το διάφανο νερό έμοιαζε σχεδόν ακίνητο, ίσα που θώπευε απαλά τα μικρά βότσαλα που αστραφτοκοπούσαν σαν λαμπερά πετράδια. <p> Η θάλασσα ήταν σαν να έπαιρνε από μέσα μου βάρη παλιά, στενοχώριες που με σκέπαζαν. Δεν κατάλαβα καν τον τρόπο… Με χαλάρωσε. Το ηλιοβασίλεμα, γεμάτο μαβιά και χρυσά χρώματα απλωνόταν στον ορίζοντα. Είχαν όλα ένα άγγιγμα χρονικής στάσης. Εκτός από αυτόν τον ήχο των κυμάτων. Αυτός ο ήχος σαν δείκτης αιώνιου ρολογιού μετρούσε τον χρόνο και εξαντλούσε τον χρόνο της μοναχικής μου ώρας εκεί. <p></em></strong></span></p></div> <div><strong><em><span style="color:#00cccc;"></span></em></strong></div> <div><strong><em><span style="color:#00cccc;">(φωτογραφία δική μου, χθες το βράδυ...)</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-8942375384385830511?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-16662365943851054002007-09-05T23:46:00.000+03:002008-11-13T06:59:07.147+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/Rt8Xs3njTZI/AAAAAAAAAHk/rXpcCuSPf6E/s1600-h/image-23630--600-0--.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5106826562072956306" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/Rt8Xs3njTZI/AAAAAAAAAHk/rXpcCuSPf6E/s400/image-23630--600-0--.jpg" border="0" /></a> <div><strong>αντιγράφω από το </strong><a href="http://www.stopclimatechange.gr/"><strong>www.stopclimatechange.gr</strong></a> <p></p></div> <div> <strong>10 + 1 τρόποι για να σώσουμε το κλίμα <p></strong></p></div> <div><strong></strong></div> <div><strong>1. Κλείνουμε την τηλεόραση, το στερεοφωνικό, και γενικά όλες τις ηλεκτρικές συσκευές από τον κεντρικό διακόπτη (δεν τις αφήνουμε σε κατάσταση stand by). Αν το κάνουμε αυτό θα έχουμε ετήσια εξοικονόμηση περίπου 30 € από τους λογαριασμούς του ρεύματος και μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα κατά 300 κιλά. <p></strong></p></div> <div><strong></strong></div> <div><strong>2. Αλλάζουμε τις λάμπες πυρακτώσεως στο χώρο μας με λάμπες εξοικονόμησης. <p></strong></p></div> <div><strong></strong></div> <div><strong>3. Όταν αγοράζουμε νέες ηλεκτρικές συσκευές, επιλέγουμε υψηλή ενεργειακή κλάση (Α++, Α+, Α). Αν έπιλέξουμε ψυγείο υψηλής ενεργειακής κλάσης τότε έχουμε ετήσια εξοικονόμηση 25 € και μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα κατά 25 κιλά. Αν επιλέξουμε πλυντήριο υψηλής ενεργειακής κλάσης ετήσια εξοικονόμηση 3 € και μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα κατά 30 κιλά. <p></strong></p></div> <div><strong></strong></div> <div><strong>4. Τοποθετούμε στην ταράτσα μας ένα φωτοβολταϊκό σύστημα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Αν το κάνουμε τότε θα έχουμε ετήσια απόδοση περίπου 500 – 700 € και μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα κατά 1,1 – 1,4 τόνους. <p></strong></p></div> <div><strong></strong></div> <div><strong>5. Τοποθετούμε ηλιακό θερμοσίφωνα. Αν το κάνουμε τότε θα έχουμε εξοικονόμηση τουλάχιστον 150 € το χρόνο και 1,5 τόνων διοξειδίου του άνθρακα. <p></strong></p></div> <div><strong></strong></div> <div><strong>6. Μαγειρεύουμε έξυπνα, σε σκεύη που εφαρμόζουν στις εστίες με το καπάκι κλειστό. Δέκα λεπτά πριν ετοιμαστεί το φαγητό κλείνουμε το μάτι. Δεν ανοίγουμε άσκοπα την πόρτα του φούρνου. Αν η βάση του σκεύους είναι 1-2 εκατοστά μικρότερη από την εστία, σπαταλάμε 20 – 30% περισσότερη ενέργεια. Κάθε φορά που ανοίγουμε την πόρτα του φούρνου, χάνεται το 20% της θερμότητας. <p></strong></p></div> <div><strong></strong></div> <div><strong>7. Προτιμάμε φορητό υπολογιστή και επίπεδη οθόνη, σβήνουμε την οθόνη και κλείνουμε από τον κεντρικό διακόπτη τα περιφερειακά συστήματα όταν δεν τα χρησιμοποιούμε. Αν το κάνουμε θα έχουμε ετήσια εξοικονόμηση περίπου 15 - 20 € από τα περιφερειακά και μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα κατά 150 - 200 κιλά περίπου. Οι φορητοί υπολογιστές καταναλώνουν έως και 93% λιγότερη ενέργεια από τους σταθερούς. <p></strong></p></div> <div><strong></strong></div> <div><strong>8. Χαμηλώνουμε τη θερμοκρασία πλύσης στο πλυντήριο ρούχων και πλένουμε μόνο όταν ο κάδος είναι γεμάτος. Αν το κάνουμε θα έχουμε εξοικονόμηση ενέργειας 30-50% ανά πλύση. <p></strong></p></div> <div><strong></strong></div> <div><strong>9. Δεν “ξεχνάμε” τους φορτιστές στην πρίζα όταν δεν τους χρησιμοποιούμε. Κάθε φορτιστής που χρησιμοποιούμε (κινητού ή ασύρματου τηλεφώνου, διάφορων ηλεκτρικών συσκευών), ειδικά αν είναι παλαιού τύπου, μπορεί να μας κοστίζει 2-3 € το χρόνο και η χρήση του να συνεπάγεται την έκλυση 20-30 κιλών διοξειδίου του άνθρακα. Καλύτερα να τους βγάζουμε από την πρίζα. <p></strong></p></div> <div><strong></strong></div> <div><strong>10. Το καλοκαίρι βάζουμε ανεμιστήρα για να δροσιστούμε και αποφεύγουμε τη χρήση κλιματιστικού. Μέσα σε 30 μόνο μέρες εξοικονομούμε περίπου 60 € και μειώνουμε τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου κατά 600-700 κιλά. <p></strong></p></div> <div><strong></strong></div> <div><strong>11. Η σωστή μόνωση του σπιτιού εξασφαλίζει δροσιά το καλοκαίρι και ζέστη το χειμώνα. Αποφεύγουμε έτσι τη χρήση ηλεκτρικού καλοριφέρ ή σόμπας. Αν τοποθετήσουμε διπλά τζάμια εξοικονομούμε 10% στο λογαριασμό της θέρμανσης. Αν επιπλέον αυτά έχουν θερμοδιακοπή χαμηλής εκπομπής, η εξοικονόμηση φτάνει το 20 – 30%. <p></strong></p></div> <div><strong></strong></div> <div><strong></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-1666236594385105400?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-70507479328688076222007-09-03T23:07:00.000+03:002008-11-13T06:59:07.575+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/Rtxry3njTYI/AAAAAAAAAHc/uHwToNE-uoI/s1600-h/IMG_0156_2.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5106074599198772610" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/Rtxry3njTYI/AAAAAAAAAHc/uHwToNE-uoI/s400/IMG_0156_2.JPG" border="0" /></a> <div>Τα τελευταία γεγονότα είναι ακόμα νωπά. Όλα προχωρούν σιγά-σιγά, όλοι μας προσπαθούμε να περπατήσουμε έχοντας στην πλάτη μας τεράστιο βάρος, κάνοντας ότι δεν τρέχει τίποτα. Κι όμως. Κουβαλάμε μέσα μας το βάρος της οικολογικής καταστροφής του τόπου μας, της Μεσογείου, του Κόσμου. Και για πρώτη φορά στην Ελλάδα, κάποιοι μιλούν σοβαρά για την οικολογία. Για πρώτη φορά ασχολούνται επί της ουσίας, τουλάχιστον τώρα! <p></p></div> <div></div> <div>Δεν ξέρω αν θα κάνουν κάτι... Εμείς αγαπάμε να μιλάμε μόνο. Ακούγομαι αρνητική, αλλά τόσα χρόνια η Ελλάδα έχει θάψει κυριολεκτικά τα θέματα οικολογίας και ευαισθητοποίησης για το περιβάλλον. Ξέρω όμως ότι αν δεν κάνουμε κάτι σύντομα, με πρόγραμμα και οργάνωση, θα καταστραφούμε μέσα σε λίγες δεκαετίες. Ερημοποίηση ονομάζεται η λέξη που θα χαρακτηρίσει τη χώρα αλλά και όλη τη Μεσόγειο. <p></p></div> <div></div> <div>Είναι τόσο απλά τα πράγματα. Πρέπει να βγούμε από τη 'βολή΄ μας. Να ενημερωθούμε, να ψάξοουμε. Η ίδια η συγκυρία μας κατευθύνει στην αντίδραση. Διαφορετικά τα πράγματα είναι τόσο απλά... Με γεωμετρική πρόοδο κατευθυνόμαστε προς την αφάνιση του είδους μας. Χάνουμε κάθε ποιότητα ζωής, μας λείπει ο καθαρός αέρας, καταστρέφουμε την πανίδα και την χλωρίδα της γης ασταμάτητα και πλέον, διαλύεται και ο υδροφόρος ορίζοντας. Οι επόμενες γενιές θα ταξιδεύουν στο εξωτερικό για να δουν χιόνι, αν επιζήσουν... Σε λίγο δεν θα έχουμε νερό. Δεν θα έχουμε ζωή. <p></p></div> <div></div> <div>Στο χέρι μας είναι, όλοι μας μπορούμε να αντιδράσουμε, αρκεί να το θέλουμε όλοι μαζί. Για ένα μέλλον γεμάτο όμορφες στιγμές, αυτές που είχαμε και εμείς σαν παιδιά, κάτω από τις φυλλωσιές του δάσους, δίπλα στην κελαριστή βρύση, ενώ υπήρχε ακόμα άνοιξη... <p></p></div> <div></div> <div>Στο χέρι μας, αρκεί να ενωθούμε όλοι μαζί!</div> <div></div> <div></div> <div></div> <div></div> <div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-7050747932868807622?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-89469638997450673242007-08-30T00:16:00.000+03:002008-11-13T06:59:07.787+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RtXjRHnjTXI/AAAAAAAAAHU/9T7l8nSQ0YI/s1600-h/IMG_1742.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5104235635936546162" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RtXjRHnjTXI/AAAAAAAAAHU/9T7l8nSQ0YI/s400/IMG_1742.JPG" border="0" /></a> <div align="center"><strong><span style="color:#33cc00;">Ας στείλουμε σε όσους υπέφερεραν αυτές τις μέρες θάνατο μικρό, ένα καταράκτη φωτός και δύναμη ψυχής.<p/></span></strong></div> <div align="justify"><span style="color:#009900;">RED CROSS: Just spoke to red cross in greece and they gave me the following details - this account is specifically for people abroad as they told me and is not updated till now in the site. Should you wish to crosscheck or ask any other questions, call their financial department here in athens: 0030-210-3603449, 3613563 <p/></span></div><div align="justify"> <span style="color:#009900;">Their bank details are the following:ATTICA BANK/indicate the message: </span></div><div align="justify"><span style="color:#009900;">'For the Fire in Greece' <p/> Red Cross Bank account no.: 069/84298361IBAN: GR5401600690000000084298361 SWIFT: ATTIGRAAXXX<p/></span></div><span style="color:#009900;"></span> <a style="LINE-HEIGHT: 1.2em" href="http://www.redcross.gr/" target="_blank">http://www.redcross.gr</a> <div align="center"><strong><span style="color:#ffcc00;"></span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-8946963899745067324?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-5240458278298740502007-08-25T15:23:00.000+03:002008-11-13T06:59:08.518+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RtKOyXnjTWI/AAAAAAAAAHM/eQils2sK9rk/s1600-h/giati.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5103298323748703586" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RtKOyXnjTWI/AAAAAAAAAHM/eQils2sK9rk/s400/giati.gif" border="0" /></a> <div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RtAf_nnjTVI/AAAAAAAAAHE/uQVT74WnDdw/s1600-h/Deer_i1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5102613555637865810" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RtAf_nnjTVI/AAAAAAAAAHE/uQVT74WnDdw/s320/Deer_i1.jpg" border="0" /></a> ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΠΥΡΟΠΑΘΩΝ ΠΟΥ ΑΝΟΙΞΕ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ: <p>BANK OF GREECE <p></p><p>Account Number: 2341103053 <p></p><p>IBAN: GR9801000230000002341103053 <p></p><p>SWIFT/BIC: BNGRGRAA. <a href="http://www.bankofgreece.gr/">http://www.bankofgreece.gr/</a> <p></p><p>Also, US Citizens of Greek origin created the following donation: "Plant Your Roots in Greece" and send them to <p></p><p>Chicago Community Bank Acct: # 459-0070-59 234 S Wabash Ave FL2-Chicago, IL 60604-2365 <p> </p><div><span style="font-family:courier new;"><strong>Δεν τελειώνει... Περιμένω να τελειώσει. Αλλά τα πράγματα χειροτερεύουν ώρα με την ώρα. Περιμένω να ξυπνήσω και να φύγει μακριά. Αλλά δεν κοιμάμαι. Δεν έχω λόγια. Θρήνος, οδύνη και σφιγμένα στόματα και στομάχια. Καρδιές γεμάτες πόνο και αγωνία. <p></strong></span></p></div> <div><span style="font-family:courier new;"><strong></strong></span></div> <div><span style="font-family:courier new;"><strong>Δεν έχω λόγια... είμαστε ανίκανοι μπροστά σε έναν αόρατο εχθρό. Άνθρωποι κάηκαν ζωντανοί, περιουσίες χάθηκαν. Έχουμε Εθνική καταστροφή. Ο καπνός πυκνός, τα αποκαϊδια πάνω μας, μέσα μας. Μόλις έσβησαν μια φωτιά κοντά μας... Ξανά. Οι τσάντες δίπλα στην πόρτα... τα λάστιχα έξω... τα αυτοκίνητα από τη μεριά του δρόμου που δεν έχει πεύκα, οι τέντες ανέβηκαν, τα παραθυρόφυλλα έκλεισαν, οι κουρτίνες τραβήχτηκαν. Είμαστε έτοιμοι να φύγουμε, σε περίπτωση που... <p></strong></span></p></div> <div><span style="font-family:courier new;"><strong></strong></span></div> <div><span style="font-family:courier new;"><strong>Είμαστε σε πόλεμο. <p></strong></span></p></div> <div><span style="font-family:courier new;"><strong></strong></span></div> <div><span style="font-family:courier new;"><strong>Κουράγιο, πρέπει να τα καταφέρουμε... <p/> </div></strong></span><span style="font-family:courier new;"><strong> <p></strong></span></p> <div></div> ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΣΤΙΣ 28/8/07: <p/></div><div>Εγώ τα έγραφα ξημερώματα δεύτερης μέρας, που έσκαγαν τα γκαζάκια δίπλα στο σπίτι μου. Εχω να κοιμηθώ τέσσερις μέρες. Τις βαλίτσες μόλις σήμερα τις έβαλα σε άλλο δωμάτιο. οι τέντες είναι ακόμα ανεβασμένες και κάθε δέκα λεπτά βγαίνω στο μπαλκόνι με αγωνία αφού οι φωτιές πετάγονται ξαφνικά. αν αυτό δεν είναι πόλεμος, τί είναι; Μόνο αυτό μπορώ να πω. <p/></div><div> </div><div>Δεν με ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ ΤΗ ΛΕΞΗ ξέρω μόνο εγώ πως τη χρησιμοποιώ σε προσωπικό επίπεδο. Ένας συνεργάτης του αδερφού μου έχει καεί στην εύβοια... Ένας γνωστός μου τα έχασε όλα στη ζαχάρω... Για τους πολίτες ήταν πόλεμος, όσο και αν μοιάζει πρόζα αυτό. </div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-524045827829874050?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-44834459014170652672007-08-21T13:39:00.000+03:002008-11-13T06:59:08.764+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RsrBuXnjTUI/AAAAAAAAAG8/5EEGM5lAgtQ/s1600-h/IMG_1894.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5101102530308558146" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RsrBuXnjTUI/AAAAAAAAAG8/5EEGM5lAgtQ/s320/IMG_1894.JPG" border="0" /></a> <div></div> <p><span style="color:#3333ff;"><strong><em>Η αιώνια μητέρα.<p/> </em></strong></span></p><p><span style="color:#3333ff;"><strong><em>Η απέραντη αγκαλιά.<p/></em></strong></span></p><p><span style="color:#3333ff;"><strong><em>Το τρυφερό άγγιγμα.<p/></em></strong></span></p><p><span style="color:#3333ff;"><strong><em>Η θεϊκά φτιαγμένη ουσία. Που άλλες φορές μας καταδιώκει και μας διαλύει και άλλες μας ακουμπά απαλά με τον τρυφερό αφρό της, παίζοντας με τα ακροδάκτυλά μας.<p/> </em></strong></span></p><p><span style="color:#3333ff;"><strong><em>Που μοιράζεται μαζί μας απλόχερα λίγη από την αιωνιότητά της...</em></strong></span></p><p><span style="color:#3333ff;"><strong><em> </em></strong></span></p><p><span style="color:#3333ff;"><strong><em></em></strong></span> </p><p> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-4483445901417065267?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-60868843579143755082007-07-25T11:22:00.000+03:002008-11-13T06:59:08.946+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RqcJGBps2xI/AAAAAAAAAG0/pyGvg7UX3z4/s1600-h/beach.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5091047902892841746" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RqcJGBps2xI/AAAAAAAAAG0/pyGvg7UX3z4/s320/beach.jpg" border="0" /></a> <div> <span style="color:#000099;"><strong>Αυτή η παραλία δίνει ενέργεια. Δεν ξέρω πως. Κάθε φορά που πηγαίνω, αλλάζω διάθεση. Όσο κουρασμένη όσο ταλαιπωρημένη και αν είμαι από τα προβλήματα της ζωής, εκεί κάτι γίνεται. Είναι σαν να πίνω το νερό της λησμονιάς, αφού τα χρώματα του κρυστάλλινου νερού, τα παιχνιδίσματα του φωτός πάνω στα κύματα σαγηνεύουν. Αυτή η θάλασσα είναι αποτέλεσμα σεισμογενούς υπεδάφους. Και αυτή η θάλασσα έχει και μια πηγή που προσφέρει καθάριο νερό. Τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, όταν οι άνθρωποι κρύβονταν από τους ανθρωποφάγους ανθρώπους, εκεί έβρισκαν και έπιναν νερό και μετά κρύβονταν στις σπηλιές για να ξαναβγούν το βράδυ, σαν αγρίμια. Τέλος πάντων… εδώ ήρθαμε για να χαλαρώσουμε. </strong></span><p> <span style="color:#000099;"><strong>Κλείνω τα μάτια μου κάτω από τα γυαλιά ηλίου και το σκοτεινό μου καπέλο. Ο ήλιος με σπρώχνει να μπω μέσα στο νερό, αλλά ο ύπνος με έχει ήδη νικήσει. </strong></span><p> <span style="color:#000099;"><strong>Χωρίς να καταλάβω ποιος μηχανισμός με οδήγησε, μεταφέρομαι στον ίδιο χώρο, αλλά σε άλλη διάσταση. Ήδη οι ανθρώπινες φωνές και τα αυτοκίνητα ακούγονται μακριά. Ακούω μόνο τον ήχο του κύματος. Λιώνω. Και ξαφνικά βρέθηκα να αιωρούμαι πάνω από τη θάλασσα, ακριβώς πάνω από την πηγή. Σαν να με συγκρατούν αόρατες λαμπερές κλωστές στην αρχή και μετά τίποτα, βρίσκομαι πάνω από την πηγή. Φοβάμαι, δειλιάζω, νομίζω ότι θα πέσω πάνω στα βράχια που αναβλύζει το νερό. Αλλά δεν πέφτω, παρά τον φόβο δεν πέφτω. </strong></span><p> <span style="color:#000099;"><strong>Το σώμα μου αναπνέει και βλέπει τα πάντα, αν και έχω τα μάτια κλειστά. Μυρίζει και αισθάνεται όπως δεν έχει αισθανθεί ποτέ του. Και τότε, ενώ έχω χαλαρώσει, συμβαίνει. Το σώμα μου αρχίζει και φωτίζεται τόσο σαν να έχω καταπιεί ένα μικρό φωτογενές άστρο. Ασταμάτητο φως και δύναμη διαχέει το σώμα και την ψυχή μου με ορμή σαν να με ξεπλένει φωτεινό νερό χρυσού καταράκτη. Δύναμη και αρμονία. Εκείνη την ώρα ήταν σαν να είμαι ένα με το σύμπαν. Έβλεπα αστέρια, κομήτες, ήμουν ένας κόκκος αστερόσκονης. Σαν να είχε ανοίξει ένα παράθυρο στον Κόσμο, στο Θεό... Δεν ήθελα να τελειώσει. Δεν ξέρω πόσο κάθισα εκεί. Καθόλου και πάντα, δευτερόλεπτο και αιώνα μαζί. </strong></span><p> <span style="color:#000099;"><strong>Ο αέρας φύσηξε δυνατά αγαπημένο χέρι με ακούμπησε ‘Έλα, δεν καίγεσαι τόση ώρα; Κοιμάσαι και δεν ακούς τίποτα!’ </strong></span><p> <span style="color:#000099;"><strong>Είχε έρθει η ώρα να τελειώσει. Ζαλισμένη και εξαντλημένη, σηκώθηκα και βούτηξα μέσα στο παγωμένο νερό. Αμέσως τα μάτια μου κατευθύνθηκαν προς την άκρη της παραλίας, στη Γλύφα. Εκεί που βρισκόμουν λίγη ώρα νωρίτερα. Από πάνω πετούσαν δυο γλάροι, κάνοντας έναν κύκλο. Εκείνα ίσως ήξεραν περισσότερα από μένα… </strong></span><p> (Έχουμε να τα πούμε καιρό αλλά έχω μια τραγική τενοντίτιδα που με ταλανίζει ενώ παράλληλα, κάνω διορθώσεις! Ήμουν σιωπηλή και μάζευα ενέργεια και πάω σιγά-σιγά. Εύχομαι να περάσετε όμορφα όσοι φύγετε από δω και πέρα και όσοι γυρίσατε να ξεκουραστήκατε σωματικά, πνευματικά και ψυχικά μαζεύοντας τη δύναμή σας). </p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-6086884357914375508?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-17480951721210785622007-06-29T07:52:00.001+03:002008-11-13T06:59:09.379+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RoSQQd48QJI/AAAAAAAAAGs/QQh_Nodmn-M/s1600-h/fire.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5081344892156526738" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RoSQQd48QJI/AAAAAAAAAGs/QQh_Nodmn-M/s320/fire.jpg" border="0" /></a> <div> Έχετε δει χιόνι από αποκαϊδια δάσους; Τρεις το βράδυ. Αυτό το παράξενο χιόνι, να πέφτει σιωπηλά, να φλερτάρει με τη λάμπα του δρόμου, ενώ η ατμόσφαιρα γίνεται αποπνικτική. Αίμα τα μάτια μου βλέπουν μπροστά τους. Ναι, όσοι ζείτε στην Αθήνα, πρέπει να είδατε χθες το βράδυ πάνω στα αυτοκίνητά σας. Όσοι ζείτε σε όλη την Ελλάδα κάπου κοντά σε δάσος, αισθανθήκατε τις πορτοκαλιές φλόγες να πλησιάζουν… <p> Τέτοια άγρια επιμονή και επιθυμία; Γιατί τέτοια θηριώδη αχόρταγη κατάσταση; Και μετά; Το χάος… Οι καπνοί από την Πάρνηθα γέμισαν όλη την Αθήνα. Το στομάχι μου ανακατεύεται, το κεφάλι μου είναι έτοιμο να εκραγεί βλέποντας το μαύρο σύννεφο να έχει καταπιεί τα γαλάζια σύννεφα. Ποιο είδος ανθρωποειδούς, υπανθρώπου και αρρωστημένου μυαλού καταστρέφει τους τελευταίους πνεύμονες της τσιμεντοκαλυμένης πόλης; Γιατί τους αφήνουμε όλοι μας! <p> Ποιος είναι τόσο γελοία κοντόφθαλμος που βάζει φωτιά για γρήγορο και ατιμώρητο κέρδος; Στην Ελλάδα των αδιάφορων, των ωχ-αδερφιστών ζούμε, το ξεχάσατε; Που δεν λειτουργεί τίποτα και κανένας δεν έχει ευθύνη για τίποτα. Που όλα λειτουργούν μόνα τους και ότι γίνει. Και όλα ισοπεδώνονται και φτιάχνουν μελλοντικές τσιμεντένιες ταφόπλακες για όλους μας. Έτσι ξαφνικά όλα γίνονται οικόπεδα, λίγο καιρό μετά. Και η νοοτροπία του ‘φτιάχνω βίλα μέσα σε πρώην δάσος’ συνεχίζεται με την ευλογία όλων. <p> Ένα απόλυτο τίποτα. Εκεί οδηγούμαστε μόνοι μας. Αδιαφορούμε για τον τελευταίο πνεύμονα της πόλης, αδιαφορούμε που καίγονται για μια μέρα 100 σημεία σε όλη την επικράτεια, αδιαφορούμε για την επιβολή νόμων, αφού το κράτος είναι ανύπαρκτο. Και για τα δέντρα, τα ζώα και τα έντομα που καταστράφηκαν, δεν φταίει κανείς. Όλα απλά… κοιτάμε την κοιλιά μας μπας και μας δώσει καμιά απάντηση. Και λίγο νωρίτερα, μόλις κάποιες βδομάδες νωρίτερα, έμοιαζα γραφική όταν περιέγραφα την ερημοποίηση της χώρας… ως μελλοντικό, εφιαλτικό σενάριο. <p> Ποιος φταίει; Φταίει η έλλειψη παιδείας, η έλλειψη ανθρωπιάς, η αναισθησία, οι πολίτες, το κράτος, ποιός; Πείτε μου! Πονάει η λογική μου… Κινδύνευσαν άνθρωποι και περιουσίες, περιοχές που λαχταρούσα να περάσω για να θαυμάσω το πράσινο. <p> Όχι, είμαστε νεοέλληνες… και ίσως σε λίγα χρόνια γίνουμε μετανάστες καιρού έτσι όπως δηλητηριάζουμε τον εαυτό μας. Νεοέλληνες που τρώμε κατσικάκι ενώ βλέπουμε τη φωτιά στο βουνό, νεοέλληνες που τραβάμε φωτογραφίες του πύρινου μετώπου από το κινητό… Αυτοί είμαστε όσο και αν δεν μας αρέσει. <p> Επιτέλους, ας πάψουμε να αδιαφορούμε! Επιτέλους, ο καθένας από μας, ας κάνει κάτι αφού άλλοι δεν κάνουν… Ας διεκδικήσουμε Ζωή από τις κοντόφθαλμες κυβερνήσεις όλων των κομμάτων. Μόνο έτσι θα ξυπνήσουν! Ας το διεκδικήσουμε όπως διεκδικούμε μια θεσούλα στο Δημόσιο! Ας το διεκδικήσουμε όπως σκοτώνουμε τον διπλανό μας για δυο μέτρα χωραφιού… Εκεί γιατί πολεμάμε τόσο; Γιατί αφορά τον εαυτό μας… Και το κάψιμο του δάσους μας αφορά περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Τι άλλο θα μας έκανε ως πολίτες να βγούμε έξω από τα ρούχα μας, να βγούμε στο δρόμο, πείτε μου τι! <p> Επιτέλους, ας απαιτήσουμε να αναδασωθούν τα καμένα! Μια φορά να το δω στα 35 χρόνια που ζω σε αυτή τη χώρα! Στην Πέμπτη δημοτικού είχαμε κάνει αναδάσωση με το σχολείο, και ακόμα καμαρώνω… Γιατί τα αφήσαμε όλα έτσι; Και δεν με ενδιαφέρει καμία πολιτική προσέγγιση. Καμία! Μ’ ενδιαφέρει η συνέχιση της ζωής… Κοιτάζω τα λιγοστά δέντρα (που έχουν απομείνει από προηγούμενη φωτιά) μπροστά από το σπίτι μου και κείνα εκεί αδύναμα με κοιτάνε και ζητάνε βοήθεια, ενώ είναι δεσμευμένα με τη γη, για τη ζωή τους και για τον θάνατό τους... <p> Το στόμα μου πικρό σαν να κάπνισα μόλις δυο πακέτα τσιγάρα. </p><p></p><p>(σσ. ώρα 8 το πρωί. μόλις έβαλαν φωτιά στα τελευταία δέντρα κοντά στο σπίτι μου).</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-1748095172121078562?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-67561921208982015822007-06-20T22:37:00.000+03:002008-11-13T06:59:10.218+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RnmCo7Sc2uI/AAAAAAAAAGk/7GWsTsZ1WgE/s1600-h/littlelake.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5078233694458403554" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RnmCo7Sc2uI/AAAAAAAAAGk/7GWsTsZ1WgE/s320/littlelake.jpg" border="0" /></a> <div><strong><span style="color:#993399;">Λόγω μεγάλης κόπωσης και αρκετής δουλειάς και για να μην κλείσω το μπλογκ, θα γράφω λιγότερο… όπως μου βγαίνει, χωρίς να το κρίνω. <p> Για να μην γίνεται η απόλαυση καταναγκασμός*, και για να μην χαθώ εντελώς από αυτό τον χώρο που αγάπησα τόσο… και που μου χάρισε νέους φίλους καρδιάς… αποφάσισα να χαλαρώσω λίγο τη συχνότητα γραφής. <p> Εύχομαι να με κατανοήσετε. <p> Θα έρχομαι όσο αντέχω και όσο έχω κάτι να πω! <p> Σας φιλώ και σας στέλνω κρυστάλλινες σκέψεις, <p> Αλεξάνδρα <p> </p><p> * ΣΟΣ. Διευκρίνηση! Δεν το αισθάνθηκα 'καταναγκασμό', αλλά φοβήθηκα, πολυ φοβήθηκα μην συμβεί. Απόλαυσα και απολαμβάνω την κάθε μου γραφή από τα βάθη της καρδιάς μου! </span></strong></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-6756192120898201582?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-60001877346897240112007-06-17T13:26:00.000+03:002008-11-13T06:59:10.465+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RnUM5bSc2tI/AAAAAAAAAGc/XRBVvUGb5KI/s1600-h/mirjagiechenland+219.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5076978335647324882" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RnUM5bSc2tI/AAAAAAAAAGc/XRBVvUGb5KI/s320/mirjagiechenland+219.jpg" border="0" /></a> <div>Κοιτάζω κάτω από το μπαλκόνι στο μπροστά μέρος του σπιτιού. Δυο μικρά κομμάτια περιποιημένου γκαζόν, δύο τεράστιες γλάστρες με κάτι που μοιάζει με έλατο και έχει τρεις μπάλες πράσινες καλό-κουρεμένες. Και μια βρυσούλα με ένα λιονταρίσιο κεφάλι στη δεξιά μεριά του χώρου ανακυκλώνει το νερό (λιοντάρι αρχαιοελληνικό και νερό φενγκ-σούι, λολ!). Τα χέρια μου ακόμα πονάνε από την δουλειά που έκανα εχθές, φουσκάλες στα δύο δάκτυλα του δεξιού μου χεριού, αφού τα είχα αφήσει όλα καιρό τώρα. Αλλά, άξιζε… Όλα τακτοποιημένα, οι πράσινες φυλλωσιές γυαλίζουν κάτω από τον δυνατό ήλιο, αφού καθαρίστηκαν και ποτίστηκαν με άφθονο νερό, ενώ από το απέναντι δασάκι τα καημένα πεύκα κοιτούσαν το νερό με λιγούρα. <p/> Και τώρα πρέπει να διασχίσω το σαλόνι και την κουζίνα και να πάω να δω και την πίσω μεριά… Κόπωση κυρίως ψυχολογική με κυριεύει… Εκεί η απόσταση είναι μεγαλύτερη από τη βεράντα μέχρι το έδαφος. Τέσσερις λεμονιές έχουν βαρύνει από τα πράσινα λεμόνια. Αλλά όλο το πίσω μέρος είναι γεμάτο σιχαμένα αγριόχορτα. Αναστενάζω… Κάθε χρόνο τέτοια εποχή κάνω αυτή τη δουλειά και όχι μια φορά. Αν βρέξει, ξανά τα ίδια… Ξεχορταριάζω με υπομονή, σιγά-σιγά, ελπίζοντας ότι αυτή τη φορά ο σπόρος δεν θα έχει μείνει, αφού προσπαθώ με επιμέλεια να βγάζω ένα-ένα από τη ρίζα αυτά τα περίεργα μωβ λουλούδια με αγκάθια που πληγώνουν τον κήπο με τις τριανταφυλλιές, τις λεβάντες, τον δυόσμο, το δεντρολίβανο και τις λεμονιές. Αλλά αυτά εκεί, η ρίζα τους γεμίζει το χώμα και προσπαθούν να κάνουν κατάληψη, αφού οι ρίζες τους μοιάζουν με κυψέλη κάτω από τη γη... <p> Παλεύω, ξέροντας ότι θα ξαναβγούν, αλλά ελπίζω ότι τώρα θα είναι λιγότερα. Δεν θέλω να ρίξουμε χημικά, είναι το ευκολότερο, για να καταστραφούν τα υπόλοιπα φυτά… </p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-6000187734689724011?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-13891041047811538842007-06-11T14:32:00.000+03:002008-11-13T06:59:10.828+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/Rm00Q7Sc2rI/AAAAAAAAAGM/jtOLUomoNFM/s1600-h/IMG_0930.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5074769820514048690" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/Rm00Q7Sc2rI/AAAAAAAAAGM/jtOLUomoNFM/s320/IMG_0930.JPG" border="0" /></a> <div><span style="color:#000099;">Ο ήλιος ήταν ήδη ψηλά. Μέρα διακοπών, γεμάτη υποσχέσεις ξεκούρασης κάτω από τον ήλιο και θαλασσινές βουτιές. Όλα έμοιαζαν στατικά αλλά δεν ήταν. Η φωνή της ακούστηκε δυνατή μέσα στην ησυχία του μεσημεριού, που έσπαζε μόνο από το τραγούδι των τζιτζικιών. <p> ‘Μπορείς να με συγχωρέσεις πραγματικά; Να βγει από την ψυχή σου; Μπορείς;’ <p> Εκείνος, αγουροξυπνημένος, την κοίταξε καλά-καλά. ‘Τι εννοείς; Τι έχεις κάνει;’ Η ψυχή του σφίχτηκε. Τα’χασε… Με το ζόρι κρατήθηκε να μην νευριάσει. Περίμενε να ακούσει ότι τον απάτησε, ότι τον κορόιδεψε, ότι δεν ήταν πια ο άνδρας που είχε ερωτευτεί. Πάγωσε… <p> Εκείνη κοίταξε το απέραντο γαλάζιο και ενώ έσταζε από εσωτερικό πυρετό, πήρε μια βαθειά ανάσα. Το βάρος μέσα της είχε γίνει ένα τεράστιο σκοτεινό μπαλόνι που έφραζε την αναπνοή της. ‘Με συγχωρείς για τις σιωπές μου, για τον μαζεμένο πόνο που ποτέ δεν εξέφρασα, για την συνεχή κυκλοθυμική μου διάθεση, για τις σκληρές κουβέντες μου, όταν πονούσα; Δεν έπρεπε… Αλλά τότε, μέσα στον εγωισμό μου, μέσα στην καταιγίδα που κουβαλούσα μέσα μου, ήσουν ο μοναδικός αποδέκτης. Το ευκολότερο θύμα. Και εσύ εκεί, να τα δέχεσαι όλα αδιαμαρτύρητα. Και μετά, η κάθε μέρα… Αφήσαμε την κάθε μέρα να μας παγιδεύσει, να μας μαγνητίσει, να μας αποσυνθέσει. Αφήσαμε τις ώρες να μας κρατήσουν μακριά, τις υποχρεώσεις και τα θέλω των άλλων να μας αποκόψουν. Σε αυτό φταίμε και οι δυο.’ <p> Ο άνδρας την κοίταξε απορημένος ‘Γιατί τώρα τέτοια αυτογνωσία; Γιατί τώρα τέτοιος πόνος αγαπημένη μου; Νεραϊδεμένη μου;’ Της χάιδεψε τα μαλλιά, της φίλησε τα μάτια με τρυφερότητα. Η αγάπη του άνδρα ήταν έκδηλη. <p> Εκείνη βούρκωσε και άνοιξε την πόρτα των λυγμών. Κομμάτια αλατιού που είχαν γίνει βουνά και σταλακτίτες μέσα της, άρχισαν να ραγίζουν υπό την πίεση της αλήθειας. Ήταν απαρηγόρητη. Κάτι είχε ξεκλειδώσει τον κλειστό εαυτό της και είχε βγάλει από μέσα της τα θηρία που την κατέτρωγαν χρόνια τώρα. Είχε έρθει η ώρα, τόσο απλά. ‘Έχεις καταλάβει τι ρίσκο είναι η αγάπη κάθε μέρα; Πόσο μπορεί να σε πληγώσει εκεί που δεν το περιμένεις; Όταν είσαι ερωτευμένος όλα είναι εύκολα. Αισθάνεσαι την καρδιά σου να φτερουγίζει, την αναμονή να σου προκαλεί ζαλάδα, δεν πεινάς, όλα είναι τραγικά εύκολα. Όπως και ο χωρισμός… Μέσα στον πόνο σου έχεις μια ευκολία: Αποφασίζεις και τελειώνεις κάτι ακόμα και αν έχεις μεγάλο μερίδιο ευθύνης στη σχέση. Πάει και αυτό… Αλλά το να μένεις και να πολεμάς; Να δουλεύεις πάνω στη σχέση σου με αγάπη! Να οδηγείσαι στην εξέλιξη… Είναι κάτι άλλο. Απαιτεί τεράστια αποθέματα ενέργειας, δύναμης, που αν φυσικά έχεις αισθήματα για τον άλλο, είναι όλα απλά. Η αγάπη έχει ιδιαίτερο πόνο… ’ <p> Και συνέχισε: ‘Και αν αύριο δεν υπάρχει εξέλιξη; Αν δεν υπάρχει; Αν κουραστείς να με συγχωρείς; Αν σταματήσεις να με νοιάζεσαι; Αν σταματήσω εγώ; Αν πάψω να νοιάζομαι για την ύπαρξή σου, για την καρδιά σου, για τον πόνο και τις ανησυχίες σου; Πού το ξέρω; Ποιος το καθορίζει; Αν πάω σε μια αστρολόγο, μια καφετζού, ένα μέντιουμ, κάποιον που βλέπει το μέλλον… θα μου πει την αλήθεια; Ή θα με μπερδέψει χειρότερα; Και πρέπει να ακούσω κάποιον ξένο για αυτά που θέλω και πιστεύω; Τι να κάνω;’ <p> Εκείνος ήπιε λίγο κρύο νερό από ένα πλαστικό μπουκάλι που είχε θαμμένο στην άμμο ‘Ένα πράγμα θα σου πω: Μεγαλώνουμε χρόνια τώρα μαζί, μιλάμε για τις μεγαλύτερες αλήθειες μας ανοιχτά, τόσο που κάποιοι άλλοι ποτέ τους δεν τόλμησαν, γιατί πονάνε πολύ. Αμφισβητούμε, διαλύουμε τα πάντα και πάλι κάτι μας ενώνει. Ίσως είναι αυτό. Γεννιόμαστε ξανά από τις στάχτες μας, από τον πόνο μας. Αυτό είναι. Αυτό είναι αγάπη τελικά. Η αντοχή του συναισθήματος. Ο αγώνας μας να είμαστε ο ένας το μισό του άλλου.’ <p> Την πήρε από το χέρι και σιγά-σιγά μπήκαν στο κρυστάλλινο νερό του Αιγαίου. Μέσα στο πέρασμα του χρόνου, αυτή τη φορά ήταν η δική της σειρά να λυγίσει, να φοβηθεί. Αλλά είχαν ένα μυστικό. Ήξεραν ότι ήταν απλά άνθρωποι και ο ένας αγαπούσε τον άλλο με τις ανασφάλειές του. Και ότι η αγάπη είναι παράλληλα τόσο θνητή αλλά και τόσο θεϊκή… Μερικά πράγματα είναι απλά… <p/> </span></p></div> (φωτογραφία από μένα, από ένα αγαπημένο, καλοκαιρινό μέρος)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-1389104104781153884?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-73816303007359101542007-06-05T16:32:00.000+03:002008-11-13T06:59:11.091+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RmVmnLSc2qI/AAAAAAAAAGE/5E1aJtm1Vwk/s1600-h/truegreece_wallpaper.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5072573378533841570" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RmVmnLSc2qI/AAAAAAAAAGE/5E1aJtm1Vwk/s320/truegreece_wallpaper.jpg" border="0" /></a> <div><span style="color:#000099;">Η Άννα είναι καταμεσής στο πέλαγο. Είναι καλοκαίρι. Η μέρα ηλιόλουστη, τόσο που αρχίζει η επιδερμίδα να ‘τραβάει’. Αρχικά αισθάνεται ήρεμη, γαλήνια, αφού η θάλασσα φλερτάρει απαλά με τις χρυσές αχτίδες του ήλιου. Το ιώδιο μυρίζει έντονα στα ρουθούνια. <p> Χιλιοστά δευτερολέπτων αργότερα, η διάθεση αλλάζει. Το κεφάλι της πονάει, όσο και το σώμα της, τυλιγμένο σε εμβρυακή στάση, αισθάνεται σαν να την έχουν τρυπήσει εκατοντάδες καρφίτσες. Και η βάρκα κουνάει περισσότερο από όσο αντέχει το σώμα της. Τρέμει κάθε φορά που η κίνηση του κύματος μετακινεί το πλωτό όχημα. Τα μάτια κλείνουν, δεν αντέχουν άλλο το σφυροκόπημα του άστρου. Δεν έχει μηχανή, δεν έχει κουπιά. Καταμεσής στο πέλαγος, οδηγός μόνο μια αόρατη κλωστή που την οδηγεί εκεί που είναι το τυχερό της. Γύρω δεν ακούγεται τίποτα. Σαν να έχει παγώσει αυτή η γη που διαβαίνει με αυτόν τον περίεργο τρόπο… και μόνο η βάρκα να κυλά αργά πίσω από αυτό το σχοινί που κάπου την πάει. <p> Δεν ξέρει πώς βρέθηκε εκεί. Ξέρει όμως ότι δεν ελέγχει τίποτα. Είναι από αυτές τις στιγμές, που απλά δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Και βλέπει μπροστά της μια φιγούρα διάφανη, σχεδόν αόρατη, γεμάτη φως και ιριδισμούς να την οδηγεί απέναντι. Σε μια φωτεινή σπηλιά. Και τότε αρχίζει να καταλαβαίνει. Φεύγει… Αρχίζει να της αρέσει. Ο πόνος είναι πλέον μνήμη, δεν είναι παρόν. Χαμογελά. Σηκώνεται και κάθεται κανονικά στη θέση της. Με αγωνία ή μάλλον όχι, με επιθυμία… Το πρόσωπό της έχει χαλαρώσει, τα χέρια της έχουν ακουμπήσει απαλά, σαν φτερούγες τα σημεία που θα έπρεπε να υπάρχουν κουπιά. <p> Αλλά τότε, αισθάνθηκε ένα δυνατό πόνο στο στήθος. Άκουσε θόρυβο, φωνές. Μπιπ-μπιπ… Ακούστηκαν μηχανικοί θόρυβοι, αναταραχή από βουητό. ‘Έλα, μην φεύγεις, έλα!!!’ άκουσε μια φωνή με ιδιαίτερη αγωνία να φωνάζει, δεν ήξερε σε ποιον. <p> Ξύπνησε σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου. Ήθελε να επιστρέψει εκεί, στη βάρκα, στο πέλαγος… γύρισε και κοίταξε δίπλα της. Τα μάτια της κόρης της και του άνδρα της ήταν εκεί και κατάλαβε ότι υπήρχε λόγος που επέστρεψε. Πλέον όμως δεν φοβόταν. Θα περίμενε με χαρά να γυρίσει… <p></p></div></span> <span style="color:#000099;"><p></span></p>><p></p><p>photo: <a href="http://www.truegreece.com">www.truegreece.com</a> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-7381630300735910154?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-27738990818098750952007-06-02T10:23:00.001+03:002008-11-13T06:59:11.486+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RmEbPIaqiPI/AAAAAAAAAF8/vKYWNUqDvxg/s1600-h/paolo.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5071364602167199986" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RmEbPIaqiPI/AAAAAAAAAF8/vKYWNUqDvxg/s320/paolo.jpg" border="0" /></a> <div><span style="color:#009900;">Άκουσα πρόσφατα ότι αυτός ο συγγραφέας έχει σπάσει όλα τα ρεκόρ Γκίνες. Είναι ο πιο πολυδιαβασμένος μετά τη Βίβλο! Αυτή ήταν η αφορμή. <p> Κριτικός βιβλίων δεν είμαι. Ούτε μ’ αρέσει να γράφω σε αυτόν εδώ τον προσωπικό αλλά και δημόσιο χώρο τη γνώμη μου για άλλους συγγραφείς. Συνήθως εικόνες και ιστορίες που ξεμπλέκονται από το δάσος του μυαλού μου γράφω εδώ… Απλή αναγνώστρια είμαι και εγώ όπως πολλοί άλλοι φίλοι βιβλιόφιλοι. Για έναν όμως συγγραφέα χρωστάω πέντε γραμμές και δεν θα μιλήσω για ένα βιβλίο, αλλά για το πως βλέπω αυτό το φαινόμενο. Ακολούθησα όλη του την βιβλιογραφία χρόνια τώρα, εκτός της φετινής του δουλειάς, τη ‘Μάγισσα του Πόρτο Μπέλο’. Έχοντας πάντα σχέση αγάπης-μίσους μαζί του, το παραδέχομαι… <p> Ο Πάολο Κοέλο είναι ζωντανό παράδειγμα αυτού που λέμε ότι ‘η πένα του συγγραφέα μπορεί να κάνει επανάσταση’. Όταν ο ‘Αλχημιστής’ και το ‘Πέμπτο Βουνό’ έγιναν παγκόσμια επιτυχία, πολλοί κράτησαν στην αγκαλιά τους την φράση ‘όταν θέλεις κάτι πολύ, το σύμπαν συνομωτεί για να το πετύχεις’, ή ‘θα ήταν ο κόσμος καλύτερος εάν οι άνθρωποι προσπαθούσαν να είναι αρεστοί στους άλλους και απλά να προσπαθούσαν να ακολουθήσουν τα όνειρά τους.’ Σε μερικούς οι φράσεις αυτές ακούγονται σαν φράσεις από εφηβικό ημερολόγιο. Αλλά άλλοι φωτίστηκαν μέσα στη σκοτεινιά της καθημερινότητάς τους. Με αφορμή τις δικές του αναζητήσεις σε ιερούς ή μη τόπους, ακολουθώντας του τα μονοπάτια ανάμεσα σε βουνά και την εσωτερική αναζήτηση της Ψυχής, πήραν αφορμή να δουν μέσα τους τη μεταφυσική προσέγγιση του ανθρώπου με το Θείο, σε κάθε του μορφή (και για τον Κοέλο, ήταν κυρίως θηλυκή η Θεία δύναμη). <p> Αισθάνθηκαν πολλοί από μας ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα εποχή. Επίσης η αίσθηση ότι ο καθένας από μας έβρισκε τόσα πολλά να ταυτιστεί με τα βιβλία του ήταν κάτι το μαγικό. Ίσως σπάνια τόσοι πολλοί αναγνώστες από τόσο διαφορετικά περιβάλλοντα και αντιφατικές χώρες έβρισκαν κοινές ανησυχίες. <p> Αυτός ο άνδρας με την ιδιαίτερη λατρεία του προς τον Θεό, με τα μυστικιστικά του ενδιαφέροντα (που δεν μας αποκαλύπτει στο βαθμό να κατηγορηθεί ως αιρετικός από την Καθολική εκκλησία), που γράφει μέσα σε δύο εβδομάδες το κάθε του βιβλίο (όπως γράφει σε μια του συνέντευξη) και μέσα σε έξι μήνες το έχει έτοιμο, αφού το δουλέψει στο μυαλό του για δύο χρόνια, ξέρει να χτυπά στο ρυθμό της καρδιάς του αναγνώστη. <p> Έχουμε φτάσει σε μια εποχή, που ειδικά ο Δυτικός πολιτισμός τρίζει αν όχι συθέμελα, επικίνδυνα. Έχοντας το προνόμιο της αμφισβήτισης και της αναζήτησης, αφού έχουμε εξασφαλίσει, τουλάχιστον μέχρι τώρα, το προνόμιο της εξασφάλισης τροφής και στέγης, εμείς οι Δυτικοί ή Δυτικοτραφείς, ψάχνουμε για την Αλήθεια. Και ο Κοέλο βρέθηκε την κατάλληλη στιγμή στο κατάλληλο μέρος, γράφοντας τα σωστά, για τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, πράγματα. Τίποτα φυσικά δεν είναι τυχαίο, ειδικά όταν πρόκειται για επανάληψη επιτυχίας, ειδικά σε παγκόσμιο επίπεδο. Ο τρόπος που η Δυτική εκκλησία προσεγγίζει τις ανησυχίες μας έχει ξεφτίσει και δεν πείθει τον διψασμένο για γνώση και πίστη άνθρωπο. Και εκεί ακριβώς εμφανίστηκε ο Κοέλο. Έδωσε λύσεις σε σκέψεις ή τουλάχιστον, μαλάκωσε και φώτισε το κενό που υπήρχε, ίσως… <p> Έχει κατηγορηθεί για λαϊκισμό, για απλοϊκή προσέγγιση, για γενικεύσεις και απλουστεύσεις. Επίσης, από ένα σημείο και μετά έχει κατηγορηθεί ότι επαναλαμβάνεται. Το ‘Ζαχίρ’ και η έρημος που κυριαρχεί μέσα του, ήταν, για μένα, το ναδίρ της συγγραφικής του παραγωγής. Απόλυτη απογοήτευση… με το ζόρι το τελείωσα. Απ’ την άλλη ‘εύκολα’ βιβλιαράκια όπως ο ‘Πολεμιστής του Φωτός’ γεμάτα δύναμη και αισιοδοξία, ποτέ δεν μένει στο σπίτι μου. Πάντοτε χάνεται από τη θέση του στη βιβλιοθήκη μου. Το χαρίζω σε κάποιον που ίσως το έχει περισσότερη ανάγκη από μένα τη δεδομένη χρονική στιγμή. Και δουλεύει, σε όποιον θέλει να δουλέψει… <p> Σε προσωπικό επίπεδο, απέφυγα να πάρω το 'Πέμπτο Βουνό' και τον 'Αλχημιστή' αλλά και το 'Ημερολόγιο ενός Μάγου' - για εμένα αυτά αποτελούν ένα είδος τριλογίας - όσο γινόταν ο χαμός (με τρομάζει αυτό και με κρατά σε λίγη απόσταση από τα πράγματα) και τα διάβασα με χρονοκαθυστέρηση δύο ετών. Τα βιβλία ‘Έντεκα Λεπτά’ και ‘Στις όχθες του Ποταμού Πιέδρα Κάθισα και Έκλαψα’, είναι αυτά που μου άρεσαν περισσότερο. Το πρώτο, γιατί επιτέλους είδα ότι μπορεί να γράψει και σκληρά ρεαλιστικά και του πάει πολύ αυτό το είδος γραφής και το δεύτερο, γιατί είμαι ιδιαίτερα ρομαντική και αυτή η ιστορία αγάπης, μου πήγε πολύ. Και ο 'Διάβολος και η Δεσποινίδα Πριμ' & η 'Βερόνικα αποφασίζει να πεθάνει' ήταν καλά... Τόσο υποκειμενικά λοιπόν όλα αυτά. <p> Όσο υποκειμενικά μιλάει σε εκατομμύρια ανθρώπους σε όλη τη Γη. Κάποιοι λένε ότι έχει αλλάξει η ζωή τους, από τότε που διάβασαν ειδικά τα πρώτα του βιβλία. Κάτι βρίσκουν μέσα στα βιβλία του που τους αφυπνίζει. Και όσο και αν τον βρίζουν οι επικριτές του, εκτιμώ ότι κατά βάθος ίσως εύχονταν να είχαν λίγη από τη δική του επιτυχία. Φυσικά υπάρχουν άλλου είδους βιβλία όπως το ‘Secret’ που βοηθούν κάποιον να ‘εξελιχθεί’ και λένε ότι εφόσον θέλεις να προχωρήσεις, προχωράς. Και ναι, έχει σάιτ, όπου εκεί μιλάει για το ίδρυμα (για παιδιά και ηλικιωμένους) που συντηρεί ανάμεσα στις φαβέλες του Ρίο, για τα wallpaper που μπορεί κάποιος να ‘κατεβάσει’ έχοντας αυτόν ως κεντρικό θέμα (!), για την απαγόρευση που έχει βάλει στο να γίνουν τα βιβλία του ταινίες (έδωσε μέχρι δύο εκατομμύρια δολλάρια για να πάρει πίσω συμβόλαιο που επέτρεπε την προσαρμογή ενός βιβλίου του σε ταινία) όπως λέει 'προτιμώ τα βιβλία μου να δημιουργούν εικόνες για τους αναγνώστες', τα αυτόγραφα που στέλνει ταχυδρομικώς, και τόσα άλλα προϊόντα για τους φανατικούς του αναγνώστες. Τελικά εκτός από συγγραφέας, είναι προϊόν βιομηχανίας πλέον (δηλαδή συγγραφέας best seller); Τον φτιάξαμε γιατί τον είχαμε ανάγκη; Αντέχει να ξεπεράσει πλέον τον εαυτό του; Θα διαβάζουμε οτιδήποτε (ανεξαρτήτου ποιότητας) γράφει πλέον, επειδή έχει το 'μαγικό χέρι' ή την Θεόσταλτη τύχη ή γιατί είμαστε περίεργοι; Ερωτήσεις χωρίς απαντήσεις… <p> (ΣΣ. Δεν τον κατηγορώ για τίποτα. Σκέψεις και προβληματισμούς μόνο καταθέτω. Τον θαυμάζω για το έργο του και για την προσπάθειά του. Είναι εκείνος που μαζί με την Τ. Κ. Ρόουλινγκ τη συγγραφέα του ‘Χάρρυ Πότερ’ έφερε την επανάσταση στη συγγραφή του 21ου αιώνα (όσον αφορά πωλήσεις, να μην μπερδευόμαστε), ο καθένας για απόλυτα διαφορετικούς λόγους και απευθυνόμενος σε, ίσως, διαφορετικά κοινά. Και ίσως διαβάσω το τελευταίο του βιβλίο το βαθύ καλοκαιράκι, κάτω από μια ομπρέλλα... δίπλα στη θάλασσα για να αγαλλιάζει η ψυχή και το πνεύμα μου, έχοντας και πάλι αντιφατικές σκέψεις μέχρι να το διαβάσω. Εμένα μ'αρέσει να ταξιδεύω με τα βιβλία του και εκείνος το καταφέρνει, τις περισσότερες φορές, καλά. Πάλι διχασμένη μου φαίνεται ότι είμαι... δεν πειράζει, μερικές φορές δεν υπάρχει άσπρο-μαύρο, υπάρχουν και οι αποχρώσεις του γκρι). <p> </span></p></div> <div><span style="color:#009900;">φωτογραφία, από το site του </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-2773899081809875095?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-64613819325628992622007-05-31T22:46:00.001+03:002008-11-13T06:59:11.851+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/Rl8mQYaqiOI/AAAAAAAAAF0/D2ISQiFTE0I/s1600-h/fakellaki_malpractise.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5070813768316520674" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/Rl8mQYaqiOI/AAAAAAAAAF0/D2ISQiFTE0I/s320/fakellaki_malpractise.jpg" border="0" /></a> <div></div> <span style="color:#666666;"><strong><em>τίποτα άλλο...</em></strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-6461381932562899262?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-41695611231972327472007-05-26T15:01:00.000+03:002008-11-13T06:59:12.067+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/Rlgia4aqiNI/AAAAAAAAAFs/RXSZbsLBgwE/s1600-h/IMG_0155.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5068839225821661394" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/Rlgia4aqiNI/AAAAAAAAAFs/RXSZbsLBgwE/s320/IMG_0155.JPG" border="0" /></a> <div><span style="color:#000099;"></span></div><div><span style="color:#000099;"> Το έχετε σκεφτεί ποτέ; Όσο περνάει ο καιρός (και μένω κοντά σε μέρος με πεύκα) και κάθε χρόνο σε μεγαλύτερη έκταση, βρίσκω μπροστά στο σπίτι μου, στον κήπο και στο μπαλκόνι μου ετοιμοθάνατες μέλισσες και σφήκες, ανίκανες να αντιδράσουν, να με πειράξουν, να παίξουν, να γονιμοποιήσουν… ετοιμοθάνατες. <p> Μοιάζουν κουρασμένες, μπερδεμένες, αποπροσανατολισμένες… ναι, είναι τραγικό. Φανταστείτε εκατομμύρια μέλισσες να μην επιστρέφουν στις φωλιές τους, να αφήνουν απλά την βασίλισσα απροστάτευτη και τις νεότερες-άπειρες μέλισσες να κάνουν τη δουλειά τους. <p> Άλλοι λένε ότι φταίνε τα φυτοφάρμακα, άλλοι ένας μύκητας. Κάποιες θεωρίες ισχυρίζονται ότι οι συχνότητες των κινητών και όλων των υπολοίπων γκάτζετ που επιπλέουν στο διάστημα και άλλα που είναι ριζωμένα στη γη, μπερδεύουν την πλοήγησή τους. Μια άλλη θεωρία εκτιμά ότι επηρεάζει το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο της γης και οι έντονες αλλαγές που έχουν συμβεί στο πεδίο της Γης και θα συμβούν στα επόμενα χρόνια δημιουργούν αυτόν τον αποπροσανατολισμό… (το μεγαλύτερο πρόβλημα θνησιμότητας μελισσών στον κόσμο υπάρχει στις ΗΠΑ με τις μέχρι τώρα αναφορές). <p> Θεωρίες όλες, ωραιότατα τεκμηριωμένες, που καμιά τους δεν δίνει απάντηση ουσίας… Γιατί πεθαίνουν οι μέλισσες; <p> Προχθές πάλι, ανάμεσα στα μυρωδάτα λινά σεντόνια, από το τεχνητό άρωμα θαλασσινής φρεσκάδας μαλακτικό, βρέθηκε μια μεγάλη μέλισσα… Όλο το βράδυ ήταν κρυμμένη στα σεντόνια. Όταν την ανακάλυψα, εκείνη δεν είχε καν το κουράγιο να πετάξει. Ακούγεται, για κάποιους κυνικούς, αστείο, αλλά στενοχωρήθηκα. Άνοιξα την μπαλκονόπορτα και ακούμπησα, την απρόθυμη να πετάξει, μέλισσα στο πάτωμα. <p> Χωρίς να ξέρω γιατί, το προαίσθημα που είχα δεν ήταν καθόλου καλό… Είχε πει κάποτε ο Αινστάιν ‘αν αρχίσουν να πεθαίνουν οι μέλισσες, η ανθρωπότητα έχει τέσσερα χρόνια ζωής…’.* Αυτά τα ευλογημένα από το Θεό έντομα που μας δίνουν τόσα προιόντα τους απλόχερα και βοηθούν στην αναπαραγωγή της φύσης, εγκαταλείπουν τον πλανήτη… <p> Πάω να φάω λίγο μέλι τώρα στο γιαούρτι μου και να βγω να περπατήσω στο κοντινό αλσίλιο. Εύχομαι να δω καμιά πεταλούδα και καμιά μέλισσα πάνω σε λουλούδια να μαζεύει γύρη... Φιλιά πολλά! <p> *Δεν ξέρω αν αυτή η φράση είναι αληθινή ή είναι ‘urban legend’. <p> Θλίψη και από μένα για την αγωνίστρια http://fakellaki.blogspot.com/</span></p></div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-4169561123197232747?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-61322117300785014612007-05-22T18:10:00.000+03:002008-11-13T06:59:12.203+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RlMIzoaqiMI/AAAAAAAAAFk/2okm0CdQfYg/s1600-h/IMG_0954.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5067403688837548226" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RlMIzoaqiMI/AAAAAAAAAFk/2okm0CdQfYg/s320/IMG_0954.JPG" border="0" /></a> <div><span style="color:#009900;">Επιτέλους επέστρεψα! Ευχαριστώ θερμά όλους τους φίλους που επισκέφθηκαν το διάφανο σπιτικό μου όσο ήμουν άρρωστη… Ειλικρινά ήταν μεγάλη μου χαρά που είδα τόσες όμορφες και προσωπικές ευχές για ανάρρωση, που έγινα γρηγορότερα καλά! Δόξα τω Θεώ, είμαι γερή, δυνατή και μάχιμη! Σας φιλώ όλους και σας ευχαριστώ θερμά!</span> <p> <span style="color:#3333ff;">Δυο δίδυμα αδέρφια βρίσκονται στην άκρη ενός χωριού. Ήδη είχαν περπατήσει ώρες, μέρες… Ούτε που μπορούσαν να θυμηθούν πλέον. Ο ένας ξαποσταίνει, ο άλλος κάθεται όρθιος, ανυπόμονος. <p> ‘Τι με κοιτάς έτσι; Δεν θέλω να αισθάνομαι το διαπεραστικό βλέμμα σου να με βασανίζει έτσι. Άσε με… Για λίγο ξεκουράζω τα πονεμένα μου πόδια σε αυτή την πέτρινη γούρνα με το κελαριστό νερό και έρχομαι. Άσε το κορμί μου να ηρεμήσει πάνω σε αυτήν την τετράγωνη πέτρα. Να λιώσει από τον βουβό πόνο. Για λεπτά… Η φύση είναι όμορφη γύρω, είναι ακόμα όλα πράσινα και πάνω από όλα, σκιερά εδώ. Άσε την ψυχή μου να ξαποστάσει. Εσύ είσαι, από τότε που σε ανακάλυψα, ρωμαλέος, δυνατός, στητός στις τρικλοποδιές που μας συμβαίνουν. Μπορείς να βλέπεις από άλλο πρίσμα τα πράγματα. Το θνητό μου κορμί και η δική μου αδύναμη καρδιά, πάλι, όχι…’ <p> Και συνέχισε τον μονόλογό του. <p> ‘Τις προάλλες είδα στον ύπνο μου νερό, θάλασσα, ψάρια ζωντανά, καθάρισμα με κρυστάλλινο νερό αλλά και άδειασμα… τριαντάφυλλα κόκκινα. Λαχτάρες, πόνος και τελικά κάθαρση, το αίμα που έσταξε. Πονάω, το καταλαβαίνεις; Δεν πειράζει…’ και του επανέλαβε ‘Εσύ είσαι δυνατός… εγώ πάλι, όχι. Για σένα είναι όλα τόσο εύκολα…’ <p> Ο αδερφός που καθόταν για ώρα βουβός και με κατεβασμένο κεφάλι, του απάντησε. <p> ‘Πού το ξέρεις; Γιατί με κρίνεις τόσο εύκολα; Παλεύω χρόνια με τον εαυτό μου. Με τα θηρία που αντιμετωπίζω κάθε τόσο στο διάβα μου. Αλλά δεν τους επιτρέπω να τα φοβάμαι, δεν τρομάζω. Τα αντιμάχομαι και θα τα αντιπαλεύω πάντα… τα αγρίμια που μου στήνουν καρτέρι. Τα τέρατα που με κοροϊδεύουν. Αρχικά, σου στήνουν παγίδα μέσα στο δάσος. Νομίζεις ότι δεν σε μυρίζουν. Έχεις την ψευδαίσθηση ότι τα έχεις ξεγελάσει. Αλλά, είναι τόσο λάθος ότι έχεις ξεφύγει από τα θηρία της μοίρας… σε ρίχνουν στα τάρταρα, εκεί που δεν το περιμένεις. Αλλά εγώ εκεί. Μερικές φορές δεν μπορώ να πιστέψω πόσο δυνατός μπορεί να είμαι. Που βρίσκω αυτό το κουράγιο και αυτή τη δύναμη. Αλλά, τώρα που το λέω φωναχτά, για να καταλάβεις και εσύ, για να σου πω το μυστικό μου. Η ελπίδα είναι αυτή που με κρατάει στα πόδια μου. Χωρίς αυτή θα ήμουν πίσω σου, αδύναμος και ολοκληρωτικά άχρηστος. Με αυτή πορεύομαι, είναι το φως που με οδηγεί στα σκοτάδια που αντιμετωπίζω…’ <p> Και λέγοντας αυτά, ο όρθιος αδελφός άπλωσε το ρωμαλέο χέρι του και σήκωσε με όλη του τη δύναμη τον δίδυμό του. Αγκαλιασμένοι συνέχισαν το ταξίδι της ζωής αυτή τη φορά κοιτώντας το λαμπερό αστέρι που μόλις ανέτειλε. <p/> </p><p>(αν είναι λίγο κουνιστή η φωτογραφία, συγχωρέστε με!) </p></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-6132211730078501461?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-36673268919929062612007-05-14T15:43:00.000+03:002008-11-13T06:59:12.560+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/Rkha-mzFHMI/AAAAAAAAAFc/-6iX-vHWlD0/s1600-h/bluedoor.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5064397812591303874" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/Rkha-mzFHMI/AAAAAAAAAFc/-6iX-vHWlD0/s320/bluedoor.jpg" border="0" /></a> <div><span style="color:#000099;">Λόγω ασθενείας, σας παραθέτω ολόκληρη την ιστορία που δημοσιεύτηκε στο Φιλοξενείο, είμαι στο κρεβάτι με πυρετό! Φιλάκια, εύχομαι να τα πούμε σύντομα...</span> <p></p></div> <div></div> <div>Τον θυμάμαι χρόνια πριν… Καθόταν στην βεράντα, χειμώνα-καλοκαίρι. Και πίσω του η δίφυλλη μπλε πόρτα με το μπρούτζινο χεράκι. Φορούσε πάντα γιλέκο και μισό-τριμμένο μάλλινο παντελόνι. Πίσω του οι δυο λόφοι, σαν να τον προστάτευαν. Ήταν τόσο γέρος που οι ρυτίδες που σχηματίζονταν στο πρόσωπό του, έμοιαζαν με χαραγμένο χάρτη… Μιας χώρας άγνωστης. Ήταν ένας άνδρας μειλίχιος, γεμάτος αισθαντικότητα και αγαθοποιός, όπως έλεγαν όλοι στο χωριό, που αν και χτυπημένος από τη ζωή και τη μοίρα (ή είναι το ίδιο και το αυτό η ζωή και η μοίρα; Τέλος πάντων) αντιμετώπιζε τα πράγματα με κουράγιο εντυπωσιακό. Η αγροικία ήταν παλιά, βασανισμένη από τον χρόνο, έμοιαζε τόσο ταιριαστή με τον ιδιοκτήτη της. Κτίριο με παλιά κεραμίδια, ασπρισμένους τοίχους, μερικές φορές ο κατεστραμμένος σοβάς έδειχνε την στιβαρή πέτρα που στήριζε το κτίριο. <p></p></div> <div></div> <div>Την πρώτη φορά που τον είχα δει, τέλος Δημοτικού πρέπει να ήμουν, καλοκαίρι ήταν, τον είχα φοβηθεί. Κοιμόταν και εμείς οι ‘σπόροι’ της γειτονιάς είχαμε όρεξη για σκανταλιές. Εγώ ειδικά, είχα πρόσφατα χάσει τον πατέρα μου και δεν με χωρούσε ο τόπος. Ο ουρανός, στιγμιαία, είχε σκεπάσει με το αιθέριο πέπλο του τον καυτό ήλιο. Και εκείνος σαν να το κατάλαβε, άνοιξε τα μάτια του μονομιάς. Και πέτυχε εμένα το βλέμμα του να τον παρατηρώ ανάμεσα από τα ξύλινα κάγκελα. Μάτια τόσο καθαρά και γαλανά, όσο μια καλοκαιρινή μέρα. Ίσως περίμενα μάτια γέρικου, σχεδόν τυφλού σκύλου και βρήκα μάτια παιχνιδιάρη έφηβου. Από τότε άρχισε η διαδικασία γκρεμίσματος των στερεοτύπων που είχα στο μυαλό μου… Να μην πιστεύω αυτό που βλέπουν τα μάτια μου, αλλά αυτό που κρύβει η καρδιά του καθενός που είχα απέναντί μου. «Έλα εδώ εσύ!» ήταν οι πρώτες του κουβέντες με τη βροντερή του, γενναιόδωρη φωνή. <p></p></div> <div></div> <div>Εγώ είχα χάσει τον πατέρα μου, παππού δεν γνώρισα και εκείνος ήταν μόνος στη ζωή. Ο ένας μας συμπλήρωνε σαν δεκανίκι τον άλλο… Ο ένας σπασμένο πόδι, ο άλλος χέρι. Πότε τα καταφέρναμε να ισορροπούμε, πότε όχι. Αλλά αυτή η ιδιόμορφη, καθημερινή παρέα μας άρεσε. Και τις περισσότερες φορές στη βεράντα. Χειμώνα-Καλοκαίρι. Εκείνος ήταν στη δύση της ζωής του και εγώ στην ανατολή… Η μάνα μου θορυβημένη θετικά από την εξέλιξή μου από μέτριο και αδιάφορο μαθητή σε καλό, ερχόταν πότε να μας φέρει πίττα, πότε να μας φέρει φασόλια-σούπα και ζυμωμένο ψωμί και μας παρατηρούσε σιωπηλά. Μας τάιζε και μας νοιαζόταν και τους δυο. Διάβαζα να περάσω στο Πανεπιστήμιο με δική του προτροπή, αφού στο μεταπολεμικό χωριό μου, το φροντιστήριο ήταν πολυτέλεια. Αλλά εκείνος με έσπρωχνε… Είχε τελειώσει το Σχολαρχείο, ήξερε να με καθοδηγεί και μου ενέπνεε σιγουριά εκεί που δεν είχα δράμι. «Μόλις γίνεις φοιτητής, ξέχνα τα κοντά παντελονάκια! Κύριος σωστός θέλω να γίνεις. Άνθρωπος καλλιεργημένος! Ότι έχεις στο μυαλό σου ποτέ δεν πρόκειται να στο πάρει κανείς… Εκεί χτίζεις τώρα.» μου έλεγε και με προέτρεπε να συνεχίσω το διάβασμα. Συγκεκριμένα, κάθε απόγευμα πήγαινα εκεί και διάβαζα δυνατά τύπους φυσικής, ενώσεις χημείας, ανώμαλα ρήματα και ουσιαστικά, ιστορία… Και εκείνος εκεί, να με στηρίζει απλά ακούγοντας την ανάγνωσή μου. <p></p></div> <div></div> <div>Αφού πέρασα στο Πανεπιστήμιο, κάτι που για εκείνον ήταν απόλυτα φυσικό, για λίγο, ξέχασα τη μάνα, το χωριό, τους φίλους μου που έμειναν εκεί να καλλιεργούν τα χωράφια και τον κυρ-Γιάννη. Η Αθήνα, η Μητρόπολη ήταν ελκυστική, γεμάτη ήχους, χρώματα, αρώματα, φώτα όλη τη νύχτα, φλερτ, σπουδές… Τόσα πράγματα μπροστά μου και εγώ τόσο άπειρος και διψασμένος... Εκείνο το βράδυ τον είδα στον ύπνο μου. Είχα να τον δω μήνες ολόκληρους αφού οι μετακινήσεις τότε ακόμα δεν ήταν εύκολες ούτε και τα λεφτά τα ξεκολλούσε η χήρα μάνα μου από τον τοίχο, και το χαρτζιλίκι που έπαιρνα στις οικοδομές όσα σαββατοκύριακα δούλευα μου κάλυπταν προσωπικές ‘πολυτέλειες’ όπως βιβλία, τυρί ναξιώτικο και κανένα μπουκάλι βερμούτ. Ρωτούσα τη μητέρα μου από το τηλέφωνο για εκείνον και εκείνη μου έλεγε ότι του πήγαινε φαγητό, ψωμί, φάρμακα και καραμέλες που τόσο του άρεσαν. Η οικογένειά μου τον είχε ‘υιοθετήσει’. «Έχει καταπέσει Κώστα μου… ο παππούς. Φώναξα και γιατρό προχθές. Δεν τον βλέπω καλά. Εσύ τρως καλά;» Μου είχε πει η μητέρα μου το προηγούμενο Σάββατο που την είχα πάρει. <p></p></div> <div></div> <div>Εκείνο το βράδυ είχαμε μεθύσει με βερμούτ και υποσχέσεις από όμορφες κοπέλες και αδιάκοπο φλερτ με το φεγγάρι και τη θάλασσα. Και είχα αγοράσει και το πρώτο μου πακέτο με τσιγάρα… Άσσος ήταν, του Παπαστράτου. Μαγική νύχτα. Αλλά ξύπνησα στην πρώτη ώρα… Τον είχα δει να έχει έρθει στο φοιτητικό μου, φτωχικό κοινόβιο. Είχε έρθει πάνω από το προσκεφάλι μου, με ακούμπησε, με φίλησε στο μέτωπο και με αποχαιρέτησε. Θυμάμαι ακόμα και ανατριχιάζω με τις κουβέντες του «Εγώ σε είχα σαν γιο και εγγονό μου μαζί. Τους είχα χάσει όλους με την Κατοχή και εσύ με έκανες να θέλω να συμπαθήσω το ανθρώπινο γένος ξανά. Μου χάρισες την αγάπη σου απλόχερα, χωρίς να ζητήσεις τίποτα, μου έδωσες ζωή από τη ζωή σου… Την ευχή μου, αγόρι μου.» και μετά χάθηκε. Η μορφή του έσβηνε σιγά-σιγά. Ξύπνησα με κλάματα. <p></p></div> <div></div> <div>Το πρωί, ημέρα Κυριακή, πήρα τη μητέρα τηλέφωνο στο μπακάλικο του χωριού. Ώσπου να έρθει η μάνα, ο κυρ-Στάθης μου τα έδωσε τα μαντάτα. «Σου τα είπα Κωστάκη; Ο γέρο-Καιρός*, που φρόντιζε η μάνα σου, ο κυρ-Γιάννης πέθανε…» Εκείνη την ώρα η μάνα του βούτηξε το τηλέφωνο. «Έσβησε… Θα έρθεις;» Με ρώτησε μονάχα. Εγώ μόνο το κεφάλι μου μπορούσα να κουνήσω, καταφατικά. <p></p></div> <div></div> <div>Σήμερα που σας μιλάω είμαι εξήντα ετών… έκανα οικογένεια, παιδιά, άνοιξα επιχείρηση μόνος μου και επιδιώκω να είμαι Άνθρωπος. Άλλες φορές τα καταφέρνω άλλες όχι… Αλλά έχω τις κουβέντες του μέσα μου. Ακόμα και σήμερα ξέρω ότι έχω έναν φύλακα-άγγελο στο πλάι μου… Όταν η ζωή με αγριεύει με τις κακοτοπιές και τις φουρτούνες της και προσπαθεί να με διαλύσει, εγώ έχω κάπου να πάω… Ανηφορίζω και πάω ακολουθώντας το μονοπάτι στο σπίτι ανάμεσα στους δυο λόφους μέρα καλοκαιρινή και εκεί με περιμένει ο καρδιακός φίλος και θετός παππούς μου να με παρηγορήσει και να με βοηθήσει να βρω τη λύση, μόνος μου… Με τα γαλανά του, καθάρια μάτια να με κοιτά γαλήνια. Γιατί η ζωή μας φέρνει αγγέλους… αρκεί να έχουμε ανοιχτά τα μάτια της ψυχής μας και να τους αφήσουμε να σταθούν πλάι μας. <p></p></div> <div></div> <div>*= αυτό το παρατσούκλι είχε γιατί είχε ζήσει χρόνια και κακουχίες. <p></p></div> <div></div> <div>(Η ιστορία είναι απόλυτα φανταστική. Απλά σε εποχές βρώμικων χαρακτήρων, εξαθλιωμένων καταστάσεων, αδικίας και υποκρισίας, θεώρησα σημαντικό να διηγηθώ μια καθαρή ιστορία, την ανθρώπινη ανάγκη για επικοινωνία ψυχής… και το πώς μπορεί κάποιος να αγγίξει την ψυχή ενός παιδιού, ενός ανθρώπου στην εξέλιξή του σε όλα τα επίπεδα).</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-3667326891992906261?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-59796225554601613952007-05-05T22:22:00.000+03:002008-11-13T06:59:12.788+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RjzaMWzFHLI/AAAAAAAAAFU/SsyAFQVev-4/s1600-h/angel.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5061159987070704818" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RjzaMWzFHLI/AAAAAAAAAFU/SsyAFQVev-4/s320/angel.jpg" border="0" /></a> <div> <span style="color:#333399;">Νυχτώνει και εγώ μόνη με τις σκέψεις μου. Έξω η φύση μυρίζει Άνοιξη λίγο ξεφτισμένη, αλλά οι μυρωδιές είναι ακόμα λουλουδιασμένες… </span><p> <span style="color:#333399;">Μόνο όταν φτάσεις στο χειρότερο σημείο που δεν πίστευες ότι θα άγγιζες μπορείς να σηκωθείς ή να βυθιστείς περισσότερο στον εαυτό σου. Να τον χάσεις ή να τον βρεις πραγματικά. </span><p> <span style="color:#333399;">Έχεις σκεφτεί να θέλεις κάτι πολύ; Υγεία, δόξα, έρωτα, φήμη, λεφτά, τα αστέρια, το σύμπαν ολάκερο; Και να συναντάς εμπόδια; Εμπόδια ξαφνικά αλλά και ανυπέρβλητα; Να προσπαθείς να πολεμάς με τα θηρία; Να προσπαθείς να αντιμετωπίσεις τις χίλιες δυο δυσκολίες; Να πολεμάς με την ίδια σου την τύχη; Να σου βάζει τρικλοποδιές η σκοτεινή σου μοίρα που σε παραμονεύει; Υπάρχει χειρότερο από αυτό; Ο κόμπος στο στήθος να κλείνει μέσα του χιλιάδες δάκρυα. Τα μάτια να μιλάνε σε χίλιες γλώσσες… Για τις εσωτερικές σου επιθυμίες. </span><p> <span style="color:#333399;">Για τη λαχτάρα που παραμένει, σαν μωρό χωρίς αγκαλιά. Για τα θέλω που δεν γίνονται. Για την προσδοκία που ματαιώνεται. Για τον πόνο που θολώνει την ύπαρξη, την κάνει σαν παγωμένη φιγούρα μέσα σε βρώμικο καθρέπτη. Για το κορμί που μουδιάζει από πόνο; </span><p> <span style="color:#333399;">Και μετά πάλι ανασύνταξη δυνάμεων. Ανέβασμα του κεφαλιού προς τα πάνω. Ίσιωμα της σπονδυλικής στήλης. Το βλέμμα κοιτά ξανά ευθεία, όχι ξανά κάτω…. Όχι τουλάχιστον τώρα. Μάζεμα ενέργειας και δύναμης. Και κουράγιου… Και αγώνα. Με χαμόγελο και αντοχή. Πολλοί δεν αντέχουν… Τους συνθλίβει ο πόνος και η αναμονή. Ο χρόνος διαλύει τις αντοχές και τα χαμόγελα. Άλλοι όμως πολεμάνε… Με πληγές στο σώμα και στην ψυχή αλλά αγωνίζονται με όλη τους τη δύναμη. Το φως γεμίζει την ψυχή τους. Ελπίζουν, πως με τον δικό τους αγώνα θα τα καταφέρουν… Λίγο αργά, λίγο μετά από κάποιους άλλους. Ίσως διαφορετικά από ότι είχαν στο μυαλό τους. Αλλά δεν πειράζει… Κάποιες φορές ο Θεός/τύχη θέλει να μας οδηγήσει από τα σκοτεινότερα μονοπάτια του μέχρι να μας οδηγήσει στο φωτεινό ξέφωτο της ελπίδας… Κατάφεραν να νικήσουν τον ίδιο τους τον φόβο… </span><p> <span style="color:#333399;">Ξέρεις κάτι; Μερικές φορές είναι καλό αντί ‘επιθυμώ’, να λες ‘έχω’… έρχονται όλα γρηγορότερα… έτσι μου είπανε τουλάχιστον εκεί που πολέμησαν και νίκησαν. Γιατί εμείς μ'αυτούς είμαστε. </span><p> <span style="color:#333399;">Φιλιά και φωτεινές αγκαλιές </span></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-5979622555460161395?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-21392837290228489292007-05-02T21:18:00.000+03:002008-11-13T06:59:12.974+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RjjW4GzFHKI/AAAAAAAAAFM/hmv5RPOVbos/s1600-h/goranCarevic.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5060030440736627874" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RjjW4GzFHKI/AAAAAAAAAFM/hmv5RPOVbos/s320/goranCarevic.gif" border="0" /></a> <div><span style="color:#009900;">Το αεροπλάνο είχε μόλις προσγειωθεί. Εγώ με έγγραφα, φακέλους και μια μικρή βαλίτσα συρόμενη (για να μην περιμένω) μόλις είχα φτάσει στο Άμστερνταμ. Το ταξί που είχα ζητήσει να με περιμένει ήταν εκεί. Κάθισα… εκείνος ξεκίνησε. Αλλά με έπιασε μια πελώρια λαχτάρα για τσιγάρο, αφού είχα να καπνίσω τρεις ώρες και κάτι και στο Αεροδρόμιο απαγορευόταν το κάπνισμα. Ρώτησα λοιπόν, αφελώς τον νεαρό οδηγό «Μπορώ να καπνίσω ένα τσιγάρο;» Που να ήξερα η αδαής ότι εκείνος εννοούσε άλλου είδους τσιγάρα! «Αν πρόκειται για ‘καθαρό’ τσιγάρο φυσικά, για το άλλο, όχι, γιατί δεν επιτρέπεται η χρήση του στο αυτοκίνητο!» Αυτό ήταν το καλωσόρισμά μου στο Άμστερνταμ… Τόση ελευθερία που μου προκάλεσε αμηχανία και το αθώο μου τσιγαράκι έμοιαζε με καραμέλα! </span><p> <span style="color:#009900;">Κίνηση σχεδόν καθόλου και πολλές υποδομές, μέχρι το Άμστερνταμ. Και μέσα εκεί μια ολοζώντανη πόλη γεμάτη ποδήλατα, τραμ και αυτοκίνητα. Α, και πολλά, τι άλλο, λουλούδια! Και όλα συνυπήρχαν, αν το πιστεύετε, αρμονικά! Όπως μου εξήγησαν συνεργάτες, κάτοικοι της πόλης, σχεδόν όλα τα ποδήλατα είναι παλιά γιατί είναι κλεμμένα. Ο ένας έκλεβε από τον άλλο που πλέον τα ποδήλατα είναι κοινής χρήσης (εκτός αν τα κρύβεις στο σπίτι σου). </span><p> <span style="color:#009900;">Το συνέδριο ενδιαφέρον, μέσα σε παλιά εκκλησία, προέκταση του ξενοδοχείου! Εντυπωσιάστηκα… με το παλιό, αρκετά μεγάλο ξωκλήσι που όμως είχε αρκετή υγρασία. Επίσης, εντυπωσιάστηκα αρνητικά με το απόλυτα άνοστο ψάρι που έφαγα ποτέ στη ζωή μου! </span><p> <span style="color:#009900;">Θυμάμαι μέσα στο όμορφο πεντάστερο δωμάτιο που έβλεπε σε ένα σοκάκι, να παρατηρώ αργά το βράδυ (αφού δεν είχα ύπνο) από την τεράστια τζαμαρία του δωματίου μου, ζευγάρια να περπατούν αγκαλιασμένα, οι φωτεινές επιγραφές ήταν όμορφα φτιαγμένες και η βροχή γυάλιζε τον πλακόστρωτο δρόμο με κόκκινο που έπαιρνε από το κοντινό μπαρ. </span><p> <span style="color:#009900;">Τελευταίο βράδυ. Βράδυ εξόδου (μετά από μια κρουαζιέρα στα, κυριολεκτικά, μαύρα νερά του Άμστερνταμ με καταιγίδα και, επιτέλους, φαγητό που τρωγόταν!)… Το ξενοδοχείο ήταν πέντε λεπτά περπάτημα από την ‘ατραξιόν’ της πόλης, τη ‘ρεντ λάιτ ντίστρικτ’. Εκεί που όλες οι γυναίκες που αποφάσισαν εκείνες ή η τύχη τους η μαύρη, να γίνουν ζωντανές κούκλες με φλούο φως να φωτίζει τα εσώρουχά τους… το σώμα τους, την πραμάτεια τους. Και εμείς εκεί απ’ έξω, τα στελέχη, από άλλο πλανήτη, να περπατάμε παρέα και να βλέπεις τις ζωντανές κούκλες, άλλες νέες, σε άλλη μεριά οι μαύρες, αλλού οι ασιάτισσες… Ένα πράγμα δεν θυμάμαι. Τα μάτια τους. Εμείς φύγαμε αλλά ένα κομμάτι της ψυχής μου, απορημένο και σοκαρισμένο, έχει μείνει εκεί… Τόσο παράξενη συνοικία… και από τις ποιο ακριβές, από ότι μου είπανε. </span><p> <span style="color:#009900;">Η εμπειρία μου με το Άμστερνταμ ήταν βιαστική… μόλις τρεις μέρες, γεμάτες δουλειά αλλά και στιγμές ζωής μέσα στην πόλη, αλλά με άγγιξε. Όπως βιαστικά έφυγα, κρατώντας ένα ζευγάρι ξύλινα τσόκαρα ζωγραφισμένα λευκά-μπλε, τριάντα πέντε νούμερο (δεν ξέρω γιατί… ), δυο-τρία μαγνητάκια για το ψυγείο αφού κάνω συλλογή και μια μικρή λιθογραφία. Μ’ άρεσε αυτό το μέρος. Οι άνθρωποι, ήταν χαλαροί, είχε πολλά λουλούδια και ήταν χαμογελαστοί. Ακόμα θυμάμαι την ανύψωση του αεροπλάνου και τα φυτώρια που έλαμπαν σαν μικρές φωτεινές πολιτείες μέσα στο σκοτάδι της θάλασσας που κυνηγάει την Ολλανδία… Αγωνιστές ήταν η λέξη που μου ήρθε στο μυαλό. <p/> </span></p></div> <div><span style="color:#009900;"></span></div> <div>(φωτογραφία από τον Goran Carevic) </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-2139283729022848929?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-38743485048558170272007-04-27T15:49:00.000+03:002008-11-13T06:59:13.111+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RjH0LGzFHJI/AAAAAAAAAFE/5OP9T3CluyA/s1600-h/bluedoor.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5058092328154373266" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RjH0LGzFHJI/AAAAAAAAAFE/5OP9T3CluyA/s320/bluedoor.jpg" border="0" /></a> <div><a href="http://filoxeneio.blogspot.com/">http://filoxeneio.blogspot.com/</a> Σήμερα μου κάνει την τιμή και φιλοξενεί μια ιστορία μου το Φιλοξενείο... εκεί είναι δημοσιευμένο το κείμενο... <p> Ευχαριστώ την Άννα από την ψυχή μου, <p> Αλεξάνδρα</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-3874348504855817027?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-61617562675376678862007-04-24T20:08:00.000+03:002008-11-13T06:59:13.419+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/Ri47Iw4E2VI/AAAAAAAAAE8/D9yQCBw7Ik0/s1600-h/london.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5057044453328738642" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/Ri47Iw4E2VI/AAAAAAAAAE8/D9yQCBw7Ik0/s320/london.jpg" border="0" /></a> <div>Την πρώτη φορά που είχα φύγει για το εξωτερικό ήμουν σχετικά μεγάλη είκοσι-ενός. Μέχρι τότε, μέχρι Μύκονο είχε φτάσει η χάρη μου αεροπορικώς. Ο ποθητός μου προορισμός, το Λονδίνο. Οι γονείς μου είχαν τρομάξει… ‘Μα, μόνη σου θα πας, δεν φοβάσαι;’ είχαν ρωτήσει εύλογα. Όχι δεν φοβόμουν… Ήθελα να δω, να ταξιδέψω. Διψούσα να ζήσω, να μάθω. Θυμάμαι ακόμα τη δύναμη που με κόλλησε πίσω στην απογείωση. Μάλλον ήμουν από τους λίγους που το διασκέδασαν… Άγνοια κινδύνου ή τρέλα; Ίσως και τα δύο. Αυτά με ακολουθούν ακόμα και μ’ αρέσει. <p> Έχοντας ένα φιλικό μου ζευγάρι φίλων μου εγγλέζων να με ξεναγεί, είδα όσα βλέπουν οι τουρίστες και περισσότερα… Περισσότερο λάτρεψα το Κόβεντ Γκάρντεν, τα θέατρα δίπλα στον Τάμεση, τις μαγικές παραστάσεις, την πολύ-εθνικότητα που συναντούσα σε κάθε μου βήμα. Το Βρετανικό Μουσείο που έβαλα τα κλάματα μπροστά στα Μάρμαρα του Παρθενώνα, το Θερινό Ανάκτορο των Γουίντσορ με το ασημένιο (αλήθεια) τραπέζι σε μια από τις αίθουσες, το Κάτι Σάρκ στο Γκρίνουιτς… <p> Η μυρωδιά του κάθε τόπου έχει αποτυπωθεί μέσα μου. Ζητιάνες μπροστά στις σκάλες του μετρό ξανθές με γαλανά μάτια και παχουλά μωρά στην αγκαλιά που έμοιαζαν με χερουβήμ. Θυμάμαι ήταν Φλεβάρης και είχα πετύχει την Κινέζικη Πρωτοχρονιά στην ‘Τσάινα Τάουν’ του Λονδίνου… (παρένθεση, καμία σχέση η πάπια Πεκίνου εδώ με τη δική τους, εκεί εξαιρετική). Και ενώ φοβόμουν ότι θα χαθώ, ένιωθα σαν στο σπίτι μου. Τόσο εύκολο να περπατάς μια ηλιόλουστη μέρα στο κέντρο του Λονδίνου και να ακούς την ελληνική λέξη κατατεθέν… Χαμόγελο στα χείλη. Και μετά ξαφνικά βροχή… Μια βροχή που σε ψεκάζει. Άχρηστη η ομπρέλα, πάνε τα φτιαγμένα μαλλιά… και αντί για καφέ, στις έξι το απόγευμα τζιν τόνικ! ‘Θα με καταντήσετε αλκοολική εδώ πέρα!’ τους έλεγα αστειευόμενη. Και όμως, δεν έμοιαζε παράταιρο όλο αυτό. <p> Η Τέχνη και η Αισθητική στο κέντρο του Λονδίνου έδινε το δικό της ρεσιτάλ. Τέιτ γκαλερί, παραστάσεις δρόμου, γνωστοί ηθοποιοί να περπατάνε δίπλα σου. Είχα δει την Κλώντια Σίφερ. Θυμάμαι ότι ήθελα να πάω και εγώ στο ‘Χάροντς’ (όπου έμεινα μέσα μία ολόκληρη μέρα, αν το πιστεύετε). Δευτέρα πρωί άνοιγε στις δέκα. Δεν είχα που να πάω. Μόνη σε ξένη πόλη. Αλλά μ’ άρεσε. Αυτή η αίσθηση της απελευθέρωσης. Το απόλυτο κενό του να είσαι ξένος και άγνωστος σε ένα μέρος. Τότε ακόμα κάπνιζα. Ακριβώς απέναντί μου ένα καφέ. Θυμάμαι ακόμα τα σκαλιά που είχα κατέβει, αφού το τσιγάρο δεν επιτρεπόταν επάνω. Η κούπα με τον τεράστιο καφέ μου έκανε παρέα με τα ‘Ντάνχιλ λάιτς’ που είχα αγοράσει από τα ντιούτι φρι… Μόνο ένας καπνιστής μπορεί να φανταστεί την απόλαυση μου. Μόνο ένας άνθρωπος που λατρεύει την ελευθερία κινήσεων μπορεί να κατανοήσει την απελευθέρωση που είχα νιώσει… <p> Να περπατάς σε μια ξένη πόλη και να ζεις τη στιγμή, το λεπτό, χωρίς φόβο μόνο με προσμονή… Aπό τότε η φλόγα του ταξιδιού δεν έχει σβήσει ούτε πρόκειται, όσο ζω. <p> (συνεχίζεται, σε άλλη πόλη της Ευρώπης) </p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-6161756267537667886?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-65806296938634049792007-04-19T23:49:00.000+03:002008-11-13T06:59:13.652+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RifW-A4E2UI/AAAAAAAAAE0/iREpRxnlvH0/s1600-h/dolphfaceleft.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5055245467622103362" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RifW-A4E2UI/AAAAAAAAAE0/iREpRxnlvH0/s320/dolphfaceleft.jpg" border="0" /></a> <div>Για πόσο; <p> Όλα είχαν θαμπώσει κάτω από το αλύπητο χτύπημα του θανατηφόρου ήλιου και της εξαντλημένης αντοχής των ανθρώπων να παλεύουν με τα λάθη του παρελθόντος τους… Όλα είχαν σκεπαστεί από ψηλή, λεπτή άμμο που έπνιγε τη φωνή, τα μάτια και την ψυχή. <p> Για πόσο μπορεί ο άνθρωπος να είναι μέσα στο σκοτάδι; Χωρίς νερό, χωρίς ουρανό, χωρίς ήλιο, χωρίς φως, χωρίς ελπίδα; Η πορεία της καταστροφής ήταν προδιαγεγραμμένη… <p> Για πόσο ένας άνθρωπος θα μπορούσε να μένει αποξενωμένος, αποκτηνωμένος, ακοινώνητος, χωρίς νερό, χωρίς σωστές θρεπτικές ουσίες; <p> Για πόσο ένας άνθρωπος θα μπορούσε να μην σπουδάζει, να μην ακούει μουσική, να μην τραγουδά, να μην γελά; Για πόσο ένας άνθρωπος θα μπορούσε να ζει κυνηγημένος από τον θάνατο; <p> Μόνοι τους έμοιαζαν να θέλουν αυτή τη λύτρωση, σιγά-σιγά… κοιτώντας στο κενό, χωρίς ελπίδα. Μερικές φορές, ακούγονταν μέσα στις χωμάτινες σπηλιές, σαν υπόσχεση παραδείσου, η Μουσική του Μότσαρτ από ένα γραμμόφωνο, αφού μόνο αυτό είχε πλέον αντέξει… <p> Οι άνθρωποι στις επόμενες δεκαετίες εξαφανίζονταν με τρομακτικούς ρυθμούς. Δεν άντεχαν... Έλιωναν κάτω από το χώμα, πριν καν γεννηθούν… Η πορεία του ανθρώπου από τότε που εμφανίστηκε ήταν να κοιτά ψηλά ‘=Άνω Θρόσκω’ να κοιτά ψηλά. Τώρα είχε γίνει ο σκοτεινότερος εφιάλτης του… από δική του επιλογή. <p> Έφτανε το τέλος… <p> ‘Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να γίνει αυτό!’ φώναξε η Αγγέλα ξυπνώντας από αυτό το όνειρο-όραμα. Της είχε ανοιχτεί μια χαραμάδα στο μέλλον. Μπόρεσε να δει λίγο, μια εκδοχή της αλήθειας, άγγιξε το νοσηρό και θανατηφόρο μέλλον με τα χέρια της. Έφηβη ούσα, αντί να αποθαρρυνθεί και να τρομάξει, αντέδρασε. Έκανε σκοπό της ζωής της τούτο: Να σώσει τα χώματα της γης της… Όχι από εχθρούς από άλλους πλανήτες, από εχθρικές χώρες, αλλά από τους ίδιους τους ανθρώπους, από τον ίδιο της τον εαυτό. <p> Μίλησε πρώτα στο σχολείο στους συμμαθητές της. Εκείνοι στα αδέρφια τους. Εκείνα στους γονείς τους. Το διαδίκτυο γέμισε μηνύματα, άρθρα, νέα σάιτ. Οι δρόμοι γέμισαν γράμματα. Ενημέρωση, Γνώση! Για να σωθούμε… Πράξη και όχι μοιρολατρία! Ένα περίεργο πράγμα… Δεν είχε δει μόνο εκείνη το όνειρο-όραμα. Όσο περνούσε ο καιρός, τόσο διαπίστωνε ότι όλο και περισσότεροι είχαν εισπράξει αυτό το μήνυμα. Ήταν η κοινή συνείδηση που είχε μιλήσει στις ψυχές των νεαρών αυτών παιδιών… Γιατί οι έφηβοι έχουν και το όραμα αλλά και το κουράγιο και την τόλμη να κινηθούν (έφηβοι ψυχής φυσικά). <p> Οι πολίτες επιτέλους κινητοποιήθηκαν. Λίγοι σιγά-σιγά, δειλά, και μετά περισσότεροι. Ξυπνούσαν από τον μικρό-κοσμο που τους έμοιαζε τόσο ασφαλής μέσα στα λίγα τετραγωνικά που πλήρωναν για μια ζωή. Διεκδικούσαν επιτέλους ζωή για εκείνους και τους αγαπημένους τους! Μια τεράστια νοητή αγκαλιά είχε γίνει όλος ο πλανήτης. Σφιχτά χέρια δεμένα... Υπήρχαν ακόμα πολλά εμπόδια, τεράστια συμφέροντα, όπλα, ναρκωτικά, πείνα, μαύρα χρήματα, πορνεία, παιδική εκμετάλλευση… τόσα πολλά να φτιαχτούν… <p> Δράση! Ήταν εκεί, πολεμούσαν και διεκδικούσαν την επόμενη ημέρα και αυτό ήταν το σημαντικότερο… Λίγη ακόμα ζωή, λίγη ακόμα ελπίδα. Γιατί υπάρχουν έφηβοι… <p> (Ευχαριστώ που αντέξατε τη ζοφερή μου προσέγγιση σε μια πραγματικότητα που με φοβίζει όσο περνάει ο καιρός… είμαι τόσο αισιόδοξη που όσο ζω θα ελπίζω… Δεν πρέπει να αγνοούμε τα σημάδια).</p><p> </p><p><a href="http://www.sync.gr/claim/9Yn4qaaAY9OY" rel="sync"></a></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-6580629693863404979?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-54552011164526850362007-04-17T18:50:00.000+03:002008-11-13T06:59:13.872+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RiTtYWSCuAI/AAAAAAAAAEs/FBeO1o5Lkg8/s1600-h/pyramids.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5054425684370438146" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RiTtYWSCuAI/AAAAAAAAAEs/FBeO1o5Lkg8/s320/pyramids.jpg" border="0" /></a> <div> Και το χειρότερο δεν σας το είπα… Νερό εκείνες τις ζοφερές ημέρες δεν υπάρχει. Η Ελλάδα έχει γίνει σχεδόν έρημος. Μοιάζει σαν να επεκτείνεται η Σαχάρα τρέχοντας στην χώρα μας. Η καυτή της ανάσα πλησιάζει κάθε στιγμή επικίνδυνα τα πρώην γόνιμα εδάφη. Το νερό είναι ο νέος χρυσός. Όποιος έχει πηγάδια, έχει λεφτά. Πολλοί το εμφιαλώνουν και το πωλούν. Πλένονται με ειδικά σαμπουάν χωρίς νερό. Ειδικά σιχαμερά υγρά που μοιάζουν με λάδι… και μυρίζουν διάφορες ανόητες μυρωδιές ‘λουλουδιών’. Ο καρκίνος του δέρματος και τα προβλήματα στα μάτια είναι από τις βασικές ασθένειες των ‘φτωχών’. Γιατί όπως προαναφέραμε, οι πλούσιοι-εύποροι, γλίτωσαν προς το παρόν… <p> Κάποιοι, που είχαν γεννηθεί πριν από το 2010 θυμόνταν πως ήταν παλιά ο καιρός… Γέροι πλέον, όσοι είχαν απομείνει, τον περιέγραφαν με μαγικά χρώματα. Υπήρχαν τέσσερις εποχές… υπήρχαν λουλούδια, υπήρχε απαλό φως που βοηθούσε στην ανάπτυξη των φυτών… Κάναμε μπάνιο στη θάλασσα. <p> ‘Μα τα φυτά τα αναπτύσσουμε κάτω από τη γη…’ έλεγαν τα μικρά παιδιά με τη διάφανη επιδερμίδα και τα ελάχιστα μαλλιά, που δεν μπορούσαν να καταλάβουν ότι τα λαγούμια που ονομάζονταν ‘Καλλιέργειες’ δεν υπήρχαν στο παρελθόν. Ξέχασα, όλοι (οι τυχεροί που κλέβουν μέρες παραπάνω), μένουν κάτω από τη γη, εκεί που οι υπεριώδεις ακτινοβολίες είναι ελάχιστες και όχι θανατηφόρες. <p> Η άλλη μάστιγα που ταλανίζει τη χώρα είναι οι Μετανάστες του Καιρού… Εκατοντάδες χιλιάδες δυστυχισμένα πλάσματα, που έχουν διαλύσει τη ζωή τους λόγω τυφώνων, καταστροφών και λιμών, πωλούν τα διαλυμένα τους υπάρχοντα, άλλοι απλά τα παρατάνε για να πάνε στην Πλούσια Ήπειρο. Είναι όνειρο ζωής αυτό, όπως παλαιότερα… Η Ευρώπη. Αλλά τώρα τα πράγματα είναι αγριότερα. Ειδικές θανατηφόρες ακτίνες διαπερνούν βουνά και θάλασσες, τα σύνορά μας, κάθε δευτερόλεπτο, με σκοπό να αποτρέψουν τους άμοιρους μετανάστες, τα εξαθλιωμένα καραβάνια και χωρίς οίκτο να τους εξοντώσουν… ‘Κόστισε πολλά δισεκατομμύρια Μετά-Ευρώ αλλά άξιζε τον κόπο’, κόμπαζαν οι Πέντε Άρχοντες της Ελλάδος. Ακόμα μια φορά κόμπαζε ο πλούτος και η αδικία πάνω στη δυστυχία της ατυχίας να γεννηθεί κάποιος σε λάθος μέρος και στιγμή. <p> Νέα επαγγέλματα έχουν δημιουργηθεί. Οι εκσκαφείς είναι εργολάβοι που παραδίδουν ένα σπίτι κάθε τρεις εβδομάδες. Πλήρως εξοπλισμένο και σκαμμένο (με ηλεκτρικές εγκαταστάσεις, υδραυλικές, ασύρματες κεραίες. Ένα νέο (θυγατρική) εργοστάσιο από την Ιταλία έχει φτιαχτεί στη Βοιωτία. Κατασκευάζει ειδικά μηχανήματα μετακίνησης μέσα στα ‘λαγούμια’. Σιγά-σιγά, αρχίζει και τους αρέσει αυτή η ασφάλεια κάτω από τη γη. Νιώθουν ότι ζουν λίγο περισσότερο… <p> Για πόσο; <p> </p></div> <div>(συνέχεια και τέλος στο επόμενο επεισόδιο) <p></p></div> <div></div> <div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-5455201116452685036?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-52754354662332737652007-04-12T23:36:00.000+03:002008-11-13T06:59:14.190+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/Rh6ZbmSCt-I/AAAAAAAAAEc/_219_rxmwzk/s1600-h/IMG_0583.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5052644531368015842" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/Rh6ZbmSCt-I/AAAAAAAAAEc/_219_rxmwzk/s320/IMG_0583.JPG" border="0" /></a> <div> <p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p><span style="font-family:Times New Roman;"></span></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:Times New Roman;color:#cc33cc;">(Γνωρίζω καλά ότι δεν είμαι με τίποτα πρωτοπόρος όσον αφορά το μέλλον, απλά συνδύασα αυτά που ζω με το πως θα είμαστε λίγο αργότερα… Υποθέσεις... καθαρά.) </span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:Times New Roman;"></span></p> <p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><o:p><span style="font-family:Times New Roman;"></span></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:Times New Roman;"><span style="font-size:130%;color:#006600;">Όλα γίνονται μέσω κομπιούτερ. Το οποίο, φυσικά, όπως ήδη γινόταν πειραματικά και ιδιαίτερα ακριβά, έλεγχε όλο το σπίτι. Φυσικά,<span style="mso-spacerun: yes"> </span>τα προνόμια σπιτιού τελευταίας τεχνολογίας, ειδικής κάρτας Ζωής δεν τα έχουν όλοι… Η ιδανική οικογένεια με το υβριδικό αυτοκίνητο, τα ρούχα που δεν χρειάζονται πλύσιμο, τα κοσμήματα που είναι παράλληλα και φάρμακα, τα γυαλιά που είναι και τηλεόραση, όλα αυτά είναι για λίγους. Τους τυχερούς.</span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US"><span style="font-size:130%;color:#006600;"> <p/></span> <p><o:p><span style="font-size:130%;color:#006600;"></span></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><o:p><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#006600;"></span></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#006600;">Υπάρχουν, φυσικά, και οι <span style="mso-spacerun: yes"></span>μεταλλαγμένοι. Μόνο που πεθαίνουν νωρίς. Είναι αναλώσιμοι. Φτιάχνονται για να ζήσουν μόλις ένα-δύο χρόνια, για να πετύχουν κάποιο σκοπό και μετά, τα όργανά τους αρχίζουν και καταστρέφονται… Δεν θεωρούνται άνθρωποι, είναι υπάνθρωποι για την Παγκόσμια Κυβέρνηση, άσχετα αν αισθάνονται φόβο, πόνο… σαν πληγωμένα ζώα τους φέρονται.<p/></span></p> <p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><o:p><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#006600;"></span></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#006600;">Οι μικρό-συνταξιούχοι, οι άστεγοι, όσοι χρωστούν στο Δημόσιο και αρνούνται ή δεν έχουν να πληρώσουν, οι άνθρωποι με αναπηρίες, όλοι τους βρίσκονται έξω από τα σύνορα της πόλης σε μικρά σπιτάκια χωρίς θέρμανση και αστυνομική προστασία. Είναι παράσιτα. Τους έχουν αφήσει εκεί να φύγουν το συντομότερο από τη ζωή. <span style="mso-spacerun: yes"></span>Τρώνε από ελεημοσύνες, κρυφές και αυτές, κάποιων συγγενών, κάποιων που ήταν ακόμη άνθρωποι… <p/></span></p> <p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><o:p><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#006600;"></span></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#006600;">Όπως παράσιτα, αλλά με άλλο χρώμα ταυτότητας στο χέρι, είναι οι ομοφυλόφιλοι, οι αντιδραστικοί, οι επαναστάτες, όσοι ήταν διαφορετικοί. Όλοι οι υπόλοιποι, από την ηλικία των τριών ετών υποχρεούται να φορούν αυτή την ασημένια ταυτότητα στο χέρι. Είναι και πιστωτική κάρτα και διαβατήριο και φορολογική ενημερότητα… ‘Που να κουβαλάς τόσα χαρτιά’ έλεγαν οι αρμόδιοι οι οποίοι φρόντιζαν για το ‘καλό’ του συνόλου.<p/> </span></p> <p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><o:p><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#006600;"></span></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:Times New Roman;"><span style="font-size:130%;color:#006600;">Η κυβέρνηση ανήκει στην Παγκόσμια Κυριαρχία. Η Ελλάδα μας είναι σαν μια Επαρχία της Παγκόσμιας Κυβέρνησης. Κοινοί νόμοι υπάρχουν για όλους… Στην Ελλάδα δυσκολεύτηκαν να εφαρμοστούν γιατί οι Έλληνες δεν υπακούουν και βρίσκουν τρόπους να ξεφεύγουν, αλλά όσο πάνε, τα μέτρα γίνονται χειρότερα και ‘Θα τους λυγίσουμε και αυτούς’ όπως αποφάσισε η κεντρική<span style="mso-spacerun: yes"> </span>παγκόσμια εξουσία.<p/> </span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US"><p><span style="font-size:130%;color:#006600;"></span></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><o:p><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#006600;"></span></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:Times New Roman;"><span style="color:#006600;"><span style="font-size:130%;">(συνεχίζεται…)<span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US"> <p/></span></span></span></span> <p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#006600;"></span><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:Times New Roman;"><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;font-size:130%;color:#006600;" ></span></span><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="font-family:Times New Roman;"><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US"><span style="font-size:130%;color:#006600;">(φωτογραφία κάκτου, κλασικά στην κουζίνα!) </span><p><o:p><span style="font-size:130%;color:#006600;"></span></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><o:p><span style="font-family:Times New Roman;"></span></o:p></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-5275435466233273765?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-71897817732672982672007-04-02T14:09:00.000+03:002008-11-13T06:59:14.438+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RhDl0pt1xZI/AAAAAAAAAEU/hCjOUyZv6cc/s1600-h/IMG_1455.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5048787874996405650" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RhDl0pt1xZI/AAAAAAAAAEU/hCjOUyZv6cc/s320/IMG_1455.JPG" border="0" /></a> <div>(Το ξέρω ότι τώρα τελευταία έχω χαθεί. Τελειώνω την πρώτη γραφή του τρίτου μου βιβλίου και η ένταση του κλεισίματος με έχει κάνει να είμαι ‘μη παραγωγική’ σε άλλα κείμενα… Εύχομαι να με συγχωρέσετε). <p> Εικόνες επαναλαμβανόμενες είναι η Μεγάλη Εβδομάδα στα μάτια και στην ψυχή μου… <p> Γιατί αυτή η εβδομάδα πάντα με βαραίνει; Ένα μεγάλο σίδερο στο στήθος. Η ανάσα βγαίνει πιο καυτή. Λυπάμαι περισσότερο, τα δάκρυα ξεπαγώνουν ευκολότερα από το ψυγείο των συναισθημάτων και αναβλύζουν. Η κατάνυξη και η ανάγκη ψυχικής ανάτασης πολεμά με τα κοινωνικά και τα τυπικά πρέπει. Η μάχη μεταξύ κοσμικότητας αναγκαστικής και εσωτερικής πορείας και αναζήτησης ουσιαστικής. Και πάντα, ο καιρός… ίδιος. Μουντός, με συνεχείς αλλαγές, συννεφιά, βροχή, λίγος ήλιος και ξανά η ίδια σειρά, όπως και η κυκλοθυμική μας διάθεση. Οι μυρωδιές ανοιξιάτικες, από πασχαλιές, μαργαρίτες, ελάχιστες παπαρούνες και φρεσκοπλυμένα δέντρα. <p> Μεγάλη Πέμπτη… Πάντα οι Πέμπτες για μένα ήταν επιλογή εσωτερική. Γιατί; Γιατί ακόμα το Μεγάλο Σκοτάδι έχει καλύψει την ύπαρξη, ακόμα δεν υπάρχει Ελπίδα, ακόμα ο Θάνατος και η Απελπισία έχει οδηγήσει την ψυχή μας στην μεγαλύτερη Οδύνη… Είναι εκεί που δοκιμάζονται οι αντοχές μας, η πίστη μας, τα όριά μας… εκεί που δοκιμάζεται ο δικός μας εαυτός. Όπως ανάβει το κάθε κερί μετά το κάθε Ευαγγέλιο… έτσι καίγεται και το κάθε κομμάτι του σώματος που πονάει. Λειτουργεί θεραπευτικά αυτό το μεγάλο σκοτάδι… Εκεί ενδιάμεσα, βάφονται τα αυγά κόκκινα, τα τσουρέκια μοσχοβολούν μαχλέπι και κοπανισμένη μαστίχα και το σπίτι βρίσκεται στη διαδικασία αναμονής. <p> Και μετά η Μεγάλη Παρασκευή… η φύση σιωπά. Όλα είναι πιο ήσυχα την Μεγάλη Παρασκευή, μέχρι το μεσημέρι. Η καμπάνα ακούγεται να δίνει τον τόνο της ημέρας. Η βουβή ανακούφιση της ταφής. Το ξέσπασμα, τα δάκρυα. Η απόφαση ότι κάτι έχει πεθάνει και επιτέλους το βλέπεις μπροστά σου. Αντιμετωπίζεις τον θάνατο ωμά και προκλητικά αληθινά. Τον ζεις σε όλο του το μεγαλείο. Ανασαίνεις τα τόσο όμορφα φτιαγμένα πεθαμένα λουλούδια πάνω στον Επιτάφειο, αποχαιρετάς, ελπίζεις… μα η απώλεια είναι εκεί. Αλλά έχεις ελπίδα και αυτό από μόνο του, είναι ιδιαίτερα δυνατό και ουσιαστικό. <p> Μεγάλο Σάββατο… Μετά από προετοιμασία ημερών σε όλα τα επίπεδα, η θεία κοινωνία είναι το Φως μέσα μας. Η πολυπόθητη ηρεμία της ψυχής, η γαλήνη του πνεύματος. Και μετά, χαρμόσυνες καμπάνες, βεγγαλικά, αναμπουμπούλα, ο κόσμος χαίρεται. Ευκολότερα συγχωρεί, ή τουλάχιστον προσπαθεί να συγχωρήσει. Τα λευκά κεριά… Αυτή η φράση ‘Δεύτε λάβετε Φως’ είναι συγκλονιστική. Είναι τόσο αναγκαίο στην ανθρώπινη θνητή μας φύση η έμπνευση, η δύναμη από κάποια Ανώτερη Δύναμη… γιατί σίγουρα υπάρχει κάτι εκεί έξω… κάτι που μας φωτίζει και μας ενισχύει… <p> Αναγέννηση είναι η ουσία της Ορθόδοξης Πίστης. Αναγέννηση ψυχής και ταυτόχρονη λύτρωση, σε εκείνους, φυσικά, που θα πιστέψουν πραγματικά. <p> Καλή Ανάσταση! </p><p> </p><p>(φωτογραφία από την κουζίνα του σπιτιού μου, δική μου) </p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-7189781773267298267?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-35713222153339960072007-03-26T22:58:00.000+03:002008-11-13T06:59:14.795+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RggntITt_WI/AAAAAAAAAEI/_if80gVwyRM/s1600-h/IMG_0668.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5046327038746426722" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RggntITt_WI/AAAAAAAAAEI/_if80gVwyRM/s320/IMG_0668.JPG" border="0" /></a> <div><p> Εχθές το βράδυ ήταν… ή μήπως όχι; Δεν ξέρω, μερικές φορές είναι σαν να βλέπω από πάντα όνειρα. Σαν να υπάρχουν μέσα στην ψυχή μου και να βγαίνουν ξανά και ξανά, μέχρι να καταλάβω το νόημα, τη σημασία, το κλειδί… Το αστείο, μερικές φορές τα βλέπω ξύπνια… Οραματίζομαι όνειρα ακόμα και μέσα στο μετρό, ενώ περιμένω να ανάψει ένα φανάρι. Μου είναι τόσο εύκολο να αφήνομαι. <p> Ήμουν λέει σε μια παραλία. Μια τεράστια αμμουδιά, όσο πιάνει το μάτι ανθρώπου. Και μ’ άρεσε που περπατούσα ξυπόλητη καιη ζεστή και φιλική άμμος μου σκέπαζε προστατευτικά τα άκρα, ενώ ο ήλιος και ο άνεμος, οι πανάρχαιες θεϊκές μορφές, φλέρταραν με το λινό μου ρούχο. Τριγύρω μου βουνά σκεπασμένα με χρυσοπράσινες αιωνόβιες ελιές, στητά κυπαρίσσια, μυρωδάτα βάτα, τοπίο τόσο μεσογειακό, τόσο μέσα στις φλέβες μου… Το απόλυτο της στιγμής, του τίποτα και του τώρα… <p> Η θάλασσα ήταν η δική μου εμμονή, η θρησκεία μου. Έλιωνα τα μάτια μου κοιτάζοντας την να αλλάζει σε δευτερόλεπτα ρότα σύμφωνα με τις επιθυμίες του παιχνιδιάρη ανέμου. Μια συνεχής, αεικίνητη αναζήτηση ήταν το βλέμμα μου πάνω της. Έψαχνα λέει… όσο ζούσα θα είμαι καταδικασμένη να ψάχνω συνεχώς. Αλλά ποτέ δεν θα με κούραζε η αναζήτηση. Θα πέθαινα αν δεν αναζητούσα… και ας ήξερα ότι ποτέ δεν θα τα κατάφερνα. Έπρεπε να ψάχνω χωρίς γιατί, χωρίς λόγο (ή όχι;) . <p> </p></div> <div>Κοίταξα και πέρα, στον ορίζοντα, που σχημάτιζε πολιτείες από σύννεφα και ανθρώπους από ομίχλη... 'Επιλογές' ακούστηκε. Ναι, έπρεπε οι επιλογές μου να μην με προδώσουν. Τα λάθη είναι για τους ανθρώπους αλλά όχι για τους άλλους. Δεν έπρεπε να ζω για τους άλλους. Να μην κάνω λάθη εξαιτίας των άλλων. Μόνο τα δικά μου συγχωρούνται από μένα... Και κάθισα να ξαποστάσω σε ένα βράχο που ο ήλιος, η θάλασσα, ο ουρανός και η μάνα-γη είχαν φτιάξει. Και κοιμήθηκα. <p></p></div> <div> Σαν να το ήξερα. Μετά από χρόνια, μήνες, λεπτά, δεν ξέρω πως κυλά ο χρόνος μερικές φορές, η ανθρώπινη εμπειρία δεν μπορεί να το περιγράψει… Ήρθε το πλοίο και έδεσε στο λιμάνι. Κανείς δεν το περίμενε. Ήταν γεμάτο άσπρα πανιά σαν κύκνος κουρασμένος… από το ταξίδι. Μεγαλόπρεπο, με λαμπερά κατάρτια, με χρυσές κουπαστές και καθόλου πλήρωμα. Ήταν λέει για μένα αυτό το σκαρί. Το δώρο μου που το είχα αλλά ποτέ μου δεν το έβλεπα. Η αποθήκη της ψυχής μου. Ήταν το πλοίο που είχε πάνω του τέσσερα κουτιά. Το ένα έγραφε ‘πόνος’, το άλλο ‘πάθος’, το άλλο ‘θάνατος’ και το τελευταίο ‘γέννηση’. Τα στοιχεία που σημάδεψαν και θα σημαδεύουν τη ζωή μου… τη ζωή του καθενός από μας. Συμβολικά ή ουσιαστικά αυτές οι τέσσερις λέξεις θα μας διαλύουν, θα μας αναγεννούν, θα μας ορίζουν… Γιατί αυτή είναι η μοίρα του ανθρώπου, του θνητού. Η υπέροχη μοίρα του, να εξελίσσεται και να μην είναι ποτέ ίδια… με κάθε κόστος. <p> (φωτογραφία από την Τήνο, ενώ περιμένουμε το πλοίο της επιστροφής - δική μου)</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-3571322215333996007?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-44673947454438109652007-03-23T17:29:00.000+02:002008-11-13T06:59:15.231+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RgPzWN7p_iI/AAAAAAAAAEA/mBPTxbPbrg4/s1600-h/IMG_0936.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045143570607636002" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RgPzWN7p_iI/AAAAAAAAAEA/mBPTxbPbrg4/s320/IMG_0936.JPG" border="0" /></a> <div> (Τελευταίο κείμενο-παιχνίδι… Η φίλη μου Ange-ta, μου έδωσε κάποιες λέξεις, ερυθρόδερμων, φαράγγια, απληστία, τροφή, ταπεινώσεις και μου ζήτησε να φτιάξω ένα κείμενο. Την ευχαριστώ πολύ. Οι λέξεις, σοφές και αρχέγονες, ως συνήθως έφτιαξαν μόνες τους την ιστορία τους.) <p> Χρόνια τώρα με θεωρούσαν γραφική. Από τις αρχές της εφηβείας μου (τότε το κατάλαβαν οι άλλοι...). Αλλά η ανάγκη μου για να προστατέψω τη φύση είχε ξεκινήσει νωρίτερα. Από τη στιγμή που περπάτησα ξυπόλητη πάνω στο γρασίδι για πρώτη φορά. Από τη στιγμή που πότιζα με ευεργετικό νερό τις τριανταφυλλιές στον κήπο τα καυτά καλοκαίρια. Τη φορά που είχε χιονίσει και εγώ είχα πέσει ολόκληρη προς τα πίσω και το χιόνι με είχε κρύψει εντελώς… Ήμουν μέρος της φύσης… Αλλά με θεωρούσαν υπερβολικά δεμένη με αυτή την επιλογή μου. Εμένα δεν με ένοιαζε η κριτική. Εγώ ακολουθούσα το όραμα που είχα μέσα μου και που με κατεύθυνε. Έτρεχα από λιμάνι σε εργοστάσιο και από ερήμους σε φαράγγια μέσα στο κρύο και το λιοπύρι. Ήθελα να σώσω τον πλανήτη. Είχα γραφτεί και εγώ σε μια οργάνωση ‘για να σώσουμε τον κόσμο’. Δεν εθελοτυφλούσα. Η οργάνωση είχε ατέλειες, είχε εγωισμούς προσωπικούς, είχε άτομα που έβλεπαν τα χρήματα της οργάνωσης σαν δικά τους, αλλά κάτι γινόταν στο τέλος. Κάτι… Είχα αναζητήσει το δρόμο της αλήθειας μου, χωρίς όμως να ξέρω αν ήταν ο σωστός (θα μου πει κανείς και τι είναι σωστό; Και ποιος το κρίνει; Έχει αυτό το δικαίωμα;). Το ένστικτο για μένα είναι ο μοναδικός οδηγός… <p> Είχα τσακωθεί με τους γονείς μου, αφού είχα παρατήσει τις σπουδές Νομικής στη μέση, είχα χαθεί από τους φίλους μου, αφού ο τρόπος ζωής μου ήταν εντελώς αντίθετος από τον δικό τους, είχα υποστεί ταπεινώσεις για τις επιλογές μου, αφού η ζωή μου απείχε έτη φωτός από τη καθημερινότητα της μεσοαστικής προσέγγισης που όλα τα ‘παιδιά’ έπρεπε να ακολουθήσουν. Αλλά, εγώ εκεί, μαχητής για το καλό του πλανήτη… <p> Η κλασική ερώτηση και ταυτόχρονη απάντηση από όλους τους λογικούς ‘Και τι μπορείς να κάνεις εσύ μόνη σου; Γιατί να τα βάλεις εσύ με τα θηρία; Εσύ ποια νομίζεις ότι είσαι; Καλύτερα να παντρευτείς και να βρεις και καμιά δουλίτσα στο δημόσιο! Φτάνει ο ακτιβισμός. Αυτά είναι τόσο ‘πασέ’ κορίτσι μου.’ <p> Και τότε άρχισε το κακό… Καταστροφές, βροχές, ξηρασία, ακραία καιρικά φαινόμενα, λιώσιμο πάγων, κάποια είδη ζώων άρχισαν να εξαφανίζονται όπως οι φυλές των ερυθρόδερμων που είχαν, τόσο προσεκτικά και μεθοδικά, αφανίσει οι ‘έποικοι’ μόλις λίγες εκατοντάδες έτη πριν… <p> Ο αφανισμός λοιπόν του ανθρώπινου γένος είχε ξεκινήσει… Το ρολόι μετρούσε πλέον ανάποδα. Από απληστία; Τι είδους απληστία; Ψυχής; Χρημάτων; Ανεπάρκειας; Εγωισμού; Ματαιοδοξίας; Ηλιθιότητας; Φόβου; Αυτοκαταστροφής; Όλα μαζί; Δεν έχω την απάντηση… <p> ‘Μα σας λέω… Θα τελειώσουν όλα… Ακόμα και η τροφή που τώρα θεωρείτε δεδομένη, κάποια στιγμή δεν θα υπάρχει, αν δεν αντιδράσετε! Δεν το καταλαβαίνετε;’ Έλεγα κάποτε, στα τέλη της δεκαετίας του ’80, όταν, φοιτήτρια ούσα, μιλούσα για το νερό και την διαχείρισή του σε φίλους και γνωστούς. Και μου έλεγαν ‘Μη μιλάς για βλακείες. Μας τρομάζεις! Εξάλλου, αυτά θα συμβούν εκατοντάδες χρόνια μετά! Εμείς δεν θα ζούμε!’ <p> Και σήμερα, που όλοι ανησυχούν, εγώ απλά επιλέγω να είμαι εδώ, να είμαι παρούσα και να προσπαθώ να δω την θετική πλευρά της κατάστασης… ενώ παράλληλα παλεύω από το δικό μου πόστο! Δεν θα αντιδράσουμε επιτέλους; Αφορά την ίδια μας την ύπαρξη, τα παιδιά μας! Αυτό δεν φτάνει; <p> (ΣΣ. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στην εξεύρεση λύσεων στο θέμα της γης… Συγκεκριμένα υπάρχουν επιστήμονες, καλλιτέχνες, κηπουροί, οικονομολόγοι, αρχιτέκτονες, οικολόγοι και απλοί πολίτες. Είναι απλοί άνθρωποι που έχουν κάνει σκοπό τους τη διατήρηση και υποστήριξη της μελλοντικής ζωής στη Γη. Μιλούν για μια ανοικοδόμηση σε όλα τα επίπεδα. Δεν ξέρω αν είναι ‘σοβαροί’ ή όχι, αλλά σίγουρα κάτι κάνουν…) <p/></p><p> </p><p>(Φωτογραφία από μένα πέρσι το καλοκαίρι... Θα ήθελα να πιστεύω ότι το χταποδάκι σώθηκε... μάλλον) </p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-4467394745443810965?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-26327498349027701162007-03-20T17:21:00.000+02:002008-11-13T06:59:15.415+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/Rf_96N7p_hI/AAAAAAAAAD4/hBsCBnkljzw/s1600-h/IMG_1483.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5044029284292361746" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/Rf_96N7p_hI/AAAAAAAAAD4/hBsCBnkljzw/s320/IMG_1483.JPG" border="0" /></a> <div>(Η φίλη μου kyriayf μου χάρισε λέξεις. Μου άρεσαν και τις έκανα μια μικρή ιστορία. Οι λέξεις ήταν: ερανιστής, σύμμιξη, παράθεση, εμβριθής, χρειώδης. Την ευχαριστώ.) <p> </p></div> <div></div> <div>Δεν είχα ποτέ μου γνωρίσει τη γιαγιά μου. Από την πλευρά του πατέρα μου δηλαδή, γιατί από την πλευρά της μητέρας μου είχα, ήταν η ‘γιαγιά-παιχνίδι’. Που μου έκανε όλα τα χατίρια. Και που μου επέτρεπε ακόμα και να σκορπίζω μέσα στο σπίτι της κοπριά… (ναι ήμουν καλό παιδί, το ξέρω). Κότες, σκύλοι, γάτες, περιστέρια και ένα γαιδούρι ήταν η παρέα μου στα καταπράσινα λιβάδια, στα μυρωδάτα με χαμομήλι χωράφια. Στη χώρα των παραμυθιών για μένα… <p> Και κάποια στιγμή, όταν επιτέλους η γιαγιά, σύζυγος ιατρού, αποφάσισε να συγχωρέσει τον άμυαλο γιο της που παντρεύτηκε μια γυναίκα ταπεινής καταγωγής, που η σύμμιξη επαρχίας και αστικής τάξης ήταν γεγονός με τη γέννησή μου, η γιαγιά αποφάσισε, με ύφος ερανιστή να παραθέσει τα μεγαλοαστικά της πληγωμένα επιχειρήματα στον γιο της και μετά από πέντε ολόκληρα χρόνια χωρισμού, να μας αποδεχθεί στο σπίτι της, στον πύργο της στην Κηφισιά, ‘για χάρη του παιδιού’ όπως προειδοποίησε τους γονείς μου από το τηλέφωνο. <p> Είδα ότι ο πατέρας μου είχε συγκινηθεί και η μητέρα μου, αν και ιδιαίτερα δυναμική είχε μουδιάσει μπροστά στο άγνωστο που λεγόταν ‘Ευτέρπη’. <p> Τα μάτια μου εντυπωσιάστηκαν από το μέγεθος του σπιτιού. Τις πολλές σκεπές, τον κήπο… Αλλά όλα είχαν μια μορφή εγκατάλειψης. Μοναξιά φώναζε το σπίτι από μακριά. Και βαριά καρδιά… Αφού για κάποιο λόγο δεν μπορούσα να αναπνεύσω ελεύθερα και ξεχύθηκα γρήγορα-γρήγορα στον παραμελημένο κήπο. Η γιαγιά με το απόμακρο ύφος της, τη μυρωδιά δυνατού αρώματος και του μακριού της φορέματος, με τρόμαξε. Κρύφτηκα πίσω από τα φουστάνια της μαμάς μου και αν και τολμηρός, έφυγα γρήγορα-γρήγορα για το εξωτερικό του χώρου αφού μέσα διακινδύνευα να τις φάω από την αυστηρή γιαγιά που φρόντιζε με ιδιαίτερη ζέστη τις λιμόζ πορσελάνες για τις οποίες έμοιαζε ιδιαίτερα περήφανη. <p> Από το ανοιχτό παράθυρο του σαλονιού άκουγα τις κουβέντες τους. Η μητέρα μου δεν μιλούσε, επίτηδες, κρατούσε χαμηλούς τόνους. <p> ‘Ξέρετε, παλαιότερα ο σύζυγός σας ήταν εμβριθής μελετητής της Ιατρικής, όπως ακριβώς και ο πατέρας του. Φυσικά μιλώ για το παρελθόν, αφού αποποιήθηκε την καταγωγή του και την οικογένειά του για τα μάτια σας! Γι’αυτό και εξελίχθηκε σε εξαιρετικό ιατρό και εκείνος, όπως και ο πατέρας του από τις βάσεις που του έδωσε το σπίτι του! Εσείς τι επαγγέλεσθε; Ή προτιμάτε να συντηρεί το σπίτι ο σύζυγος;’ Η γιαγιά ήταν ιδιαίτερα καυστική και έσφαζε με το γάντι ακόμα και στα πρώτα λεπτά που κουβέντιαζε. <p> Η μητέρα μου χαμογέλασε (και αργότερα και η ίδια απόρησε με την ηρεμία της). <p> ‘Καταλαβαίνω απολύτως τους φόβους σας. Αφού και εγώ έχω παιδί και κάποια μέρα ίσως βρεθώ και εγώ στη θέση σας. Να χωρίζω τους ανθρώπους σε χρειώδεις ή όχι, ανάλογα με τη κοινωνική μου θέση σε σχέση με τη δική τους… Αλλά ξέρετε, δεν ξεχνώ ότι κατάγομαι από χωριό, όπως και εσείς. Συγκεκριμένα, έτυχε να γνωρίσω μια συγχωριανή σας. Κόρη μυλωνά δεν ήσασταν; Και εγώ το ίδιο! Είδατε τις συμπτώσεις της ζωής… Α, και κάτι κάνω και εγώ για την οικογένεια, είμαι και εγώ ιατρός.’ Η μητέρα μου ακολούθησε το βελτιωμένο μοντέλο ‘σφαξίματος’ και ήταν απόλυτα αφοπλιστική σε σημείο ανατροπής. <p> Ενώ εγώ ήμουν δύσθυμος και γεμάτος νεύρα, αφού ήξερα ότι η γιαγιά ήταν κάτι λιγότερο από τη Λερναία Ύδρα, ξαφνικά τους είδα όλους να κατεβαίνουν χαμογελώντας από τα μαρμάρινα σκαλιά και με πήραν από το χέρι. <p> ‘Θα πάμε όλοι μαζί να φάμε και το άλλο Σαββατοκύριακο θα πάμε και στη γιαγιά στο χωριό να γνωριστούμε όλοι!’ Μου σβούριξε η μαμά μου ένα φιλί και το αστείο; Έκανε το ίδιο και η γιαγιά… <p> Θα το πιστέψετε; Τώρα δεν ξέρω ποια από τις δυο να διαλέξω…<p/></p></div> <div></div> <div>(φωτογραφία από μένα, λίμνη Δόξα, Ορεινή Κορινθία. Αν και δεν μ'αρέσουν οι λίμνες, αυτή κάτι μου έκανε...) </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-2632749834902770116?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-48678041411965184612007-03-14T14:36:00.000+02:002008-11-13T06:59:15.593+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RffuZdhKxiI/AAAAAAAAADw/8SwPv4e8e0Y/s1600-h/125089.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5041760429052446242" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RffuZdhKxiI/AAAAAAAAADw/8SwPv4e8e0Y/s320/125089.jpg" border="0" /></a> <div>Μετά από την πρόσκληση των φίλων <span style="color:#3366ff;"><strong>ανατολή, δημήτρη μαμαλούκα, μάρκο</strong></span> και <span style="color:#3366ff;"><strong>melomenos</strong></span>, παραθέτω τις επτά (7) ταινίες που έχω λατρέψει. <p> <a title="" href="http://en.wikipedia.org/wiki/Image:Citizenkane.jpg"></a> <strong><em><span style="color:#333333;">Πολίτης Κέιν</span></em></strong>. Για την τελευταία του φράση ‘Rosebud’, για την υπέροχη πλοκή και την φωτογραφία, τη σκηνοθεσία, το σενάριο, την ηθοποιία, το ότι ‘έβλεπε’ χρόνια μπροστά… και για τα δάκρυα του τέλους. Για αυτό το έλκηθρο… <p> <a title="" href="http://en.wikipedia.org/wiki/Image:Room_with_a_view.jpg"></a> <strong><em><span style="color:#006600;">Δωμάτιο με Θέα</span></em></strong>. Γιατί πρώτα το διάβασα σε βιβλίο και δεν με απογοήτευσε και κάθε φορά θα το λατρεύω για την πολυαγαπημένη μου Φλωρεντία και για την εγγλέζικη εξοχή. Και ένας ρομαντικός έρωτας ανάμεσα στα στάρια και στις φτέρες με καλό τέλος! Απίθανα σκηνοθετημένο. <p> <a name="poster"></a><a title="Domino" href="http://imdb.com/title/tt0421054/photogallery"></a> <strong><em><span style="color:#ff0000;"> Ντόμινο</span></em></strong>. Πολύ σκληρή ταινία για την άγρια αναζήτηση του εαυτού μας που μπορεί να μας οδηγήσει στην αυτοκαταστροφή… Γιατί η ζωή δεν είναι παραμύθι, όσο και αν φαίνεται. <p> <a title="" href="http://en.wikipedia.org/wiki/Image:DrZhivago_Asheet.jpg"></a> <strong><em><span style="color:#cc33cc;">Δρ. Ζιβάγκο</span></em></strong>. Για την γοητεία, την επαφή, το ξαφνικό, το μοιραίο, τη διάλυση μέσα σε ένα χωρόχρονο που είχε φτάσει στο μηδέν. Για την κοσμοπολίτικη και την αντίθετη εικόνα που τόσο χαρακτηριστικά μας έδωσε ο συγγραφέας και ο σκηνοθέτης… Για τον μεγάλο έρωτα. <p> <a title="" href="http://en.wikipedia.org/wiki/Image:Vertigomovie.jpg"></a> <strong><em><span style="color:#ffcc33;"> Βέρτιγκο</span></em></strong>. Γιατί οι εμμονές μας μπορούν να μας τρελάνουν και να μας οδηγήσουν σε μέρη χωρίς επιστροφή. Γιατί ο έρωτας χωρίς ελπίδα είναι έρωτας με το αόρατο και πάντα το αόρατο είναι επικίνδυνο. <p> <a title="" href="http://en.wikipedia.org/wiki/Image:Gonewiththewind1.jpg"></a> <strong><em><span style="color:#00cccc;">Όσα παίρνει ο άνεμος</span></em></strong>. Γιατί μ’ άρεσε η γυναίκα αυτή. Που δεν ήταν απόλυτα γλυκιά και αγγελική, ούτε όμως κακιά και μικρόψυχη. Ανθρώπινη, με αδυναμίες και λάθη, καθόλου εξιδανικευμένη. Πεισματάρα και θαρραλέα περισσότερο από την εποχή της και τον τόπο της. Αλλά τα κατάφερνε… Γιατί αυτή η διαφορετικότητα ήταν που τη βοηθούσε να ξεπεράσει τις δυσκολίες. Πίστευε σε ένα καλύτερο αύριο. Για τα υπέροχα υγρά μάτια της Βίβιαν Λη και τις φράσεις του Ρετ Μπάτλερ… <p> <a title="" href="http://en.wikipedia.org/wiki/Image:Casablanca433.jpg"></a> <strong><em><span style="color:#ff6666;"> Καζαμπλάνκα</span></em></strong>. Για τον έρωτα, το ανεκπλήρωτο. Τις μοιραίες ματιές, το θολό βλέμμα, τα άφιλτρα τσιγάρα και το ποτό να κολλάει στο λαιμό. Τη θυσία του να αγαπάς χωρίς να θέλεις ανταλλάγματα. Για την ατμόσφαιρα, για την εποχή της αυτοθυσίας, του ‘φιλότιμου’, των σκοτεινών μπαρ. <p/></p><p> </p><p>Να κλέψω και μία; Το Μπραζίλ... γιατί μ'αρέσει να 'κρυφοκοιτάω' στο μέλλον.<p/> </p><p> Προσκαλώ λοιπόν και εγώ με τη σειρά μου και για πρώτη φορά (7 φίλους που εύχομαι να μην επαναλάβω τα ονόματα που ήδη είδα ότι πρότειναν - αχ πόσο δύσκολο είναι αυτό, δεν μ’ αρέσει να λέω λίγους!) τους: <p> <span style="color:#cc66cc;"><strong><span style="color:#3333ff;">george <p> kyriayf <p> dr. ugbar <p> jason <p> ange-ta <p> marialena <p> με το φεγγάρι αγκαλιά </span> </strong></span></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-4867804141196518461?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-54127520839608569512007-03-12T14:27:00.000+02:002008-11-13T06:59:15.725+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RfVIODQ_4rI/AAAAAAAAADo/Q8HmtZ2srag/s1600-h/IMG_1473.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5041014764143108786" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RfVIODQ_4rI/AAAAAAAAADo/Q8HmtZ2srag/s320/IMG_1473.JPG" border="0" /></a> <div align="justify"><span style="color:#3333ff;">- άμμος,μυστικό,καντήλι,πάπυρος,κρασί – είναι οι λέξεις που μου χάρισε η φίλη μου ‘με το φεγγάρι αγκαλιά’ και την ευχαριστώ (και έπεται συνέχεια σε άλλη φίλη!) <p> </span> Βρισκόμασταν εκτός Αθηνών. Το τοπίο αλπικό. Έλατα, πεύκα, Ανεβήκαμε φιδωτούς δρόμους, διασχίσαμε ρεματιές, το αυτοκίνητο έδειχνε τη θερμοκρασία συνεχώς να κατεβαίνει… Τρεις βαθμοί έξω. Μ’ άρεσε. Πάντα μ’ αρέσει το κρύο. </p></div><p align="justify"> Χαζεύαμε χωρίς σκέψη και καθημερινές εντάσεις: Χιονισμένες βουνοκορφές, σύννεφα να αγκαλιάζουν σε στιγμές τα βουνά, μυρωδιά από υγρές πευκοβελόνες. Άδειαζε το μυαλό, καθάριζε το σώμα, μόνο του, χωρίς προσπάθεια. Η φύση είναι σοφός δάσκαλος στα προβληματισμένα από την άγρια καθημερινότητα και τον εγωισμό της πόλης, μάτια μας. Αρκεί να θέλουμε να δούμε… </p><p align="justify"> Και φτάσαμε στο μοναστήρι της περιοχής. Ένα μοναστήρι του 16ου αιώνα. Το μοναστήρι του Αϊ- Γιώργη, είχε παρατηθεί στη λήθη και στο χρόνο. Ήταν έτοιμο να διαλυθεί, ώσπου κάποιοι άνθρωποι με όραμα, σιγά-σιγά αποφάσισαν να το φτιάξουν. Λογής υλικά ήταν στοιβαγμένα απ’ έξω. Ξύλα, <span style="color:#ffcc00;">άμμος</span>, χαλίκι, τσιμέντο, πέτρα. Και δυο ξένοι μάστορες της πέτρας έφτιαχναν τους πληγωμένους τοίχους σιωπηλά, απολαμβάνοντας την κάθε τους κίνηση. </p><p align="justify"> Μπήκαμε μέσα από μια μικρή πόρτα στο χώρο του μοναστηριού. Το προαύλιο έμοιαζε σαν σκηνή θείου δράματος. Στο κέντρο της παλιάς αυλής, επιβλητικός ένας ξύλινος σταυρός που τον είχε σφιχταγκαλιάσει μια τριανταφυλλιά. Ντράπηκα που έβγαλα φωτογραφία, αλλά είχα τόση ανάγκη να συγκρατήσω αυτή την εικόνα μέσα μου. Να γίνει μέρος της καρδιάς μου. Ένα κομμάτι πολύτιμου, αιώνιου <span style="color:#ff9900;">πάπυρου</span> από το <span style="color:#cc33cc;">μυστικό </span>μου κόσμο. </p><p align="justify"> Ένας μοναχός, μεγάλος σε ηλικία, μια φωτεινή παρουσία, σαν να διάβασε τις σκέψεις μας, κατάλαβε ότι ψάχναμε την εκκλησία. Μπήκαμε μέσα στην μικρή, μπρούτζινη, πόρτα. Το κρύο του εσωτερικού ήταν περισσότερο από την εξωτερική παγωνιά της φύσης. Αλλά η ματιά μας και η ψυχή μας μαλάκωσε. Οι μορφές της Θεοτόκου, του Χριστού, μας κοιτούσαν τρυφερά και αυστηρά. Το ξυλόγλυπτο, επιχρυσωμένο τέμπλο έμοιαζε εξωπραγματικό μόνο με το φως από τέσσερα <span style="color:#9999ff;">καντήλια</span>. Τα μάτια μας δεν χόρταιναν, για την ψυχή μας δεν ήταν αρκετή η κατάνυξη και η γαλήνη αυτού του χώρου. </p><p align="justify"> Λίγο καθίσαμε. Λεπτά. Με σεβασμό και σιωπή ασπαστήκαμε τα οστά αγίων τα λουσμένα με θείο <span style="color:#cc0000;">κρασί</span>. Βγήκαμε παραπατώντας. Για ώρα, δεν μπορούσαμε καν να μιλήσουμε. Στιγμές χρειάζονται, αν έχεις ανοιχτή καρδιά. Στιγμές για να δεις το φως. </p><p align="justify"> Ο καλόγηρος, στεκόταν στην ίδια θέση. Φρουρός. Κατάλαβε και μας χαμογέλασε. </p><p align="justify"> Θα γυρίσουμε όταν η τριανταφυλλιά θα ανθίσει… γιατί μέσα μας, χωρίς να ξέρουμε πως, έχει ήδη ανθίσει. </p><p align="justify"> </p><div align="justify"> </div><p align="justify"></p><p align="justify">(Φωτογραφία από μένα, από ένα μέρος που άγγιξε την καρδιά μου)</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-5412752083960856951?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-27875527922316274692007-03-03T06:34:00.000+02:002008-11-13T06:59:15.986+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/Rej-f7RqyoI/AAAAAAAAADU/GF2QGjfqQFk/s1600-h/mirjagiechenland+141.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5037556007655099010" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/Rej-f7RqyoI/AAAAAAAAADU/GF2QGjfqQFk/s320/mirjagiechenland+141.jpg" border="0" /></a> <div>(Είναι ένα μικρό κεφάλαιο από το ανέκδοτο βιβλίο μου 'Έτσι έπρεπε να γίνει', 2003) <p><p></p></div> <div></div> <div>- <em><span style="color:#3333ff;">Διευκρίνηση: Δεν ξέρω γιατί τώρα, γιατί αποφάσισα να βγάλω κάτι τόσο παλιό και τόσο αγαπημένο, αφού έκανα δέκα χρόνια να τελειώσω αυτή τη νουβέλα. Αφού εδώ μόνο μία ακόμα φορά έβαλα κάτι που έχω γράψει και ανήκει στην ίδια νουβέλα. Είναι δικό μου, μέρος του εαυτού μου, πολύ παλιά. Θα μπορούσα να το επεξεργαστώ, ξανά, να είναι περισσότερο δουλεμένο, αλλά θα έχανε τη φρεσκάδα και την αθωότητα που έχει (ή νομίζω ότι έχει). Είναι η πρώτη μου προσπάθεια που ξεκινάει από τα 21 μου. Γιατί έβαλα αυτό το απόσπασμα τώρα; Ίσως γιατί κάτι σταματάει; Γιατί; Μερικές φορές δεν καταλαβαίνω γιατί κάνω πράγματα... Απλά δέχομαι την επιθυμία του εαυτού μου. Καλημέρα. Όσοι καλοί, ορίσατε!</span></em> - <p><p></p></div> <div> Και ο χρόνος προχωρούσε βιαστικά μέσα από γκρίζες μέρες. <p><p> </p></div> <div>Επιτέλους, μετά το γραφείο, είχε ραντεβού με την Ελένη, την καλύτερή της φίλη, στην </div> <div>Πλάκα. Μονάχα με την Ελένη μπορεί να είναι σύντροφος στις αποδράσεις της καθημερινότητας. <p> </p></div> <div>Αισθάνεται ότι, κάθε φορά που δίνουν ραντεβού, θα ανακαλύψουν παρέα κάτι μικρό, παλιό </div> <div>αλλά συνάμα πολύτιμο, όπως άλλωστε είναι όλες οι φιλίες. Πολύτιμες, Μονάκριβες. Τη μια φορά στη Πλάκα, την άλλη στο Μοναστηράκι, στο Μικρολίμανο, στο Ηρώδειο, στο Κολωνάκι για “window-shopping”, για ποτό στο αγαπημένο τους μπαρ με τη τζαζ μουσική, ξανά-ανακαλύπτοντας τα ίδια μέρη που φαίνονται καθημερινά. Εκείνες τα έβλεπαν με τελείως διαφορετικά μάτια. <p> </p></div> <div>Οι δυο τους κάνουν σαν δυο μικρά παιδιά που κάνουν σκασιαρχείο και ψάχνουν να βρουν γλυκές γωνιές της Αθήνας για να κρύψουν και να φανερώσουν τις αγωνίες τους, τα μυστικά τους. <p> </p></div> <div>Την περίμενε έξω από το εκκλησάκι που ποτέ δεν μπορεί να μάθει το όνομά του, αλλά πάντοτε πηγαίνει και ανάβει ένα κεράκι. <p> </p></div> <div>Λατρεύει τη μυρωδιά του φρεσκοκαμμένου λιβανιού, τη μυρωδιά από τα ποτισμένα με μύρα και κερί ξύλινα στασίδια, αυτόν τον χώρο λατρείας που γίνεται, για εκείνες τις στιγμές δικός της. Η δική της κουβέντα με τον Θεό. <p> </p></div> <div>Η Ελένη αργούσε. Εκείνο το βράδυ είχε πολύ κρύο, Μάρτης-Γδάρτης βλέπετε. Η Νιόβη μάζεψε το «καμηλό» παλτό της πάνω της, φόρεσε τα μαύρα δερμάτινα γάντια της και παρατηρούσε τον κόσμο που περνούσε μπροστά από τα μάτια της. Ένα ερωτευμένο ζευγάρι σφιχταγκαλιασμένο, έναν μικροπωλητή που κουβάλαγε με κόπο στον ώμο την πραμάτεια του, ένα μίμο με βαμμένο το πρόσωπό του, μια τσιγγάνα που πουλούσε μοίρες και γιατροσόφια. Έδειχναν όλοι τόσο ξένοιαστοι. Και τους ζήλεψε όλους για μια φευγαλέα στιγμή. <p> </p></div> <div>«Φιλενάδα ήρθες. Ξεπάγιασα μέσα στο κρύο. Παλιοκαθαρματάκι!» Είπε η Νιόβη γεμάτη γλύκα, και ξεκαρδίστηκε στα γέλια αγκαλιάζοντας την Ελένη. <p> </p></div> <div>«Σόρρρυ! Δεν μπορούσα να φύγω νωρίτερα από το Πανεπιστήμιο, δεν μπορούσα να βρω θέση να παρκάρω το αυτοκίνητο…» της δικαιολογήθηκε ναζιάρικα η Ελένη, φτιάχνοντας παράλληλα το μεταξωτό της φουλάρι με τα λουλούδια. <p> </p></div> <div>Η φιλενάδα της είχε πάντα ένα στυλ μποέμ, χωρίς να το επιδιώκει. Η συμπεριφορά της, τα ρούχα της, οι τσάντες της, τα περίεργα «Αρτ Νουβό» κοσμήματα, είχαν αυτή τη μυρωδιά. «Καλά, καλά φιλενάδα ξέρω και εγώ από τέτοιες δικαιολογίες.» τη μάλωσε τρυφερά και έφυγαν φλυαρώντας για το γνωστό τους καφενεδάκι απέναντι από την Πλατεία των Αέρηδων. <p> </p></div> <div>Ένα καφενείο που θυμίζει ελληνικές ταινίες του ’60, με τα δαντελένια χειροποίητα κουρτινάκια του, τη σόμπα με τα ξύλα, τις μυρωδιές από τα χειροποίητα γλυκά της κυρά-Σούλας. <p> </p></div> <div>Βέβαια, η Νιόβη παράγγειλε την αδυναμία της, το γλυκό κουταλιού πορτοκάλι. Η κυρά-Σούλα, η ιδιοκτήτρια, τις μάλωσε με έναν λεκτικό χείμαρρο γιατί τόσο καιρό έλειψαν από το γωνιακό της τραπεζάκι δίπλα στο παράθυρο, γιατί τόσο καιρό την «ξεχάσανε», γιατί «κορίτσια-πράγματα» δεν νοικοκυρεύονται να κάνουν παιδιά αλλά δουλεύουνε και σπουδάζουνε σαν «άντρες», και τις τράταρε το περιβόητο γλυκό του κουταλιού μέσα σ’ αυτά τα μικρά γυάλινα πιατάκια που είχαν οι γιαγιάδες τους. Και η γλυκιά οικοδέσποινα τους άφησε διακριτικά, να τα πουν. <p> </p></div> <div>Εκείνες έγνεψαν καταφατικά, ξέροντας ότι εκείνη τις “μαλώνει” από αγάπη. Σιωπή. <p> </p></div> <div>Σιωπή είναι να απέχεις, να λείπεις, να απομονώνεσαι, να φεύγεις μέσα από τα όριά σου. Να γνωρίζεις τον εαυτό σου. <p> </p></div> <div>Η Ελένη την παρατηρούσε. Περίμενε να ανοιχτεί. <p> </p></div> <div>Η Νιόβη ξύπνησε. <p> «Έχουμε να τα πούμε από τα Χριστούγεννα από το πάρτι του Κώστα. Ελένη τι ωραίο φόρεμα φορούσες; Από πού το πήρες;» <p> </p></div> <div>«Καλά Νιόβη, χαλάρωσε, δεν είμαστε σε δημόσιο δικαστήριο ούτε σε κοσμικό τσάι. Μίλα μου!» Την κατεύθυνε η Ελένη στην ουσία. <p> </p></div> <div>«Ελένη, τι μου συμβαίνει; Δεν ξέρω πλέον τι μου γίνεται. Έχω παγιδευτεί. Πίστεψε με ότι αισθάνομαι τα πάντα να με πνίγουν σαν ένα βραχνά. Αργά και σταθερά. Όλα γίνονται τυπικά χωρίς ουσία, πλάκα – πλάκα κάτι συμβαίνει. Δεν φταίνε οι άλλοι, φταίω ίσως εγώ… Θέλω να ξαναβρώ τον εαυτό μου, να μάθω που πήγε η μητέρα και γιατί δεν μας αναζήτησε ποτέ. <p> </p></div> <div>Τι λέω Θεέ μου. Κατάλαβες τίποτα από όλα αυτά; » Η φωνή της ακούστηκε ξέπνοη στα τελευταία της λόγια. Μόλις τελείωσε τις τελευταίες τις λέξεις, βύθισε τα μάτια της στον αχνιστό καφέ, σαν Πυθία του 21ου αιώνα, λες και περίμενε να βρει απαντήσεις μέσα στο μαύρο αχνιστό υγρό. «Νιόβη, σταμάτα να πιέζεσαι. Άφησε τις καταστάσεις να κυλήσουν ήρεμα στη ζωή σου. Άντε ρε παιδάκι μου, πάρε τη ζωή στα χέρια σου.» απάντησε μετά από αρκετή ώρα σκέψης η Ελένη, μιλώντας σαν την Πυθία: “Ήξεις, αφίξεις...” πάντα της μιλούσε με δύο διαφορετικούς τρόπους. <p> </p></div> <div>«… και ξέρεις τι θα σου πρότεινα;» συνέχισε η Ελένη. «Να σηκωθείς να φύγεις. Να κάνεις ένα βήμα διαφορετικό στη ζωή σου. Να κάνεις ένα διάλειμμα στη ζωή σου σε όλα. Να κάνεις την μικρή σου, ολόδική σου απόδραση, φιλενάδα! Σίγουρα, θα ηρεμήσεις, αν μη τι άλλο… Φύγε ρε, παιδί μου για λίγο. Πήγαινε Λονδίνο, Νέα Υόρκη, Γουαδελούπη, ξέρω’γω? Ξέφυγε από όλα. Ζήσε ό,τι έχεις εσύ ανάγκη να ζήσεις. Να το κάνεις, γιατί όπως λέει και η σοφή ρήση, δεν θα ήθελες ποτέ σου να μετανιώσεις για πράγματα που δεν έκανες…» <p> «Ελένη, Κατάλαβες, έτσι; Ναι, έχω τάσεις φυγής αλλά δεν είναι όπως τις άλλες φορές. Τις άλλες φορές ήταν απλώς ξεσπάσματα. Τώρα αισθάνομαι ότι είναι κάτι το διαφορετικό.» Και συνέχισε η Νιόβη χωρίς να πάρει ανάσα, χωρίς κανένα ειρμό: «Και πες ότι φεύγω ρε Ελένη, που θα πάω Μάρτη μήνα; Πώς θα τα αφήσω όλα και θα φύγω. Έχω τη δουλειά, το Στέφανο, τους δικούς μου. Βέβαια, όπως ξέρεις και όπως πάντα έλεγα, το μεγαλύτερο μου όνειρο είναι να φύγω ξαφνικά από όλους... Το πιο τρελό μου όνειρο. Δεν έχω καταλάβει βέβαια γιατί.» <p> </p></div> <div>Χωρίς να το καταλάβει η Νιόβη, πυρπολούσε για ώρα με ερωτήσεις την Ελένη και τον εαυτό της. Φοβόταν να κάνει κάποια αποφασιστική κίνηση, έβαζε εμπόδια, δυσκολίες. «Καλά, Νιόβη, δεν πρόκειται ποτέ στη ζωή σου να καταλάβεις ότι πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσεις να πιέζεσαι, να υποκρίνεσαι σε όλους και για όλα, να δεις από απόσταση τα πράγματα που σε κούρασαν; Πότε θα το καταλάβεις; Όταν θα είσαι ανίκανη να διορθώσεις το παραμικρό; Όταν θα έχεις μπερδευτεί για τα καλά; Πότε θα βοηθήσεις τον εαυτό σου; Το ξέρεις ότι θα έπρεπε να είχες πάρει όλα τα «Όσκαρ» ηθοποιίας για τα τελευταία πέντε χρόνια; Ούτε και εγώ, φορές-φορές, δεν σε αναγνωρίζω. Δείχνεις ότι όλα είναι τέλεια στη ζωή σου. Τόσο καλά κρύβεσαι. Ακόμη και από μένα! Πήγαινε και θα καταλάβεις γιατί θέλεις να φύγεις στην πορεία.” <p> </p></div> <div>Σταμάτησαν να μιλάνε. Μερικές φορές οι φίλοι δεν χρειάζεται να μιλάνε, απλά να είναι δίπλα σου. Και περπάτησαν πολύ εκείνο το βράδυ. Αντηχούσαν τα τακούνια από δυο γυναικείες φιγούρες στα στενά της παλιάς πόλης. Και η μια, είχε το κεφάλι της σκυφτό. Η Νιόβη, αγόρασε, από ένα από τα λιγοστά τουριστικά της Πλάκας που ήταν ανοιχτά τέτοια ώρα το χειμώνα, καρτ-ποστάλ με γοργόνες και Μεγαλέξανδρους για τη συλλογή της. Και είχε περπατήσει κι άλλο μέσα στα πλακόστρωτα στενά, τόσο, ώστε ο κρύος αέρας να καθαρίσει το μυαλό της από τα αόρατα πλοκάμια που την τύλιγαν. <p></p></div> <div> Γύρισε αργά το βράδυ στο σπίτι, παγωμένη και εξουθενωμένη και έπεσε με τα παπούτσια στον μπλε βελούδινο καναπέ. Το κεφάλι της βούιζε. Ήταν ανακουφισμένη όμως, γιατί είχε εξομολογηθεί, επιτέλους τη μεγαλύτερη αμαρτία της ζωής της. <p> </p></div> <div>Και πάλι χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν η Καίτη. «Θα έρθεις το Σάββατο στο σπίτι. Έχουμε καλέσει κόσμο γλυκιά μου, για μεσημεριανό. Δεν θα μου πεις αυτή τη φορά όχι, το θέλει και ο πατερούλης σου και η Καίτη σου!» <p> </p></div> <div>Αυτό το επιχείρημα την τσάκισε. Θα πήγαινε έστω και εάν την είχαν πάνω σε φορείο. </div><div></div><div></div><div>(photo: από τη φίλη μου Mirja) </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-2787552792231627469?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-3033751581387697192007-03-02T00:38:00.000+02:002008-11-13T06:59:16.332+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RedX3vF7UKI/AAAAAAAAADI/wZcEX6hK_8Q/s1600-h/IMG_1382.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5037091323282935970" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RedX3vF7UKI/AAAAAAAAADI/wZcEX6hK_8Q/s320/IMG_1382.JPG" border="0" /></a> <div><strong><span style="color:#33ff33;">Σε ένα παράλληλο σύμπαν τα πράγματα είναι διαφορετικά</span></strong>. <p><p> <span style="color:#ffcc00;">Τα πατώματα βουλιάζουν σαν στρώμα όταν κάποιο παιδί πέφτει. <p></span> <span style="color:#ff6600;">Τα κτίρια λυγίζουν, δεν υπάρχουν πόρτες, για να ανέβει κάποιος στο σπίτι του. <p></span></p><p><span style="color:#ff6600;"></span> <span style="color:#ffff33;">Δεν υπάρχουν σκούρα και σκοτεινά χρώματα. Υπάρχει φως…</span> <p></p><p><p> <span style="color:#993399;">Είμαστε χορτάτοι. Δεν πεινάμε, δεν ζηλεύουμε, δεν φθονούμε, δεν επιβουλευόμαστε… γιατί αυτό που θέλουμε πραγματικά, στα βάθη της ψυχής μας το έχουμε. Τόσο απλά. <p></span></p><p><span style="color:#993399;"></span> <span style="color:#3333ff;">Οι αναμνήσεις μας κρύβονται σε μεγάλες, βαριές, γυάλινες, διάφανες, κρυστάλλινες μπάλες και όταν θέλουμε εμείς, όταν είμαστε στενοχωρημένοι ή όταν βαριόμαστε γιατί δεν έχει τίποτα η τηλεόραση, ξανά-βουτάμε σε εκείνο το καλοκαιρινό μεσημέρι μέσα στην κρυστάλλινη θάλασσα.<em> <span style="color:#ff99ff;">Τότε που συναντήσαμε δύο δελφίνια ερωτευμένα</span></em>. Ξανά-βουτάμε στο βυθό και βλέπουμε όλα τα χρώματα που ποτέ άνθρωπος δεν μπορεί να φτιάξει με το χέρι, ζωή μιας άλλης προσέγγισης, μέσα από το νερό της δημιουργίας. Ξαναθυμόμαστε τη ματιά μας όταν βλέπαμε και μυρίζαμε τριαντάφυλλα στο πατρικό σπίτι. Ξαναβλέπαμε με τι ματιά ερωτευτήκαμε τον αγαπημένο/αγαπημένη μας. Ξαναείδαμε για πρώτη φορά τον κόσμο, θυμηθήκαμε την πρώτη μας ανάσα πάνω στη Γη... <p/></span> <span style="color:#33ccff;">Στιγμές… Σε ένα παράλληλο σύμπαν που δεν υπάρχουν κόμπλεξ και κακίες. Μαχαιρώματα στην πλάτη και ασυδοσία. Εκεί που ζεις για να δημιουργείς και όχι εκεί που διαλύεσαι για να ζήσεις…</span> </p><p> <span style="color:#ff99ff;">Σε ένα παράλληλο σύμπαν η κακία εξοστρακίζεται, τινάζεται από το σώμα. Δεν αγγίζει, δεν πονάει, δεν πληγώνει. Φεύγει σαν νερό, χωρίς να λερώνει και να βρωμίζει. <p></span><p> <span style="color:#00cccc;">Σε αυτό το σύμπαν, δεν υπάρχει θάνατος. Έχει φύγει η αρρώστια και όλα όσα μας καταστρέφουν, απλά δεν υπάρχουν. <p/></span> <span style="color:#ffcc00;">Σε ένα παράλληλο σύμπαν, αφήνεσαι, μαλακώνεις, φωτίζεσαι, ηρεμείς και πλησιάζεις τον άλλο σου εαυτό. Είσαι φως… <p/></span></p><span style="color:#ffcc00;"></span></div><div><p><span style="color:#663366;">Ίσως και να υπάρχει. Πολλοί επιστήμονες έχουν αποδείξει ότι υπάρχει ο παράδεισος, αλλά και η κόλαση. Σε αυτό το σύμπαν ίσως εμείς να μην ήμασταν οι ίδιοι ή να μην αντέχαμε να ζούμε εκεί…</span> </p><p><p> <span style="color:#ff0000;">Σε διαφορετική περίπτωση, εμείς είμαστε εδώ και κάνουμε το καλύτερο… </span><p><p><span style="color:#006600;">Αλλά πείτε μου, τί ξέχασα;</span> </p></div><p></p><div></div><div>(photo: από μένα, σε ένα ιδιαίτερα αγαπημένο μου μέρος, μια γούρνα μαρμάρινη που ο χρόνος τη σεβάστηκε... )</div><div></div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-303375158138769719?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-82864200023638744102007-02-27T19:04:00.000+02:002008-11-13T06:59:16.363+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/ReRlOBiqlWI/AAAAAAAAACo/6BPm2ZiFC7A/s1600-h/newalex.jpg"></a> <div><strong>Ε</strong>κτός από αγαπημένο πολυδιαβασμένο βιβλίο… κάποιες φορές το ακούω να μου φωνάζει μέσα μου. Είναι η φωνή της λογικής και της ισορροπίας. Με μαλώνει και με κόβει. Και με προσγειώνει. Η προσγείωση πονάει, αλλά πάντα είναι σεβαστή, αφού μας βάζει στα σωστά μας δεδομένα και πάνω απ’ όλα στις σωστές προσδοκίες. Αλλά τι είναι σωστό και τι λάθος και ποιος το κρίνει αυτό; Και πόσο οι άλλοι, από μια ηλικία και μετά ξέρουν τι είναι σωστό και τι λάθος; Δεν είναι ευκολότερο να το κρίνουμε όσο μεγαλώνουμε; <p> <strong>Δ</strong>εν αισθάνεσαι μερικές φορές σαν να είσαι μέλος ενός τεράστιου συστήματος; Αμέτοχος και αγχωμένος, ανάμεσα σε δουλειές, κοινωνικές και φιλικές υποχρεώσεις, αγάπες, έρωτες, χωρισμούς, παιδιά, διάβασμα, άσχετες εργασίες που 'πρέπει να γίνουν' και εκεί, ανάμεσα, με το ζόρι, εσύ και ο εαυτός σου. Τότε που πρέπει να τον αντικρίσεις κατάματα... Και μόλις τολμήσεις, μέσα στην καχεκτική σου εβδομάδα που πρέπει να έχει πενήντα ώρες επιπλέον για να είσαι σωστός και να δεις τα πράγματα διαφορετικά, να πεις, ‘αρχίζω κάτι δημιουργικό, κάτι για μένα!’ εμφανίζεται αυτός ο εαυτός του ‘πρέπει’ να σου κουνά απειλητικά το χέρι. Μερικές φορές δεν νιώθεις ότι βγαίνεις από το σώμα σου και παρακολουθείς τον εαυτό σου να μοιράζεται σε στρώματα; Αριστερά και δεξιά… Και μαλώνουν, φυσικά... Τί άλλο; <p> <span style="color:#999999;"><strong>Γκρι εαυτός: <p></strong></span> ‘<strong>Έ</strong>χεις μεγάλες προσδοκίες λες. Πάντα στοχεύεις πολύ ψηλά. Πάντα κοιτάς τόσο μπροστά που άλλοι ούτε καν τολμούν να αντικρίσουν. Γιατί φοβούνται. Γιατί το πολύ φως τους τυφλώνει. Γιατί εκεί ψηλά εκτίθεσαι και γιατί το οξυγόνο είναι λιγοστό. Γιατί να θέλεις να ρισκάρεις τον εαυτό σου; Γιατί να ‘εκτεθείς’ έτσι; Ποιο το όφελος, ποια η ουσία αυτού που ψάχνεις; Είναι έπαρση και εγωισμός αυτή σου η επιλογή; Και εσύ γιατί να το κάνεις αυτό τον πόλεμο με όλους και όλα;’ <p> <span style="color:#ff6666;"><strong>Ροδί εαυτός: <p></strong></span> ‘<strong>Γ</strong>ιατί αν δεν στοχεύσεις ψηλά το χαμηλά είναι κάτω από τα πόδια σου. Γιατί αν δεν ανοίγεις το βλέμμα στον γαλανό ορίζοντα θα μείνεις να κοιτάς τους τοίχους, γιατί αν δεν ανέβεις με βήματα στέρια και γεμάτα αγώνα, κάποια στιγμή θα ζαλιστείς είτε από την έλλειψη οξυγόνου είτε από το βρώμικο καυσαέριο που ανασαίνεις κάθε μέρα. Γιατί να μην τολμήσεις; Το όφελος είναι ότι δοκίμασες τον εαυτό σου και τις δυνάμεις σου. Τον τσαμπουκά και την ψυχική σου αντοχή. Το να θέλεις να γίνεις καλύτερος λέγεται έπαρση ή αγώνας; Πόλεμος με κανέναν… Ανάγκη εξέλιξης ονομάζεται αυτό… τίποτα άλλο.’ <p> <strong>Ώ</strong>ρες ερωτήσεων. Λίστες ολόκληρες ερωτήσεων. Χρόνια ολόκληρα ερωτήσεις. Μήνες και μέρες αμφιβολίας. Μέχρι… να αποφασίσεις. Να πετάξεις το αλουμινόχαρτο που εξοστράκιζε τις αποφάσεις και που σε είχε καλύψει ολόκληρο σαν μεσαιωνικό πολεμιστή… Να σε προστατέψει από τι; Από τον ίδιο σου τον εαυτό. Να αποφασίσεις, να τολμήσεις να διαλέξεις, να ρισκάρεις. Να τινάξεις από πάνω σου την άμμο και την σκόνη της παραδοχής και της ευγενούς διάλυσης και να πολεμήσεις ακόμα περισσότερο, με μεγαλύτερο πείσμα. <p> <strong>Η</strong> ζωή μας είναι έτσι, με στεγανά προδιαγεγραμμένη και κατασκευασμένη με ακρίβεια. Και αν τυχόν αρνηθείς να γίνεις μέρος αυτού του ‘καφκικού πύργου’; Αν τυχόν θέλεις να δημιουργήσεις τους δικούς σου κανόνες ζωής; Τι τίμημα μπορείς να πληρώσεις; Αντέχεις; Πόσο; Και ποιός κάνει τη διαφορά; <p> <strong>Ε</strong>ξαρτάται πάντα από τους στόχους σου και την πίστη σου… αν θα συνεχίσεις να είσαι <span style="color:#999999;"><strong>γκρι</strong></span> ή <span style="color:#ff6666;"><strong>ροδί</strong></span>… Εμένα η φύση μου είναι που με καθοδηγεί, παράλογα μεν, χωρίς άλλη επιλογή δε, στο <span style="color:#ff6666;"><strong>ροδί</strong></span>… και ότι γίνει! </p><p> </p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-8286420002363874410?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-53759791069764520362007-02-21T22:24:00.000+02:002008-11-13T06:59:16.564+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RdyskBiqlVI/AAAAAAAAACc/08FsCayW9QM/s1600-h/IMG_1402.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5034088218382472530" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RdyskBiqlVI/AAAAAAAAACc/08FsCayW9QM/s320/IMG_1402.JPG" border="0" /></a> <div><span style="color:#009900;"><strong>Η</strong> γυναίκα καθόταν δίπλα στη λίμνη. Τα μαύρα της ίσια μαλλιά φιλούσαν τις άκρες του νερού που καθρέπτιζαν τη φιγούρα της. Το πράσινο ολομέταξο ρούχο της δεμένο παραδοσιακά… όπως το επιτάσσει η εποχή της, πολύ πριν τις νέες τεχνολογίες. Πολύ πριν τον ‘πολιτισμό’ του σήμερα. </span> <p> <span style="color:#009900;"><strong>Α</strong>κουμπά με τα ακροδάκτυλά της την επιφάνεια του υγρού στοιχείου. Αλλά εκεί έξω χιονίζει. Και η επιφάνεια του νερού σχεδόν ρευστοποιείται, όσο και αν τη ζεσταίνει με τα δάκτυλά της, σαν να παίζει κάποιο μουσικό όργανο. Το κορμί της είναι ακόμα ζεστό. Αντέχει. Η ζωή κυλά μέσα της και αντιστέκεται. Και εκείνη παίζει με το νερό, το χαϊδεύει, φλερτάρει, το αφήνει και κυλά ανάμεσα στα χέρια της. Και πάλι… Και βλέπει και πάλι τη φιγούρα της να φαίνεται πάνω στο νερό. </span> <p> <span style="color:#009900;"><strong>Κ</strong>αι τότε νευριάζει. Δεν αντέχει άλλο. Και πετάει μια πέτρα στρογγυλή, μαύρη μέσα στη λίμνη. Και ο ήχος ακούστηκε σε ολόκληρη την περιοχή… Αυτός ο θόρυβος της μαύρης πέτρας μέσα στη λίμνη. Είναι πολλές οι πέτρες που είχε γύρω της. Μικρά μαύρα βότσαλα, γυαλιστερά και στρογγυλά. Τριάντα, όσες και οι μέρες που περίμενε τον πολεμιστή της μπροστά στη λίμνη, μέσα στην γυαλιστερή ασημένια του στολή. Έτσι της είχε πει, θα έρθω όταν το φεγγάρι του Φλεβάρη γεμίσει… Αλλά τίποτα. Τα δάκρυά της σχημάτιζαν βότσαλα με αναλαμπές στα χρώματα της ίριδας. Ανασήκωσε το βλέμμα της από τη λίμνη. Κοίταξε πέρα, βαθειά μέσα στον ορίζοντα, στις τρεις βουνοκορφές με τις κοφτερές, σαν άκρες από ατσαλένια στιλέτα κορφές. Σκεπασμένες και αυτές από χιόνι. </span> <p> <span style="color:#009900;"><strong>Ά</strong>ρχισε να κλαίει. Και να τραγουδά ένα μοιρολόι τέτοιο, που έμοιαζε τραγούδι μαγικό, που το χιόνι έγινε ζεστή βροχή, τα πουλιά την πλησίασαν και ήρθαν κοντά της να την παρηγορήσουν. Έκλαιγε για την αγάπη που είχε χάσει… για τον έρωτα που δεν είχε ζήσει. Και τότε την λυπήθηκε η νεράιδα της λίμνης και της έδωσε μια εικόνα δώρο. Τον πολεμιστή της να έρχεται, να είναι ζωντανός και να έρχεται! </span> <p> <span style="color:#009900;"><strong>Η</strong> ηρωίδα μας ένιωσε ξανά ζωντανή. Μέσα στον πυρετό του έρωτά της βούλιαξε στη λίμνη για να τον συναντήσει… Εκείνος μόλις είχε φτάσει. Το άλογό του άφριζε από την κούραση. Ήθελε να συναντήσει την αγαπημένη του. Το μόνο που είχε απομείνει ήταν ένα κομμάτι από το πράσινο μεταξωτό της φόρεμα να επιπλέει… Είχε φύγει να τον συναντήσει νωρίτερα από ότι έπρεπε… Εκείνος έκανε το ίδιο. Δεν άντεξε τον πόνο. Βούλιαξε και άφησε την νεράιδα να τον καθοδηγήσει στην αγαπημένη του. </span> <p> <span style="color:#009900;"><strong>Σ</strong>ε αυτή τη λίμνη στα βάθη της Κίνας ένα δέντρο έχει φυτρώσει μέσα στο νερό, λένε ότι είναι τα χέρια τους που ενώθηκαν μόλις ξαναβρέθηκαν και σε αυτό το σημείο κάθε Φλεβάρη, λευκά και ροζ λουλούδια βγαίνουν στις όχθες της λίμνης και οι μαύρες πέτρες χάνονται… <p></span></p> <p><span style="color:#009900;"></span></p> <p>(φωτογραφία από μένα, επειδή η φύση ξεπερνά την ανθρώπινη φαντασία)</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-5375979106976452036?l=alexandra-daily.blogspot.com' alt='' /></div>Alexandrahttp://www.blogger.com/profile/04404064884394616057noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28094398.post-57176944143193440622007-02-16T16:19:00.000+02:002008-11-13T06:59:16.698+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RdW-TCPWCiI/AAAAAAAAACQ/kZPwFNSh1kc/s1600-h/IMG_1454.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5032137392884419106" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_wP8vr62IX24/RdW-TCPWCiI/AAAAAAAAACQ/kZPwFNSh1kc/s320/IMG_1454.JPG" border="0" /></a> <div>Tότε που ζώντας στην εξοχή με τάραζε το βράδυ. Σαν να είχα γεννηθεί σε άλλο μέρος, μου ήταν δύσκολο το να ζω στη φύση. Τρόμαζα. Κουκουβάγιες, γκιώνηδες και το χειρότερό μου, νυχτερίδες αλλά και άλλα πτηνά του ουρανού εμφανίζονταν μέσα στη νύχτα σε όλη τους τη μεγαλοπρέπεια με τις τεράστιες φτερούγες τους να ανοιγοκλείνουν. Ίσως έφταιγε το σπίτι που ήταν δίπατο και ήμασταν αρκετά πιο ψηλά από την επιφάνεια. Ήμασταν ψηλά και όλα τα παράξενα πλάσματα της νύχτας ήταν πιο κοντά μας. <p> Δεν θα ξεχάσω εκείνη τη νύχτα. Η πραγματικότητα φορές ξεπερνά την φαντασία του δημιουργού. Ήμουν - δεν ήμουν έντεκα ετών. Χιόνιζε. Και με το ένστικτο που έχουν τα παιδιά, δεν ξέρω ποιος ξύπνησε ποιον, αλλά βρεθήκαμε να κοιτάμε και οι τρεις, τα δυο αδέρφια μου και εγώ, η μοναδική κόρη, το χιόνι. Να σκεπάζει απαλά το χόρτο, τις τριανταφυλλιές, το δρόμο. Και νομίζω ότι ήταν η πρώτη και μοναδική φορά που πραγματικά άκουσα το χιόνι να πέφτει… ή ίσως η μνήμη να έχει δημιουργήσει δικές της αναμνήσεις. <p> Και τότε μπροστά μας εμφανίστηκε μια τεράστια λευκή κουκουβάγια. Μας έκοψε τα πόδια. Τα φτερά της, υπολογίσαμε τότε, είχαν άνοιγμα ένα, ενάμισι μέτρο. Τρέξαμε να κρυφτούμε λες και η καημένη κουκουβάγια θα μας έτρωγε… Τέτοια λοιπόν η σχέση μου με τη νύχτα… Σχέση φόβου. Ειδικά στις τρεις τη νύχτα έπρεπε να είμαι στο κρεβάτι μου με μάτια κλειστά! Ίσως να έφταιγε που από μικρό (και ιδιαίτερα μελετηρό) παιδί διάβαζα τα πάντα, συμπεριλαμβανομένων σειρά βιβλίων ‘Μύθοι, Θρύλοι, Παραδόσεις’ όπου εκεί τα ξωτικά, οι λάμιες, οι νεράιδες και η νύχτα είχαν άμεση σχέση. Μη μιλήσω για την τηλεόραση… <p> Λίγο αργότερα άρχισε να αποκαθίσταται η σχέση μου με τη νύχτα. Όσο μεγάλωνα, ωρίμαζα, ισορροπούσα και εγώ η ίδια τόσο η νύχτα σταματούσε να είναι μεταφυσική και τρομακτική. Συγκεκριμένα όλα ξεκίνησαν από την αγάπη μου για τα ηλιοβασιλέματα… Δεν μπορεί, τέτοια ομορφιά, τέτοια χρωματική τελειότητα πρέπει να συνεχίζεται… έλεγα Και πράγματι, άρχισα να κατανοώ το βαθύ μπλε, γιατί δεν είναι μαύρο, του σύμπαντος που εμείς βλέπουμε. Άρχισα να βλέπω, όχι σκοτάδι αλλά απλά χώρο ανάμεσα στο κάθε αστέρι που καθόλου τυχαία δεν είναι τοποθετημένο στο σύμπαν. Άρχισα να βλέπω μια άλλη πραγματικότητα. Καθαρή, χωρίς το φως του ήλιου που τυφλώνει εγωιστικά και δεν σε αφήνει να αντιληφθείς μιαν άλλη πραγματικότητα. Ότι είσαι μέρος του όλου. Ότι είσαι και εσύ και η μικροσκοπική φιγούρα σου, η ελάχιστη ανάσα σου, μέρος ενός ανεξήγητου, αλλά ιδιαίτερα συμπαγούς έργου. Ότι αυτό το σκοτάδι δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια θάλασσα, θάλασσα φωτός, αρκεί να τη δεις με άλλα μάτια. Και όπως λένε οι σοφοί, πρέπει να περάσεις μέσα από το βαθύτερο σκοτάδι για να δεις πραγματικά… <p><p>- επειδή ο george, η ηλιαχτίδα, η ange-ta, η ladybug, ο δημήτρης μαμαλούκας, η bebelac και η stardust/georgia με έβαλαν στη λίστα τους (με τίμησαν) με τα πέντε άτομα και ζήτησαν να αποκαλύψω κάτι - τα παιχνίδια δεν είναι το φόρτε μου, το έκανα με τον τρόπο μου (είναι ένα νέο μπλογκοπαιχνίδι - τι σου είναι ο άνθρωπος! εφευρετικό ον). - <p><p></p><p></p><p>(φωτογραφία από το σπίτι μου, τα απογεύματα... )</p></div> <p></p><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28094398-5717694414319344062?